Genesis - We Can't Dance (1991)

Helft van de nummers zijn superlekker en de andere helft goed tot matig..

3.5

Gaan we weer

Onder Collins waren ze geweldig, onder Gabriel matig. Punt uit

Ja daar gaan we weer

Onder Collins waren ze geweldig van Trick of the Tail tot en met Duke, onder Gabriel waren ze hemels van Nursery Cryme t/m The Lamb,

Wat mij betreft hebben ze onder Collins vanaf Abacab zeer matige platen gemaakt. Deze plaat We Can't Dance was niet eens de slechtste en bevat zelfs een aantal prachtige nummers (Driving The Last Spike). Helaas staan er ook een aantal ontzettende baggernummers op waarvan met name Jesus He Knows Me een goed voorbeeld is. Leuke clip maar wat een k..nummer is het toch. Hold on My Heart is ook zo vreselijk. Verder nog enkele niemandalletjes. Maar goed deze discussie is al tig keer gevoerd. De bekendste single No Son Of Mine is eigenlijk niet eens zo beroerd en werd in Amsterdam 2007 prachtig uitgevoerd.

Jesus He Knows Me moet je vooral zien als een satire en is als zodanig muzikaal niet erg serieus te nemen maar het heeft een zeer vermakelijke tekst die in feite politiek geladen is. Daar zijn trouwens wel meer voorbeelden van in het jaren 80 oeuvre van Genesis. Verder ben ik het met mijn voorganger helemaal eens. Tot de jaren 80 had elk Genesis album iets bijzonders, vanaf dat moment leek iedere plaat op elkaar.

Te veel Collinsminded . Ik denk dat we het daarover wel eens zijn . Daarom was ik blij met Calling All Stations . Op bepaalde momenten een plaat met de juiste feel . Geen meesterwerk maar eindelijk eens eentje met de goede lading .

Het grappige is dat het nummer dat het meeste klinkt als een Collins nummer (Hold on My Heart) juist compleet geschreven is door Tony Banks.

Voor mij zijn No Son Of Mine, Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep, Living Forever en Fading Lights de uitschieters van het album.
Ook Since I Lost You heeft altijd een apart plekje gehad bij mij, vooral door het verhaal erachter (Collins schreef de tekst nadat hij hoorde van de dood van Conor Clapton).

Niet allemaal

Maar daar is deze site dan ook voor.
Allemaal gelijkgestemden wordt wat saai.
Een beetje tegengas, al is dat absoluut het verkeerde woord, moet er gegeven worden, zodat een artiest ter discussie blijft staan/bespreekbaar blijft.
En iemand overtuigen om zich eens wat verder te verdiepen in een artiest, kan geen kwaad.

Zelf ben ik meer van de (pakkende) melodieën en veel minder van de teksten.
Dat kun je oppervlakkig noemen (is in het algemeen bedoeld), maar daar gaat het mij om.
Als de melodie/muziek me niet aanstaat, hoef ik al helemaal niet naar de teksten te kijken.

Ik vind, als je dan toch vergelijkt, We can't dance in ieder geval een beter album dan Abacab, Genesis of Invisible touch.

Tracks als Driving the last spike en Fading lights geven aan dat het maken van langere nummers met een kop en een staart niet langer taboe meer waren. De productie, die nogal eighties was, is aan de kant gezet. Net als de blazers.

Collins is voor een deel nog wel 'brallerig' aanwezig maar toont in diverse nummers ook weer eens wat meer ingetogenheid, voor het laatst vertoond bij Duke.

Als we We can't dance als een overgangs-cd naar een nieuw Genesis tijdperk hadden mogen beschouwen, was het een hoopvolle onderneming geweest. Dreaming while you sleep, Living forever en Hold on My heart geven aan dat je in 1991 ook meer moderne symfonische rock kunt maken, zonder nog te hoeven klinken als Foxtrot. Over dat laatste album niets dan goeds, maar ook Genesis was natuurlijk twintig jaar verder.

Ik noem het een overgangs-cd omdat het album voor een deel trekjes blijft houden die refereren aan de mindere albums uit de jaren '80. Zoals inderdaad Jesus he knows me en I can't dance en verder vind ik ook Tell me why, Never a time en Since I lost you beduidend mindere tracks.

