menu

Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

mijn stem
3,35 (545)
545 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Signs of Life (4:25)
  2. Learning to Fly (4:53)
  3. The Dogs of War (6:08)
  4. One Slip (5:07)
  5. On the Turning Away (5:39)
  6. Yet Another Movie / Round and Around (7:27)
  7. New Machine, Pt. 1 (1:46)
  8. Terminal Frost (6:17)
  9. New Machine, Pt. 2 (0:38)
  10. Sorrow (8:48)
totale tijdsduur: 51:08
zoeken in:
avatar van bikkel2
2,5
Ik heb ongevraagd ( ) lennert en RuudC hun bevindingen gevolgd en her en der wat aanvullingen gegeven.
Mooie oprechte stukjes heren en uiteraard zijn er smaakverschillen en andere inzichten.
En natuurlijk ( Arthur DZ) mag een ieder dit een prima plaat vinden.
Er wordt veel gebabbelt over Waters contra Gilmour, maar we zouden bijna vergeten dat deze heren in de groep Pink Floyd hele memorabele dingen hebben neergezet.
Waar de ene wat minder goed in was, werd weer opgevangen door de ander.

Gilmour is een echte sfeermaker en dat is wel een sterk punt op deze plaat, maar ( nogmaals) dat vind ik niet voldoende voor het totaalplaatje.

Maar prima verhalen met inhoudelijk goede standpunten.

avatar van lennert
4,5
ArthurDZ schreef:
Ik heb dit ook altijd een mooi album gevonden. Met de Waters-tijd van de band heeft het niet veel meer te maken, maar nummers als Learning To Fly, On The Turning Away en One Slip zitten gewoon zo sterk in elkaar, zijn voor mij hoogtepunten in het oeuvre van de band die eigenlijk niet veel onder moeten doen voor werk als Time en Wish You Were Here. Maar dat ik daar vrij alleen in sta, weet ik al langer dan vandaag. Daarom leuk om hier eindelijk eens een review te lezen van iemand die op dezelfde manier naar dit album kijkt als ik. Top lennert!


Dankjewel! Ben blij om te vertellen dat ik bij mijn tweedehands platenzaak het album net voor een leuk bedrag meteen heb kunnen meenemen. Nu staat The Division Bell op, maar zodra onze marathon klaar is zal ik deze zeker meer gaan draaien.

avatar van lennert
4,5
bikkel2 schreef:
Ik heb ongevraagd ( ) lennert en RuudC hun bevindingen gevolgd en her en der wat aanvullingen gegeven.
Mooie oprechte stukjes heren en uiteraard zijn er smaakverschillen en andere inzichten.
En natuurlijk ( Arthur DZ) mag een ieder dit een prima plaat vinden.
Er wordt veel gebabbelt over Waters contra Gilmour, maar we zouden bijna vergeten dat deze heren in de groep Pink Floyd hele memorabele dingen hebben neergezet.
Waar de ene wat minder goed in was, werd weer opgevangen door de ander.

Gilmour is een echte sfeermaker en dat is wel een sterk punt op deze plaat, maar ( nogmaals) dat vind ik niet voldoende voor het totaalplaatje.

Maar prima verhalen met inhoudelijk goede standpunten.


Bedankt voor je vriendelijke woorden! RuudC en ik doen dit met meer bands, oorspronkelijk begonnen als iets dat we alleen bij metal deden, maar omdat wij als recensenten voor de website www.metalfan.nl onder het kopje 'de stenen roots van de heavy metal' ook bands bespreken die voor het ontstaan van dit genre heel erg belangrijk waren, zijn we nu ook uitgebreid naar genres als prog en hardrock. Zoiets in chronologische volgorde beluisteren geeft leuke inzichten en zorgt er toch voor dat je bands op een interessante manier hoort groeien.

Ik denk dat Floyd in de tijd dat beide heren Gilmour en Waters nog wel door een deur gingen ook wel het beste materiaal hebben gemaakt, mijn lijst heeft niet voor niets The Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here bovenaan staan. Ik denk echter wel dat mijn persoonlijke smaak meer neigt naar Gilmour dan naar Waters (op gebied van albums die de naam PF dragen dan) als we kijken naar de albums die minder harmonieus zijn gemaakt.

avatar van ArthurDZ
4,0
ArthurDZ (moderator)
Off-topic berichten verwijderd.

