menu

Kansas - Drastic Measures (1983)

mijn stem
2,50 (26)
26 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Epic

  1. Fight Fire with Fire (3:40)
  2. Everybody's My Friend (4:09)
  3. Mainstream (6:36)
  4. Andi (4:15)
  5. Going Through the Motions (5:43)
  6. Get Rich (3:43)
  7. Don't Take Your Love Away (3:44)
  8. End of the Age (4:33)
  9. Incident on a Bridge (5:37)
totale tijdsduur: 42:00
zoeken in:
avatar van Jester
2,5
Dit heeft weinig meer te maken met het oude Kansas, er staan nog wel aardige nummers op, maar het is allemaal een beetje vlak. Steve Walsh is eruit, John Elefante maakt zijn opwachting, en weg zijn de scherpe randjes. Jammer.

avatar van bikkel2
2,0
Een vrij gezichtloze Kansasplaat . Steve Walsh is weg en John Elefante die minstens zo goed kan zingen als zijn voorganger zit er dan al vanaf ''82'' bij .
Het vorige album Vinyl Confessions is bepaald sterker , al is dat ook geen echt Kansas hoogtepunt .
Deze plaat gooit al het avontuurlijke wat de groep ooit had overboord en dat is eigenlijk alleen maar te betreuren .
De band klinkt hier als Survivor , om maar een dwarsstraat te noemen .
Erg A.O.R dus en tamelijk anoniem . Muzikaal zit het uiteraard wel snor , maar het blijft een gemis naar betere dagen .

avatar van RuudC
2,0
Ja, dit is zoals verwacht het dieptepunt. Gezien de nieuwe line up op de volgende plaat waar ik zelf ook meer vertrouwen in heb, reken ik erop dat mijn waardering weer gaan stijgen. Drastic Measures is een volkomen misleidende titel. Dit zet gewoon de koers voort van Vinyl Confessions, zij het nog veiliger, nog gladder en daarmee nog saaier. Ik herken hier, net als op de voorganger, niets meer van de Kansas die ik echt heel erg ben gaan waarderen. Ik heb sowieso al een paar albums geen nummer meer gehoord die me echt boeide. Hier dus ook niet. Drastic Measures kon niet snel genoeg afgelopen zijn. Hopelijk komt er vanaf nu weer een stijgende lijn.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions
9. Drastic Measures

1,5
Inderdaad een dieptepunt zonder Steve Walsh maar wel met Livgren...

avatar van lennert
2,5
Zullen we hier inderdaad maar niet teveel over praten? Allemaal heel erg AOR hoor en daar is ook alle kritiek wel geuit, want ik ken weinig mensen die echt dol zijn op dit toch wel erg Amerikaanse genre. Ik heb er niets tegen, maar met zo'n album als dit kan ik ook lastig zeggen dat ik er veel mee heb. De productie is standaard klinisch, de gitaarsound overstuurt en de koortjes aalglad. De nummers zijn niet absurd slecht, maar nergens goed. Mag ik Walsh nu weer terug?

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith
8. Vinyl Confessions
9. Drastic Measures

avatar van Casartelli
3,0
lennert schreef:
Allemaal heel erg AOR hoor en daar is ook alle kritiek wel geuit, want ik ken weinig mensen die echt dol zijn op dit toch wel erg Amerikaanse genre.
Ik beschouw mezelf toch wel als een liefhebber. Maar dan wel minder van dit soort albums waar je het idee krijgt dat een groep in arren moede een graantje mee probeert te pikken en per saldo toch wat bij de 'originelen' achterblijft.

avatar van lennert
2,5
Casartelli schreef:
(quote)
Ik beschouw mezelf toch wel als een liefhebber. Maar dan wel minder van dit soort albums waar je het idee krijgt dat een groep in arren moede een graantje mee probeert te pikken en per saldo toch wat bij de 'originelen' achterblijft.


Ja, ik hoor dan toch liever iets als Foreigner waarbij het duidelijk is dat dit nu eenmaal de sound van de band is en het materiaal daardoor ook wat geinspireerder over komt.

avatar van B.Robertson
2,5
The epic lyrics and baroque song arrangements of Kansas exert their magical influence on listeners with this world-wide CD debut of Drastic Measures. America's answer to the British art rock scene, Kansas' musically innovative and progressive style proves that longevity always comes down to the music.

Dat is het opschrift achterop de originele '83 CD. Ik mocht van iemand Audio-Visions, Vinyl Confessions en Drastic Measures lenen en die hebben nu ieder één rondje in de speler gedraaid. Had erger verwacht, vond het allemaal wel meevallen met Kansas' artistieke neergang, om het maar een benaming te geven. Tuurlijk, ze kunnen niet tippen aan het debuut t/m Point of Know Return, maar zijn zeker geen straf om te horen. Die albums worden hier minstens drie keer gedraaid, alvorens de punten toe te kennen.

avatar van Casartelli
3,0
B.Robertson schreef:
The epic lyrics and baroque song arrangements of Kansas exert their magical influence on listeners with this world-wide CD debut of Drastic Measures. America's answer to the British art rock scene, Kansas' musically innovative and progressive style proves that longevity always comes down to the music.
Ha, dat is wel een vrij schaamteloze