Het album gaat al een stuk beter klinken als je dat soort nummers weglaat. Dus laten we zeggen, 25 minuten op een totaal van 71, dan hou je een zeer behoorlijke en modern klinkende Genesis plaat over van drie kwartier.

Had Genesis vervolgens die weg verder ingeslagen (met Phil Collins die er een eigen solocarriere op na mag houden), dan was er ook zeker toekomst geweest voor dit trio na 1991.

En voeg er On The Shoreline aan toe. Dan heb je een topalbum.

Helemaal mee eens.

Daar kan ik het wel mee eens zijn. Gewoon een lager percentage baggernummers dan de voorgaande genoemde platen.

Op basis waar van baseer je dat eigenlijk? Want voor zover ik weet deelden de heren sinds ze met z'n drieeen waren alle 'writers-credits'. In de praktijk was het natuurlijk dat er iemand met een basis aan kwam zetten van een nummer, maar ik heb nog nooit gehoord dat Banks met Hold On My Heart is gekomen. Wel dat Driving The Last Spike voor een groot deel van de hand van Collins is, wat ook door hem word gezegd in de interview op de dvd-schijf bij de meest recente heruitgave.

Op de DVD 'The Way We Walk' staan interviews met alle leden. Bij het interview met Tony wordt de vraag "Hold on my Heart, we thought that sounded like a Phil song" gesteld. Hij legt daarna uit hoe hij het nummer heeft geschreven (muzikaal).

Ik heb zojuist ook nog even naar het interview met Phil gekeken, en ik moet mijn zin iets bijstellen aangezien de MUZIEK door Tony is geschreven en de TEKST door Phil.

Ja, die track heb ik (helaas) niet. Het staat op Archives 2 en die wil ik nog steeds wel eens kopen, maar er staan mij teveel nummers op die ik al elders heb (studiotracks van Three sides live bijvoorbeeld) of 12" versies van nummers die mij verder niet zo interessant lijken.

Ik zou er graag een vereenvoudigde versie van willen hebben (met verzoeknummers), en als het kan ook tegen een meer gangbare prijs.....

Ik ben wel bezig met Genesis en vervang af en toe een 'definitive master' door een sacd album (dat valt niet zo op, op je creditcard i.p.v. een hele box) en ik vroeg me af of We can't dance nog een behoorlijke facelift heeft ondergaan om vervanging te overwegen. Naar verhouding is dit de meest nieuwe cd en in 1991 waren de opnametechnieken natuurlijk al goed.

Of je koopt deze en je gooit vervolgens de albums uit de 80'er/ 90'er jaren de deur uit...

Volgens mij staat dat nummer (On The Shoreline) ook op de cd-single (ja, sorry) van I Can't Dance.
Moet ik eens even nakijken.

Dat is zeker een heel goed nummer.

En ik ben het zeker met je eens, musician, wat betreft het achterwege laten van bepaalde nummers op We Can't Dance, zodat er een behoorlijk sterk Genesis album overblijft.

Maar ja, dat geldt voor nog veel meer albums.

Driving The last Spike is van absolute wereldklasse.

Klopt als een bus en die kan je voor 1 a 2 euro zo op Marktplaats vinden.

Maar het nummer staat ook op: Earthrise II (1995)

Ook een aardige tip. Staan meer goede nummers op die verzamelaar.


Nou, die derde box (1983-1998), daar staat Off the shore als extra track inderdaad ook op, en het in z'n geheel vervangen van We can't dance is dan aardig, maar ook nog eens sacd's voor de al aanwezige geremasterde versies van Genesis, Invisible touch en Calling all stations.....

Dan liever box 1 hoewel het feit dat 5 cd's in een box zitten mij verder niet kan schelen, dat kartonnetje mogen ze van me houden. Het gaat natuurlijk om de zilveren schijven!

We can't dance is toch het laatste album, of heb ik zitten slapen? (Calling All Stations tel ik uiteraard niet mee.....)

uiteraard niet, waarom zou je...