avatar van andnino
3,5
geplaatst:
Direct maar de volgende review erachteraan. A Momentary Lapse of Reason is een stuk makkelijkere plaat dan The Final Cut, maar dat is niet per se een kritiekpunt. Het is ook vrij kitscherig, maar dat vind ik van veel populaire 80's-platen, dus dat is ook zeker geen kritiekpunt. Vanuit een artistiek standpunt is The Final Cut vele malen interessanter, maar geef me de keuze en negen van de tien keer zal ik liever A Momentary Lapse opzetten. Het heeft een fijne productie, heeft een heerlijk dromerige sfeer, en heeft simpelweg "meer" om naar te luisteren. Het "luistert lekker weg", en dat is totaal geen schande. Er staan geen rariteiten op en eigenlijk ook geen echt slechte nummers. In de lijst komt hij daardoor met gemak boven Atom Heart Mother uit. Ik ben dan ook weer bang dat het daarbij blijft, dus veel meer dan vier sterren zal er niet uitkomen. Maar toch ben ik blij dat ik deze eindelijk eens geluisterd heb.


1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. A Momentary Lapse of Reason
6. Atom Heart Mother
7. The Piper at the Gates of Dawn
8. The Final Cut
9. Animals
10. A Saucerful of Secrets
11. Ummagumma

avatar van deric raven
4,0
Mijn eerste echte grote concert was van Pink Floyd; in De Goffert in Nijmegen, de Delicate Sound of Thunder Tour.
En als 16 jarige jongen wil je niet voor schut staan, dus wel wat van het repertoire kennen.
Via via al snel ongeveer 10 albums in bezit, netjes op tape, zodat ik genoeg materiaal had om mij voor te bereiden.
Veels te veel natuurlijk, en ik ging er vanuit dat ze voornamelijk recent werk zouden spelen, dus ging ik mij vooral verdiepen in A Momentary Lapse of Reason.
Dus ik wist niet dat het gitaarwerk van Signs of Life veel raakvlakken had met Shine On You Crazy Diamond, voor mij was het allemaal nieuw.
Niet helemaal natuurlijk; Learning to Fly en On the Turning Away had ik al regelmatig op de radio gehoord, maar van het oude werk was ik voornamelijk bekend met Another Brick In The Wall.
Dat het schreeuwerige van Waters hier ontbrak vond ik helemaal niet erg, als zanger vind ik Gilmour hoe dan ook prettiger om aan te horen, Gilmour is voor mij nog steeds het lichaam, maar Waters is ondertussen wel de ziel geworden; en een lichaam zonder ziel is eigenlijk dood.
Maar bij Pink Floyd is het onmogelijke mogelijk; hier kunnen lichaam en ziel los van elkaar voort leven.
Hoogtepunt is voor mij hier echt wel The Dogs of War, al kruipt Gilmour hier wel heel erg in de huid van Waters; een krachtige onderschatte track.
Sorrow is ook wel een klassieker te noemen, net als de 2 singles.
Soms moet ik onbewust wat aan Bryan Ferry denken, de sound is net zo clean als zijn solowerk in de jaren 80; blijkt dus dat Gilmour een grote rol had op het album Boys and Girls, nou dat hoor je ook zeker terug.
Toch moet ik na al die jaren zeggen dat het vooral het kenmerkende gitaarspel van Gilmour is wat de stempel op het geheel drukt.
En Mason en Wright?
Die deden wel mee, maar hun aandeel zou op The Division Bell sterker naar voren komen; op A Momentary Lapse of Reason was hun rol volgens mij niet zo groot.

avatar van bikkel2
2,5
Rick Wright was feitelijk ook een huurling op dit album. Gilmour heeft flink met geld gesmeten in ieder geval, want de lijst van sessielui is inmens.
Hij en Mason financierde de ambitieuze tour en dat was een groot risico, want hoe relevant was Floyd nog eigenlijk.
Ze kregen uiteindelijk de mensen wel op de been en zoals verwacht kregen die waar voor hun geld.
Gilmour had één probleempje toen hij besloot zonder Waters dit album te maken, want hij is geen tekstschrijver van huis uit.
Hij probeerde het even met 10CC's Eric Stewart, die overigens ook nog een poosje Paul McCartney's rechterhand was deze periode, maar dat bleek niet echt te werken.
Zo staan er uiteindelijk teksten op van zijn lief Polly Samson.
Het album werd een succes en de tour eveneens.
Zonder Waters kon het dus kennelijk ook.

Division Bell is inderdaad meer een groepsplaat. Mee eens. Stukje soberder ook in de productie.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:26 uur

geplaatst: vandaag om 09:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.