Genesis - Abacab (1981)

En ik zei nog zo...

Afijn, dat een band evolueert, wordt niet voor niets vaak 'moedig' genoemd. Het kan immers ook mislukken. En dat is met de meeste nummers hier gebeurd, naar ook mijn bescheiden mening.

Aha. En dan heb je symfonische rock gemaakt van een zekere allure en dan sta je 's morgens een keer op en dan denk je: vandaag maar eens wat meer soul. Volgende week covers van Andre Hazes. Omwille van de verandering, die altijd wordt toegejuicht, vindt iedereen het prima! Je zegt gewoon dat we lekker evolueren met z'n allen, wat kan het ook schelen!


En met terugwerkende kracht kan, zonder scrupules en enige gene, jaren later worden geschreven dat dit de werkelijke reden was dat ook Peter Gabriel al was vertrokken. Eigenlijk stelde die hele periode van Selling England by the Pound ook geen ene fuck voor. Gelukkig zijn we geëvolueerd en hebben we nu Abacab.


O, dat dan gelukkig toch weer wel. Dan gaat het album vallen onder de categorie Jammer, leuk geprobeerd maar helaas. Volgende keer misschien een eigen versie van Saturday Night Fever, met een beetje lef moet je alles een keer geprobeerd hebben in het leven, nietwaar. De fans pikken toch alles, Bloedarmoede verhult als progressieve ontwikkeling en wie durft daar op tegen te zijn? Wie er wat van zegt, gelijk als conservatief bestempelen, dan heb je het pleit direct gewonnen.....

Hulde musican

Tja..... de discussie Genesis after the 70's. Het blijft een moeilijk verhaal natuurlijk.
Dat je nog wel kan overtuigen in een ander decenium bewees Peter Gabriel in ieder geval wel.
De 3 overgeblevenen kozen wellicht een te drastische koers.
Earth & Fire blazers in een leliewitte band, een poppyer geluid.
Het deed de reputatie van een band die bekend stond als een progessief geen goed.

Toch denk ik wel dat er geen ontkomen aan was. De meeste bands uit dit genre tapten ineens uit een ander vaatje.
Zie Kansas (A.O.R) Asia ( met traditionele symfomusici) Yes( vette rock, amerikaans.)
Puur overlevingsdrang.
Maar Genesis ging in haar ontwikkeling een weg in die wel dapper was, maar niet per definitie een vooruitgang betekende.
Ik vind hun 80er jaren oevre behoorlijk matig, al wonnen ze er weer andere fans mee.
Dat mogen we dan weer op het conto van Phil Collins schrijven, die solo zijn bandje qua succes moeitloos inhaalde.

Och ja........ toch was het in de 80's nog altijd vele malen beter te pruimen dan wat op dat moment in de mode was. Je bleef het volgen ook. Nu laat ik de albums meestal ook wel links liggen en blijf ook het het liefst teruggrijpen naar de 70's waarin nieuwe ontwikkelingen destijds nog een regelrechte sensatie waren. Toch heb ik Abacab toen nog behoorlijk grijs gedraaid hoewel ik het na de laatste klanken van Dodo/Lurker toch wel helemaal had gehad met die plaat. Eigenlijk ging het met Calling All Stations weer de goeie kant op maar ja, het Collins publiek had daar inmiddels geen oor meer voor.....

Sorry hoor ik nam je altijd serieus, maar nu deze onzin uitkraamt

De begin jaren 80 zijn in mijn opinie nog best genietbaar. Er is toen heel behoorlijke muziek uitgebracht van een stel veelbelovende bands/artiesten.
De progessieve rock stond op een laag pitje, maar bijv. Marillion zag een gaatje en vulde dat prima op.
Er zal altijd een periode zijn waar een bepaald genre muziek wat meer tot de verbeelding spreekt dan dat het is geweest.
Voor Progrock is nu gewoon een aparte doelgroep ontstaan, meer dan dat het was in de 70er jaren.
Toen behoorde Yes, Genesis, E.L.P en Pink Floyd tot de hele grote bands.
Genesis werd feitelijk groter dan ze ooit waren, maar ja, we weten onderhand hoe dat komt.

Tja, je hebt er oor voor of niet.......... oorkleppenmentaliteit heb ik gelukkig nooit last van gehad. Er zijn meer goeie muzikanten dan alleen die Gabriel of een Hackett met zijn ''specifieke gitaargeluid''. Daarbij laat ik ook zeker mijn mening niet beïnvloeden door een massa wiens mening juist wordt gevormd door de massa. Want de massa is dom. Begrijpt u wel?

Ik begrijp het BlueBird, maar je wilt toch niet ontkennen dat Callin al stations nog maar enigszins in de buurt komt van de toptijd van Genesis??
Dat album mag van mij net zoals ABACAB in de bak Doorgedraaid

Beweerd ie toch ook ook niet ? Maar dat het de goede kant op ging, ben ik volkomen met Bluebird eens.
Onterecht eigenlijk geflopt. In ieder geval een plaat waar weer wat lef getoond wordt. Pakt in bepaalde nummer prima uit.