Heb deze ook nog een draaibeurt gegeven. Misschien bevalt-ie me wel net iets beter dan zijn beide voorgangers, met Mainstream als typisch '80 excuusprognummer en een paar fijne AOR-stampers daaraan voorafgaand. Daarna komt er eigenlijk niks memorabels meer langs en tekstueel is de combinatie van Everybody's My Friend, Mainstream en Going Through the Motions wel erg zelfmedelijdend... maar muzikaal misschien toch liever deze volbloed-AOR dan de allebei-net-niet van de beide vorige platen.

avatar van vielip
Ik hoorde laatst Fight fire with fire en dat klonk toch best lekker. Maar als ik de berichten bij dit album lees dan kon dat weleens een spaarzaam hoogtepunt(je) op een verder matig album zijn?

avatar van Mssr Renard
2,5
Drastic Measures maar eigenlijk alle 80's Kansas platen zijn prima melodieuze hardrock.

Maar omdat fans het vergelijken met Song for America valt het tegen.

Een hardrockfan kan dit prima hebben. Slecht is het zeker niet.

Livgren schrijft meer christelijke teksten en Elefante is al een tijdje de vervanger van Walsh. Elefante schrijft erg gelickt en zingt ook wat minder krachtig.

Probeer het naar gewoon. En gelijk Power en Vinyl Confessions ook maar

avatar van gaucho
2,5
Mssr Renard schreef:
En gelijk Power en Vinyl Confessions ook maar

Die twee zijn OK. Inderdaad afwijkend van de 'oude' Kansas van de eerste vijf albums, maar voor een liefhebber van AOR prima te behappen. Met deze Drastic measures heb ik meer moeite. Toegegeven, de opener Fight fire with fire knalt meteen lekker stevig uit de speakers en leverde hen nog een redelijke Amerikaanse hit op. Ze spelen dat nummer trouwens nog steeds op concerten, viel me een paar jaar geleden op - zo'n beetje het enige nummer uit die AOR-periode.
Maar daarna zakt het echt in. De nummers zijn niet echt sterk, blijven niet hangen en zijn - veel meer dan bijvoorbeeld op Vinyl confessions - overgoten met zo'n elektronisch sausje dat de band echt niet staat. Dit is het enige Kansas-album uit het LP-tijdperk dat ik nooit op CD heb aangeschaft. De LP heb ik geloof ik ook niet meer.

Ik ben een groot Kansas-fan, maar ik heb geen moeite met de AOR-sound die zich zich in de jaren tachtig aanmaten. Het was destijds een begrijpelijke overlevingsstrategie, die voor sommige progbands best aardig uitpakte. Ook vind ik John Elefante eigenlijk een prima vervanger van Steve Walsh (hoewel hij het niet haalt bij laatstgenoemde, maar wie doet dat wel?), maar ik vind de nummers gewoon niet zo sterk en productioneel klinkt het gedateerder dan voorgaande en navolgende albums.

avatar van vielip
Mssr Renard schreef:
En gelijk Power en Vinyl Confessions ook maar


Power ken ik en heb ik in de kast staan. Vind ik een te gek album! Vinyl confessions ken ik minder goed. Wel ooit geprobeerd maar van wat me herinner niet heel bijzonder. Ik kende Elefante trouwens al eerder van zijn band Mastedon dan van Kansas. Ook een te gekke band trouwens als je van AOR/Melodic rock houdt! Niet te verwarren met Mastodon overigens. Ook een prima band maar heel anders qua stijl.
Probleem wat ik altijd had met Kansas is die viool. Dat vond ik een storend element in de verder prima muziek. Maar dat is een gedachte van héél lang geleden. En zoals wel vaker is gebleken bij mij met dat soort dingen is dat ik het op latere leeftijd allemaal anders beleef Dus waarom zou ik de jaren 70 albums van Kansas niet eens in de herkansing gooien?! Komt ook doordat ik Carry on wayward son gisteren weer eens hoorde en ik me besefte dat dat toch een kneiter van een nummer is.

avatar van Mssr Renard
2,5
Op Drastic Measures is Robbie Steinhardt 'm gepeerd, dus geen viool te bekennen. Wel interessant dat het dan ook gelijk als slechtste Kansas-album te boek staat.

Off topic: Masque en Song for America zijn mijn favoriete Kansas-platen, met een bonte mengeling van hardrock en symforock. Hier is de balans precies goed. Leftoverture en Know Return vind ik soms wat té hardrock en té weinig symforock. Maar ieder heeft een andere beleving.
Kansas was meer dan alleen viool. Toch ook dé eerste symfoband met metal/hardrock riffs en ze kennen ook veel synth-partijen, omdat zowel Walsh als Livgren toetsen speelden.

Misschien dat op Monolith ook minder viool is, ik kan het me even niet zo snel herinneren.

avatar van vielip
Ik zag dat er genoeg albums op Spotify staan van Kansas. Ik ga komende week dus maar eens op ontdekkingsreis

Gast
geplaatst: vandaag om 19:28 uur

geplaatst: vandaag om 19:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.