Opeth - Pale Communion (2014)

Opeth grijpt - dat is wel duidelijk - op Pale Communion deels terug op de progrock met invloeden uit de 70's. Wat dan wel belangrijk is, is dat er voldoende afwisseling in de muziek zit, dat het niet saai wordt. Dat kun je op zich wel aan ze overlaten en dat is ook hier meestal gelukt. Alleen op het voortkabbelende Cusp of Eternity (aaaha aaaha...repeat), lukt dat niet. Op andere songs doen ze meer dan dat, daar wordt het boeiend, spannend tot heel erg fraai. Ook de instrumentatie is vaak erg sterk. Opvallende sterke gitaarsolo's en ook bijvoorbeeld soms een prachtrol voor het orgel.

Opener Eternal Rains Will Come zit vol van die mooie contrasten in de muziek. Nog mooier hoor je het op het hele fraaie Moon Above, Sun Below. Erg mooie melodieën zitten daarin en ook een heerlijk orgeltje. Ook Elysian Woes, direct daarna, sluit hierop aan en is een erg mooi nummer. Hier hoor je weer sterk de klassieke invloeden, die ook op deze plaat zijn terug te horen.

Goblin is een sterke en stemmige instrumentale track en River is misschien wel de mooiste song op het album. Fijne bas en gitaarsolo's heeft dat nummer. Voice of Treason heeft weer erg mooie strijkers en prachtige (Noordelijke?) contrasten in de muziek. Last but not least volgt met het fraaie Faith in Others ook nog eens het mooiste nummer van de plaat, vol met prachtige details en afwisseling.
Pale Communion is wel een plaat waar je wat tijd voor moet nemen, die je een paar keer moet draaien om de echte schoonheid goed tot je door te laten dringen. Het is meer dan de moeite waard.

Oh ja: voor de vinylliefhebbers. Overal op internet vind je dat het gekleurde vinyl uitverkocht is. Echter, dat klopt niet. Het zilverkleurige vinyl, met of zonder Opeth ketting ( ), is nog te krijgen in Nederland en wel bij Large.nl
Overigens staat daar, vond ik wel weer interessant: "helaas is de kleur veranderd van goud naar zilver om productietechnische redenen". Goud zou inderdaad mooier bij het artwork hebben gepast.

Ik heb gekozen voor de beter klinkende zwarte variant.

En daarnaast is zwart natuurlijk ook gewoon het mooist.


Wat de afwisseling en het nummer Cusp of Eternity betreft vind ik dat Opeth hier een Maiden-achtige opbouw voor het album heeft gekozen. Een nogal korte maar ijzersterke opener, een paar episch lange nummers, een instrumentaal nummer, en Cusp of Eternity is in die opbouw de 'single', het toegankelijke en meezingbare tussendoortje. Relatief een wat minder nummer, maar nog steeds erg goed.

Toch ook maar eens een keertje geluisterd dit album en ik geloof dat ik denk dat ik dit wel leuk ga vinden. Ik weet het wel zeker!
Voor een beoordeling is het echter nog te vroeg.

Naast de sterke songs, mooie samenzang en soms hartverscheurende teksten geniet ik van Mikael die weer eens beter is gaan zingen, van het nieuwe bandlid Joakim Svalberg die zijn aanzienlijk grote rol in het geheel met verve vervuld, van de twee Martins die het ritmisch boeiend houden en van Fredrik Åkesson die vele duizelingwekkend intense solo's laat horen. De mooiste gitaarsolo is echter die in Eternal Rains Will Come (gespeeld door Mikael vermoed ik).

Ik vind het inmiddels een schitterend album, dat volgens mij niet gewoon verder gaat waar Heritage ophield, maar daarbij wat compositie betreft ook weer dichter is gaan aanleunen bij Opeth oude(re) stijl, zoals Ghost Reveries of zelfs Blackwater Park.