Die plaat wordt ook geheel gedragen door Banks en Rutherford. Daardoor krijgt het voor mij al meteen veel meer inhoud en integriteit mede door een kersverse zanger die niet alleen over een zeer fraai en passend stemgeluid beschikt maar ook een heel aparte duistere sfeer neerzet. CAS heeft iets van And Then There Were Three wat je ook nergens meer in het oeuvre tegenkomt. De teksten vind ik trouwens ook van een veel hoger nivo dan op Abacab. Maar ieder zn eigen beleving uiteraard. Dat Genesis de 70's was ontgroeid en moderner wilde klinken was al heel lang duidelijk. En dan was dit toch weer een hele frisse start geweest.

Het werd een hobbyband van Phil met Motown deuntjes en juist dat BLUEBIRD, hoort nooit bij een groep van alums als Foxtrot, Nursery Crime en Selleng England....

Die afwezigheid van Phil is dan ook juist wat Calling All Stations zo bijzonder maakt meneer Peart. Het was een ware verademing zelfs.

Misschien heb je wel gelijk en had Calling all Stations een beter lot verdiend.
Het tijdstip van verschijnen was geen beste, eigenlijk had iedereen Genesis toen al zo'n beetje afgeschreven. De overgeblevenen kozen voor de oude Gabriel variant of de Collins optie.

Persoonlijk vind ik dat We can't dance als album een beter uitgangspunt was om weer op het goede spoor te komen. Maar een traditionele fout daar: i.p.v. de beste 45 minuten wordt het een album waar sterk nieuw werk wordt afgewisseld met niemandalletjes. Hadden ze die laatste nummers weggelaten, was We can't dance sowieso het beste sinds Duke geweest.

Het is op We can't dance wel duidelijk dat de soul uitstapjes, de blazers moesten verdwijnen en dat de "brallende" Phil Collins moest worden teruggebracht naar de tijd dat hij meer ingetogen zong. Driving The Last Spike en Fading lights zijn daar de haast ouderwets goed aandoende symfonische stukken voor die perspectief boden voor een betere toekomst.

Natuurlijk kan een groep artistiek heel goed evolueren en nieuwe elementen aan de muziek toevoegen. Marillion, Steven Wilson, Steve Hackett en ook Peter Gabriel, zijn prima voorbeelden. Ze zijn echt niet allemaal blijven hangen in de muziek van het jaar dat ze voor het eerst verschenen. De vraag is alleen: hoe smaakvol weet je e.e.a. samen te voegen?

Helemaal eens met vooral je laatste stukje Hans. Progessieve muziek hoeft niet per definitie oubollig te zijn. Genoeg voorbeelden.
Phil Collins heeft duidelijk gekozen voor een andere muzikale insteek. Phil is en was niet zo van de symfo volgens mij.
Als drummer kon hij zijn ei er lekker in kwijt, maar toen hij frontman en een steeds beduidendere componist werd binnen de groep, kwam zijn uiteindelijke smaak steeds meer naar boven.
Op Face Value hoor je bijv ook duidelijk waar hij heen wilt, maar daar is de balans nog goed en zijn de meeste liedjes in orde.
Op latere soloalbums wordt het gladjakkerig en klef, iets wat hij in intentie op de Genesisalbums gelukkig niet al te veel doet, maar zijn invloed wordt evengoed te groot.

Driving The Last Spike en Fading Lights zijn lichtpuntjes op We Can't Dance, maar vlak ook No Son Of Mine niet uit.
De wat spannendere stuwendere koers van dat nummer had best wat meer terug mogen komen op die plaat, maar uiteindelijk viel men toch weer terug op veilig.

Van de jaren 80 Genesisalbums blijven er slechts een handjevol nummers over die de moeite waard blijven. Dat is ook de reden dat ik ze destijds kocht want op gegeven moment begin je ontzettend Phil Collinsmoe te worden en alleen die stem is dan al voldoende om niet eens meer naar een nieuwe plaat te willen luisteren. Ze blijven de laatste jaren ook heel veel stof verzamelen maar omwille van het jeugdsentiment doe je ze natuurlijk nooit weg.

Abacab was voor mij destijd een bijzondere ervaring. Het was een verrassende nieuwe insteek in een tijd waarin er allang een andere wind waaide in de popcultuur waarbij symfo en prog al geen aandacht meer kreeg in de media. Vooral de oudere bands werden niet meer serieus genomen dus vond ik het best een moedige poging van 2 zichzelf respecterende musici die zich lieten inspireren door het solosuc6 van hun frontman. Een aardig tijdsdocument met enig genietbaar werk is het nog altijd wel voor mij maar zonder eeuwigheidswaarde, dat dan ook weer.

Ik heb dit altijd een geweldig album gevonden..! Waarom ?

