Opeth - Pale Communion (2014)

Opeth is nooit een death metalband geweest idd.

haha die uitspraak van Gert P doet mij wel denken als mijn oude moeder van 71 af en toe wel eens bij mij komt en ik dan muziek van motorhead of lynyrd skynyrd of opeth heb opstaan, en dan zegt ze soms wel van, zo disco haha, de muziek maakt haar geen bal uit, alle herrie word gezien als disco muziek, want dat was denk ik wat in die tijd

En weer anderen die vergelijken alle stevige herrie weer met metallica, terwijl deze daar geen bal mee te maken heeft en nog geen milimeter erbij in de buurt komt.

Ik heb hem nu meerdere malen gehoord, maar het blijft een lekker album, nergens zakt het in, maar ook nergens een hoogtepunt waar je naartoe leeft. Denk niet dat hij nog verder gaat groeien bij mij, daarom is de kans dat hij nog hoger gewaardeerd word door mij nu al vrij klein. Dit is geen memorabel album van deze band die onvergetelijk word denk ik.

Opeth maakte op zijn minst een variant van deathmetal, anders ben ik wel benieuwd naar een andere benaming.

Hooguit invloeden uit death en ook black en doom metal.

Ik vind Eternal Rains Will Come momenteel het beste nummer. Die samenzang, ook in andere nummers, bevalt mij wel. Maar eigenlijk had ik een wat pittiger album dan Heritage verwacht. Dat valt dus tegen.

Maar hoewel het allemaal toegankelijker klinkt heb ik na een vijftal luisterbeurten toch het idee dat Pale Communion net als alle Opeth albums weer tijd vraagt om te rijpen. Een definitief oordeel heb ik dus nog niet.

Beste nummers vind ik Cusp of Eternity en Voice of Treason. Pale Communion vind ik iets beter dan het vorige album van Opeth.

Volkskrant: 5*

Net als bij The Raven Refused... van Steven Wilson werd er op MM veel discussie gevoerd over het album met veel verschil tussen de beoordelingen. Uiteindelijk heb ik het album toch maar gekocht vanwege de (louter) positieve beoordelingen van de vakpers. Het album is me zeker niet tegengevallen, verre van! Dus ook nu ga ik het proberen; binnenkort krijgen jullie mijn beoordeling.

Eerste paar luisterbeurten bevallen zeer goed..

Goblin is niet toevallig een verwijzing naar Goblin ?
Heerlijk deze soms wat ouderwets aandoende progrock.

Dat is inderdaad een verwijzing naar de Italiaanse meester(s). Dit heeft Michael voordat de plaat uitkwam in een interview ergens gezegd. En uiteraard kun je het ook duidelijk horen

Ik heb deze nu een 5 keer beluisterd, maar hij begint steeds meer te rijpen voor mij. Stylistisch vind ik hem heerlijk klinken, echt een beetje een herfst sfeertje zit erin. Ik denk dat het met dit soort albums erg belangrijk is wanneer ze uitkomen. Gezien de sfeer was oktober of november misschien nog beter geweest, dan had deze misschien wel een hoger gemiddelde gehad nu.

Sommige ritmes zitten best ingewikkeld inelkaar, en daar is goed overna gedacht volgens mij. Op veel momenten vind ik hem zelfs wat jazzy aandoen. Veel metal bands hebben de blues als basis maar bij opeth is dat meer de klassieke muziek vind ik.

Ben enorm blij met dit album, en met heritage en damnation natuurlijk ook. Nu nog even blackwater park zien te waarderen en de opeth circel is voor mij helemaal rond.

Ik verhoog naar een 4 nu.

Ik beluister nu Cusp of Eternity als een eerste introductie voor dit album.

Het doet me behoorlijk denken aan Amorphis, met name zo rond het album Elegy. Hoort iemand anders dat ook?

Verder, het grijpt me nog niet, maar het is al beter dan alles wat ik me van Heritage herinner. En voor de laatste had ik juist vrij hoge verwachtingen vanwege de nieuwe stijl van muziek - we hoeven niet nog een Blackwater Park.

De vergelijking met Amorphis' Elegy-album begrijp ik. Al vind ik Opeth veel sterker op het dynamische vlak.

Ik heb er zo'n zeven of acht luisterbeurten opzitten en zonet de teksten er nog eens bijgenomen.

Het is eigenlijk de eerste keer bij Opeth dat ik via die weg de echte toegang tot de muziek krijg. Mikael heeft voor het eerst persoonlijke teksten geschreven en het is misschien geen hoogstaande poëzie, maar vaak wel hartverscheurend en herkenbaar. Voor mij toch. En ik denk voor iedereen met wat noemenswaardige levenservaring.

Verrassend vind ik hoe de complexe progressieve muziek, die toch vooral een zaak van het verstand is, aansluit op de emotionaliteit van de woorden. Bij Heritage miste ik de intensiteit die zo typisch was voor de muziek van Opeth. Die intensiteit lijkt nu in een andere vorm te zijn teruggekeerd.

Als mijn enthousiasme bij de volgende luisterbeurten aanhoudt ga je toch nog gelijk krijgen over die vijf sterren, jasper1991.