Ik schreef:

Dat laatste houdt in dat het dus inderdaad geen overgangs-cd is. Helaas, nogmaals.

Inzake Calling all stations mag je met Vigil aan de slag, mijn mening over dat album is bekend.....

Is ook geen CD van Genesis maar van de band And Then There Were Two .....

We Can't Dance was gewoon de laatste Genesis CD. Een best aardige plaat die inderdaad nog beter had kunnen zijn als men enkele vreselijk belachelijke bagger ruksingles had weggelaten en daarvoor enkele briljante B-Kantjes in de plaats had gezet. Dan had je echt een hele aardige plaat gehad.

Ik kan dit niet goed vinden en ik heb het echt geprobeerd. Slechts 3 goede nummers, met het verschrikkelijke I can't dance als absoluut dieptepunt in het oeuvre.

Het zijn de langere stukken die de zaak enigzins nog redden hier , mits je van de Collinsachtige poppysongs houdt . Wellicht met wat meer lading dan een groot deel van zijn solowerk , maar toch grotendeels lichtgewichten . En Then There Were Two +1 met Calling Al Stations is in mijn beleving toch het best te verteren album sinds jaren . Van mij had Wilson mogen blijven . Jammer dat het zo moest lopen .

Goed album hoor. Ik hou van genesis om Colin's stem en de DUDUDUDUDUMMMSSS drums.

Ik heb geloof al eens eerder laten vallen dat HOMH een enigszins ATTWT karakter (Keyboardsfeer/gitaargekabbel) heeft en vind het afgezien van de tekst dan ook helemaal geen Collinsnummer. Ik kan er iig best van genieten want zeg nou zelf, zo bijzonder was Follow You Follow me nou ook weer niet maar wel puur Genesis.

Hold On My Heart doet mij nog het meest denken aan One More Night van Phil Collins, ondanks dat Banks het geschreven heeft. Vreselijk echt afschuwelijk nummer in de categorie 100% bagger en bah en door zeer velen (met name opvallend bij de concerten in London en LA waar stoelen stonden) gebruikt als zgn. 'piss-break' tijdens de laatste Genesis tour in 2007 zo vlak na de magistrale In The Cage-Medley.

Deze Genesis plaat wordt wat mij betreft gered door Driving The Last Spike, de pakkende single No Son Of Mine (magistraal gezongen in de Arena) en enigszins ook door Fading Lights al kabbelt dat wel eindeloos lang door. Dreaming While You Sleep is ook een redelijk goed nummer voor Genesis maatstaven anno 1992. Verder veel pogingen om hitjes te scoren. Op de B-kantjes van de singles staan nummers die beter op de CD zelf hadden kunnen staan in plaats van Jesus He Knows Me en Never A Time.

Nou, inderdaad. Volgens mij zijn hier wel 5 á 6 singles vanafgesleurd.

Wat me opvalt is dat voornamelijk Phil Collins de schuld krijgt van de baggermuziek die ze (wat mij betreft) na A Trick Of The Tail gingen maken. Maar als ik bijvoorbeeld Duke pak (wat ik echt een waardeloze LP vind) heeft Collins daar maar weinig alleen van geschreven. Tony Banks en Michael Rutherford hebben wel degelijk ook hun steentje bijgedragen aan hun latere, matige werk. Waarschijnlijk is dit omdat Phil de leadzanger is (die ik een zeikstem vind hebben), maar Banks en Rutherford hebben toch ook veel van dit matige werk geschreven.

Tja, Steve Hackett was en blijft een groot gemis en de rest van de band was ook zeker niet in staat het oude nivo te handhaven. Maar om Duke als een waardeloze LP af te schilderen gaat mij te ver. Of je moet de geluidskwaliteit bedoelen, die werd op CD al een stuk beter.

Hier begrijp ik dus helemaal niks van. One More Night is inderdaad een handjeklapbraaknummer maar Hold On My Heart is veel atmosferischer en voor mij van een iets hoger nivo. Eigenaardig toch hoe sommige nummers massaal op 1 hoop kunnen worden gegooid en een sneeuwbaleffect kunnen opleveren. Gelukkig mag je de individuele beleving nog voor jezelf houden.