Wel, toen deze uitkwam kreeg ik, tegelijkertijd met de LP de ' In de Ban van de Ring ' boeken. Lezen en luisteren tegelijkertijd dus en als 14 jarig ventje was het lezen van deze boeken al een heerlijk avontuur. En de muziek van Abacab begeleidde de verhalen van Frodo, dwaalde ik mee in de mist en werd De Ene Ring vernietigd onder de klanken van bv een 'Keep it Dark'..

Nog steeds als ik deze muziek opzet dan ben ik weer volledig terug in Midden-Aarde.. Zonder een woord te lezen.. Het is de sfeer..

Ik weet, een bijzondere combinatie, maar die laat ik ook absoluut niet los..

Oja, dan nog even de discussie over Who Dunnit.. Misschien zit ik er helemaal naast, maar het is een suggestie/interpretatie...

Luister eens goed naar de eerste 11 seconden. Een bijzonder opkomend Fart geluid komt in de muziek naar voren.. Wordt zachtjes weggeblazen... Sniff it up...En dan luisteren naar de tekst... Regelmatig komt die Windy Sound terug.. Een herkenbare sociaal ongemakkelijk moment wat in dit nummer bezongen wordt...?

Oja, Man on the Corner.. Ooit weleens goed live beluisterd op Genesis Archives #2 ? Dat het nummer begint en er vanuit het publiek wordt geroepen om de oude nummers en om Gabriël ? En dan gaat de band er muzikaal zo snoeihard in dat er alleen nog maar waardering uit het publiek komt..

Prachtig gedaan..

Ik zou uren over dit album kunnen schrijven.. Zit in mijn hart, nergens een Collins/Gabriël strijd, geen oldies/newies discussie bij mij..

Muziek puur om de ambiance die er bij hoorde voor mij..

Hahaha jeetje, zo heb ik dit nummer nog niet beluisterd met jouw opmerking in het achterhoofd. voor de onderbouwing...

Meneer heeft de draak hiermee voorgoed ontmaskerd. Het was overigens volgens ome Phil hun reactie op de punk/new wave golf in die periode. Toch een sterk nummertje dus op Monty Python nivo.. Shit happens.

Ik kende eigenlijk alleen het nummer Abacab en dan van de radio. Zie ik hier dat het 7 min nog wat duurt. Heb Abacab laatst eens live gehoord. Wat schetst mijn verbazing ? Gaat het nummer nog een poosje door. En hoe? Met een schitterend muzikaal stuk prog waar de vonken van af vliegen. Vraag is nu......is dat op deze cd ook?

In één woord een DRAMA album. Ze zaten totaal op het verkeerd spoor.

Ja, dat is de albumversie. Fijn nummer.

Albumversie is prima te pruimen als de rest van het album net zo klinkt zal ik hem eens beluisteren. Heb het nav de de single Abacab nog nooit gedaan.

De (her)ontdekkinstocht leidt me chronologisch bij Abacab. Het enige album dat gemiddeld geen 3 sterren haalt hier. Sta me toe te zeggen dat er enkele sterke nummers opstaan: 'Abacab' en 'Dodo' op kop, vooral in de liveversie zijn het beide stevige nummers. De intro van 'Abacab' behoort nog steeds tot één van hun beste intro's, zeker live. 'Me and Sarah Jane' vind ik een mooi nummer, 'Keep it Dark' heeft ook wel iets. 'Man on the Corner' is typisch Collins solo: sociaal bewogen en maatschappijkritisch, maar dit in een eerder zwak tekstje. Toch niet mis hoor. De grote ergernis is gesymboliseerd in het nummer 'No Reply at All' omwille van de blazers. Dit is ook zo typisch Collins en op zijn soloplaten werkt het, maar niet bij de superband Genesis. Pijnlijk is ook het bijhorende clipje. Tony Banks die meedoet aan het onnozele gedoe met een blaasinstrument in de hand. Aiai. De rest zijn vullers en 'Who Dunnit', tja, zoals iemand al schreef: Monty Python. Enkele b-kantjes van singles zouden niet misstaan hebben op het album, ze zijn eerder instrumentaal. Net voor Abacab bracht de band hun allerzwakste nummer uit: 'Paperlate'. Het enige mooie daarin is de woordspeling naar een zin uit de tekst 'Selling England', maar het is een draak van een nummer. Besluit: het zwakste Genesisalbum, maar toch nog steeds 3,5 sterren. Voila.

Blij vast te stellen dat mijn stem het gemiddelde opgekrikt heeft: van 2,73 naar 2,74. Hip hip hoera!

Ben een halfje omlaag gegaan.

Gemiddelde is nu weer 2.73

Nou nou, wat een frustraties weer over Genesis in the eighties. Me and Sarah Jane, Man on the Corner en Another Record zijn toch echt geen platte Collins trompetplaatjes. Voor verbetering vatbaar, maar ik wordt bijna aangemoedigd om de 2,74 te heroveren met mijn stem.

Doe ik er toch weer een halfje bij....... is ie nog net waard.

Halfje omlaag voor deze plaat die het niet waard is de naam GENESIS te dragen