Hoi Edwynn, welk bruggetje bedoel je eigenlijk? Kan je eens de preciese tijd aangeven?

Ik heb er al een paar keer op gelet en hoor wel een 'bridge', maar van normale lengte.

Nee hoor, zilver is mooier...

Doel je dan op de Maiden albums van ruwweg deze eeuw? Overigens vind ik Cusp of Eternity echt de vreemde eend in de fraaie bijt. Maar ook dit nummer is inmiddels aan het 'groeien' met name door de sterke gitaarsolo's.

Vanaf 6:02. Het is niet echt een brug. Ik noemde het zo omdat ik eigenlijk niet weet hoe je zoiets noemt. Het is de shift in het akkoord dat mij kippevel bezorgt. Het is zo klein maar zo mooi.

Ik weet dat je geen hoge pet op hebt van Steven Wilson, maar dit wil ik je niet onthouden.

Jammer dat er nog steeds mensen zijn die denken dat zwart of transparant vinyl beter klinkt dan gekleurd vinyl. Dat is gewoon niet zo en ook nooit aangetoond. Zelf hoor ik ook geen verschil...
Het feit dat de samenstelling van gekleurd vinyl anders is dan zwart of transparant betekent niet dat het inferieur is.

Maar een goede tip om nog even bij Large te kijken! Volgens mij is dit dan een nieuwe persing, want alleen via de Opeth site kon je het album op transparant vinyl krijgen. Die 100 stuks waren echter snel uitverkocht...

Dit is volgens mij geen nieuwe persing, want hij is limited tot 500 copies. En juist bij Large kan je de zilveren versie krijgen. Via de Opeth website zelf kon je inderdaad het clear vinyl kopen. Er is ook nog een rode variant. Hier staan ze op een rij:
Opeth - Pale Communion at Discogs

Grafiet maakt vinyl zwart, maar vooral hard, slijtvast en glad. Het ontbreken hiervan in gekleurd vinyl is zeker wel een nadeel en vaak hoorbaar. En daar haal ik als voorbeeld altijd de twee elpees in half zwart en half rood die ik heb bij. Elke halve ronde hoor je wat een enorm verschil in naaldruis dat geeft.
Maar het was mij eerder al opgevallen. Bij de drie eerste van Opeth en bij een blauwe versie van Temple of the Dog. En bij nader onderzoek (met de koptelefoon op de in- en uitloopgroeven beluisteren) blijken de meeste gekleurde vinylletjes daar wel last van te hebben. Natuurlijk is er verschil in kwaliteit, maar wetende wat de functies van grafiet zijn kies ik tegenwoordig bijna altijd voor zwart.

Ook om esthetische reden trouwens. Gekleurd vinyl is een keer mooi als uitzondering, voor de afwisseling, net zoals een picture disc (met nog meer naaldruis overigens) eens leuk is. Maar uiteindelijk is het ook wel wat kitscherig vind ik. Mijn verzameling bevat zo'n 1500 lp's. Slechts 2 á 3 % daarvan is gekleurd of picture disc. Meer moet dat echt niet zijn.

En voor Pale Communion is het stijlvolle klassieke en duistere zwart echt het mooist, west.

Nee, ik bedoel de 5 eerste Maiden albums met Bruce.

Naast de heerlijke solo's in Cusp of Eternity vind ik de opgebouwde spanning ook sterk. En de 'aaaha aaaha...repeat' stoort mij zeker niet. Het is een mooie melodie. De herhaling op het einde (fade out) is best vaak maar net niet te vaak in mijn oren.

Nu weet ik precies wat je bedoelt. Inderdaad mooi! Ook mooi vind ik, de overgang in Moon Above, Sun Below rond 9:00, van "aaaah no no no" naar "only circles on the water". En de overgang in Elysian Woes op 3:18 is ook al zo mooi.

