Kansas - Drastic Measures (1983)

Ja, dit is zoals verwacht het dieptepunt. Gezien de nieuwe line up op de volgende plaat waar ik zelf ook meer vertrouwen in heb, reken ik erop dat mijn waardering weer gaan stijgen. Drastic Measures is een volkomen misleidende titel. Dit zet gewoon de koers voort van Vinyl Confessions, zij het nog veiliger, nog gladder en daarmee nog saaier. Ik herken hier, net als op de voorganger, niets meer van de Kansas die ik echt heel erg ben gaan waarderen. Ik heb sowieso al een paar albums geen nummer meer gehoord die me echt boeide. Hier dus ook niet. Drastic Measures kon niet snel genoeg afgelopen zijn. Hopelijk komt er vanaf nu weer een stijgende lijn.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions
9. Drastic Measures

Zullen we hier inderdaad maar niet teveel over praten? Allemaal heel erg AOR hoor en daar is ook alle kritiek wel geuit, want ik ken weinig mensen die echt dol zijn op dit toch wel erg Amerikaanse genre. Ik heb er niets tegen, maar met zo'n album als dit kan ik ook lastig zeggen dat ik er veel mee heb. De productie is standaard klinisch, de gitaarsound overstuurt en de koortjes aalglad. De nummers zijn niet absurd slecht, maar nergens goed. Mag ik Walsh nu weer terug?

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith
8. Vinyl Confessions
9. Drastic Measures

Er ging het nodige mis bij deze Kansas, hun laatste voordat de band uiteen viel; en toch vind ik dit een sterk album. Het was de tweede met zanger John Elefante, nadat Steve Walsh de groep eind 1981 had verlaten.

Drastic Measures landde na verschijning in juli 1983 in de bak van mijn dorpsfonotheek, in een periode dat ik als een spons alle nieuwe muziek opzoog. De titel en de tot een vijfkoppige groep uitgedunde band (op de hoes is een klassiek blaascombo te zien) maakten duidelijk dat er veel was gebeurd. Ik kreeg het idee dat violist / zanger Robby Steinhardt de band was uitgezet. Waren de raketten aan de voeten van de musici een verwijzing naar een bandoorlog? Dat bleek niet zo te zijn, maar Kansas zonder viool? Niet slim.
Er valt meer op qua vernieuwing: Het was 1983 en computertechnologie leek nieuw en spannend, wat aan de lettering is te zien. Ik zag dat eerder bij newwavegroepen. Niet alleen de hoesfoto was niet in de stijl van Kansas, qua huisstijl ging er meer mis, zoals het ontbrekende bandlogo. Creative director van de band, drummer Phil Ehart hierover op goldminemag.com: “Let’s shoot ourselves in foot and not use our very identifiable logo. Let’s just not use it.” You could say that everyone was out of gas by then.” De band bewoog mee met de tijdgeest, maar verloor voor menig fan herkenning. Alhoewel de concerten goed bezocht bleven, zakten de verkoopcijfers in.

Net als de voorganger is het album heerlijk vol geproduceerd. De vorige keer nog met de Britse producer Ken Scott, nu met diens landgenoot Neil Kernon, die eveneens naar Amerika was geëmigreerd en de jaren ervoor onder meer met Hall & Oates en Jon Anderson had gewerkt. De gitaren klinken vet als goede friet en tegelijkertijd is het geluid transparant.
Kerry Livgren maakt nog deel uit van de groep, maar schreef slechts drie nummers. Wie wil weten hoe hij zich voelde binnen de band, moet de titels van die drie eens bekijken. Alsof je een interview leest over hun nieuwe muzikale koers (Mainstream), zijn plek in de groep (End of the Age) en het groene gras aan de overkant (Incident on a Bridge). In werkelijkheid beschrijven de teksten ervan een groter plaatje, maar toch...

De overige nummers werden door zanger John Elefante geschreven met diens broer Dino. We horen mainstream aor van hoog niveau. Naast de muziek van Livgren hoor ik verrassenderwijs opnieuw een verzameling sterke liedjes.
Hun beste nummers: het machtige Fight Fire with Fire dat mij indertijd omver blies en in de nazomer in de Billboard Hot 100 #58 haalde, het gevoeliger Everybody’s my’s Friend over de prijs van roem, het slepende Going through the Motions en het prachtige Don’t Take Your Love Away.

Het is een beetje als toen Ronnie James Dio toetrad tot Black Sabbath; iemand op MusicMeter vroeg zich daarbij af waarom die band zich vanaf 1980 niet Heaven & Hell noemde, zó anders en tegelijkertijd kwaliteitsvol klonken ze in 1980 en '81; net als Kansas 2.0 op de twee met Elefante, bij de Amerikanen nog meer verschillend dan bij de Sabs het geval was. Helaas in 1983 dus zonder hun kenmerkende viool; de marimba in Mainstream kan die niet doen vergeten.

Er was vervolgens voor fans veel om bij te houden. De band zou op afscheidscompilatie The Best of Kansas (1984) met een nieuw nummer komen. Vervolgens ging Kansas (met daarin naast Ehart slechts gitarist Rich Williams) in winterslaap, om in 1986 terug te keren.
Drie maanden na Drastic Measures debuteerde voormalig Kansaszanger Steve Walsh met de groep Streets. Livgren begon de groep AD en nam bassist Dave Hope mee.
John Elefante kwam ik eerst tegen onder zijn achternaam op de soundtrack van de destijds populaire film St. Elmo's Fire (1985), vervolgens onder de naam Mastedon op verzamelaars California Metal en Volume II en in 1989 op het debuutalbum It's a Jungle Out There!
Steinhardt was lang "zoek". Pas in 1995 ontwaarde ik zijn naam bij het project Steinhardt-Moon, in '96 solo op een tributealbum met muziek van Jethro Tull.

Drastic Measures wordt dit jaar 40 jaar. Ik zoog het op als een spons, in tegenstelling tot oude fans en recensenten die het konden weten. Of mensen een album goed vinden, hangt immers vaak af van hun verwachtingen.
Degenen die predik(t)en dat alleen Kansas' symforock van de jaren '70 goed was, hadden waarschijnlijk gemopperd als de groep die stijl was blijven spelen. Kwalificaties als 'herhaling van zetten' en 'ouderwets' zouden dan hebben geklonken. Uriah Heep bijvoorbeeld volhardde lang in hun oude stijl en kreeg kritiek op 'alweer dat hammondorgel en die wahwahgitaar', totdat ze in 1982 met een vernieuwd geluid terugkeerden.
De teleurstelling van de progfans van Kansas is heel begrijpelijk, maar ik houd ook van aor en die is hier van hoog niveau, met sterke composities in een heerlijke productie. Derhalve 4,5 ster.