Ik merk dat de emotionele diepgang vaak in hele kleine momenten schuilt. Zoals hoe het piepkleine bruggetje in Voice Of Treason vanaf een minuut of zes het nummer op wonderschone wijze naar het eind toe brengt. Ik ben echter nog niet ziet zover dat ik Pale Communion beschouw en waardeer zoals de andere albums.

Tsja, dat wordt vaak gezegd inderdaad, maar het genre zit in werkelijkheid vol met bands die vanuit hun emotie componeren. Vooroordelen zijn soms behoorlijk hardnekkig.

Helaas, helaas, dit album spreekt na nu meerdere luisterbeurten (en niet ergens op de achtergrond terwijl ik aan het schroeven en boren ben ofzo maar echt er even voor gaan zitten) me toch niet aan.
Zit een beetje te dubben of ik me er met zo'n kort bericht en een sterrenwaardering vanaf zal maken of toch tot een uitgebreidere beschrijving verplicht ben. Denk toch het laatste.
Wordt vervolgd.

Vanuit alleen emotie komt er weinig op papier hoor. Om te componeren heb je op zijn minst je verstand nodig en bij complexe muziek des te meer. Dat sluit emotie daarom nog niet per definitie uit, maar vanzelfsprekend is het niet.

De beleving van emotie is subjectief natuurlijk. Als jij vindt dat het genre vol zit met emotionele muziek is dat leuk voor jou. Wat mij betreft zijn er meer dan genoeg progressieve bands die niet veel verder komen dan wat steriel mentaal gefröbel.

En dat heeft niks met vooroordelen te maken.

Mm, tja ik hap misschien wat harder omdat het gaat om een genre dat me nauw aan het hard zit. Toch hoor ik vaak dit argument gebruikt worden om de muziek bij voorbaat af te schrijven. Ik vind het een werkelijk waar een onzin argument. Met name omdat het als halve waarheid wordt verkondigd bij de meer extroverte bands van het genre. Met name liefhebbers van New-wave op de site hebben er nog wel eens een handje van om het met enige minachting te verkondigen. Dus ja, het is absoluut een vooroordeel! Ik denk dat veel meer mensen het genre leuk zouden vinden als ze er de tijd voor zouden nemen. Ik vind het ook gek dat je het nooit hoort bij Jazz of modern klassiek,? Dat is nog een stuk complexer en academischer dan prog. Maar goed dit gaat vrij snel off-topic.

Ja, heel hard offtopic.

Jammer, een gemiddelde van 3,73 valt mij wat tegen. Mijns inziens is dit een prachtig prog album. Ook waardeer ik het dat ze het over een andere boeg gooien. Blackwater Park was steengoed, maar je wilt hier toch geen tig herhalingsoefeningen van horen? Ik vrees dat dit een beetje de nostalgie is die ik ook bij Steven Wilson hoor mbt het gemis van Porcupine Tree, terwijl The Raven ... van SW een prachtig album is.

Dat stemgemiddelde is al flink gestegen hoor. Aanvankelijk scoorde het minder dan Heritage, maar intussen zit het daar al goed boven.

De nieuwe Opeth! Ik heb er tot nu toe 3 à 4 luisterbeurten op zitten en ik moet zeggen: het bevalt me weer goed! Wederom geen death metal te bekennen, zoals ik al een beetje had verwacht voor de aankondiging van dit album. Wel weer een tikkeltje harder dan Heritage, met minder stiltes. Naar mijn mening zit het instrumentaal allemaal weer goed in elkaar en de teksten zijn ook weer traditioneel op z'n Opeths.

Er zijn nog meerdere luisterbeurten nodig om het geheel goed te laten bezinken, maar voor nu geef ik het album 4 sterren. Opeth ontwikkelt zich op een goede manier met dit nieuwe album.

Ik ben geen metal/death met al fan. Ik ben dus blij met de koerswijziging van de band. Mooie afwisselende symfonische pro rock. Zit ritmisch zeer goed in elkaar, is erg afwisselend en mooie zangpartijen. Ken verder niets van de band maar dit album bevalt goed

Ik heb net Cusp of Eternity eens op youtube gekeken, is de rest van het album net zo verschrikkelijk? Dat Opeth proggy was geworden wist ik (dat was al veel langer zo), dat ze slapper waren geworden wist ik ook, maar dit is wel heel erg zeg... Muziek voor de 90-jarige die zich graag voor wil doen als 70-jarige..

Is het Steven Wilson's bedoeling Opeth zo slap te laten klinken dat mensen zijn eigen muziek nog als spannend en revolutionair gaan beschouwen?

Cusp Of Eternity vind ik verreweg het minste nummer.

Ik heb het laatst 2 maal beluisterd, maar ik vind het in ieder geval een stuk spannender dan Heritage. Net als bij dat album is Opeth hier duidelijk erg geïnspireerd door 70's prog. Ik hou er wel van! Maar tsja, ik zal dan wel een 20-jarige zijn die zich graag voor wil doen als 70-jarige. Ik heb er de wandelstok al bij gekocht.

Maar het verhaal erachter is wel sterk.

Maar de enige tekst die niet over persoonlijke beslommeringen in Mikael's eigen leven gaat, waarmee het wel uit de toon valt vind ik. In mijn beleving doorbreekt het de coherentie in de teksten en daarmee ook de emoties. Dat in rekening genomen is het voor mij ook wel zeker het zwakste nummer op dit album.

Toppie, leuk.