Okee, zojuist de eerste luisterbeurt gehad. Ik was er al bang voor, maar hij viel me erg tegen. Heritage vond ik nog wel leuk, maar het richtingloze gepiel op Pale Communion wordt me toch echt te veel van het goede. Het komt op me over alsof ze geforceerd 'proggy' willen doen en dit ten koste laten gaan van de songwriting, jammer. Ik hoorde wel een paar leuke stukjes hier en daar maar die waren helaas few and far between. Ik merk ook dat ik de cleane zang van Mikael niet sterk genoeg vindt om het hele album te dragen (een probleem dat ik trouwens niet had met Heritage of met Damnation). Ja, ik ga er nog vaker naar luisteren en ja, dan kan mijn mening natuurlijk nog helemaal bijdraaien, maar ik verwacht er niet te veel van...

Je klinkt ongeveer als ik twee weken geleden, Sammael. En intussen vind ik het een geweldig album. Dus ook als je er niet veel van verwacht is er nog hoop.

Ik zal het nog wat tijd geven allemaal

Ik heb het idee dat hier iets meer lijn in zit dan op Heritage, maar ik kan de mening van Sammael in grote lijnen volgen. Ik verwacht niet dat ie na meerdere luisterbeurten mij meer zal bekoren. Ik vond vier goed bedoelde pogingen wel genoeg. Ik zal Opeth blijven volgen op de festivals. Daar spelen ze gelukkig overwegend werk van voor Heritage. En dat doen ze nooit verkeerd.

Allmusic: 4,5*. En die zijn meestal niet zo scheutig.

Meesterwerk.

Yes!

Verre van!

Let op. De Blu-ray is niet goed. In het doosje zit een kaartje waar je extra's kunt downloaden. Wanneer je dat doet, krijg je een mail of je een nieuwe Blu-ray wilt ontvangen. Gratis natuurlijk.

Ik had op amazon al gelezen dat er iets mis mee was.

Ik heb 'm zelfs op 2,5* gehad, onbegrijpelijk vind ik nu. Deze plaat moest echt groeien, en ik vind nu dat de 70's prog invloeden op een hele natuurlijke manier door de band worden omarmd. De nummers zijn minder raar dan Heritage, maar tóch avontuurlijker, eigenlijk echt op die typische Ghost Reveries - Opeth manier, maar dan dus in andere stijl.

Bij mij ook. Eerst op 3*. Snap ik nu niks meer van.

Ik weet niet of je al eens aandachtig de persoonlijke teksten hebt mee gevolgd maar pas dan heeft dit album zijn volledige impact vind ik. Pas dan drong de emotie en intensiteit die ook in de muziek zit volledig tot me door.

Normaal niet, maar van Opeth zijn ze daar nog best wel fan.

Voor mij nog niet zo'n hoge score. Waar Cusp of Eternity me meteen beviel, begint zo verderop het album de verveling toch wel een beetje toe te slaan. Het klinkt wel interessanter dan Heritage, maar ik heb nou niet direct de neiging om deze plaat weer aan een luisterbeurt te onderwerpen. Komt vast wel weer eens.

Hmm, nu een aantal maal beluisterd deze bleke communie, maar echt pakken wil het me nog niet.
Het album heeft zo hier en daar ontegenzeggelijk wel zijn momenten, maar ik heb moeite de aandacht erbij te houden. Als het album is afgelopen, kan ik met de beste wil van de wereld niet herinneren waar ik nu naar heb zitten luisteren. Een beetje in de categorie muzikaal behangetje en liftmuziek.

7 november op de gastenlijst voor de HMH en ik ga ervan uit dat ik tegen die tijd dit album meer heb leren waarderen. Ach en anders blijft er vast nog genoeg te genieten met ouder materiaal.

Faith in Others is wellicht het beste nummer dat Opeth ooit gemaakt heeft. Met afstand de beste CD van dit jaar.

Pale Communion staat bij mij ook op 1 en ik denk niet dat dit nog gaat veranderen de rest van het jaar.