Opeth - Heritage (2011)

Zojuist de nummers nog eens beluisterd, maar nu vind ik er nog minder aan. Het lijken eerder afdankertjes voor het album Damnation dan dat ze op Heritage zouden passen.

Je bent weer op oorlogspad he Kronos. Moet jij weten, maar ik doe er ditmaal niet aan mee.

Het album geef ik 2,5* wat bij mij zoiets betekent als middelmatig tot redelijk. De bonustracks heb ik gekwalificeerd als erg goed. Nogal een verschil, daarnaast uitgelegd waarom ze niet hadden misstaan op het album. Meer heb ik er niet aan toe te voegen, anders val ik in herhaling.




Ik zeg alleen dat ik me voor een andere tracklist open stel en dat mij dat is bevallen. Ik kan de uitkomst niet bepalen voor iemand die dat ook probeert. Alles is slechts mijn mening. Ik zou elke zin kunnen beginnen met "Ik vind..." maar dan wordt het een beetje een onleesbaar verhaaltje lijkt me.



Aan Damnation kunnen ze net niet tippen nee. Qua stijl wel enigszins vergelijkbaar ja.

Dat vat ik op als een totaal misplaatste opmerking, waarmee de uitwisseling dan ook meteen ophoudt.

Dat komt dan goed uit, want zoals je kunt lezen had ik al besloten het hierbij te laten.

^O^

Ik bedoelde overigens ook helemaal niks negatiefs met dat het weinig zei. En intussen is helemaal duidelijk wat jij er van vindt en waarom.


Hier zijn we het dus over eens.

------------

Wat ik naar aanleiding van het opnieuw beluisteren van de nummers nog bedacht is dat het succes van Opeth juist te danken is aan de constante kwaliteit die de band levert. Al valt dit album niet bij iedereen in de smaak. Maar het is toch duidelijk vind ik dat Mikael de lat zeer hoog legt en een uitstekende neus voor kwaliteit heeft. Hoe subjectief dat woord eigenlijk ook kan zijn.

rappapaa ome willem wie gaat deze discussie winnen, wie heeft de langste adem.



Volgens mij logt jouw vriendin ook weleens onder jouw account in Kronos, want ik heb de laatste tijd veel milde postings van jou gelezen.

Wat een geneuzel over bonusnummers hier. Heb de tweede cd nog nooit afgespeeld, ben er eigenlijk niet nieuwschierig naar. De 'normale' cd heb ik in het begin echt veel afgespeeld, maar het is meer een album om zo nu en dan te draaien dan komtie meer tot zijn recht, tenminste voor mij dan. Ik vind dat er te weinig hoogtepunten inzitten eigenlijk, kortom er gebeurt gewoon te weinig om de aandacht erbij te kunnen houden. Vind het wel een mooie stap van hun hoor, maar hoop dat hun volgende album of naar een climax toewerkt of zo nu en dan vaker een hoogtepunt laat horen.

Wel mooi voor tijdens het klussen of het huishouden voor op de achtergrond, maar een te lange zit als bewust luisteralbum.

Gelukkig dus dat de bonusnummers er niet bij opstaan, want dan duurde het zitten nog langer.

Als ik het goed begrijp, Kronos, dan kan Heritage niet tippen aan Damnation, of hoe moet ik dat zien?

Dat lijkt me niet juist. Damnation is een goed album. Het steekt allemaal goed in elkaar, maar echt bijzonder vind ik het niet. Dit album is toch veel origineler, veelzijdiger en gewaagder van opzet.

Ik zou niet weten waar mijn schrijven dat ergens impliceert, Metal-D78.

Damnation is een heel ander album, maar ik vind het niet minder goed.

De bonusnummers van Heritage vind ik wel meer bij Damnation passen dan bij Heritage. Maar ook op dat album zouden ze mijns insziens niets toevoegen, want daarvoor vind ik die nummers niet bijzonder genoeg.

Zie het al. Ging over de bonusnrs.

Het is wat, om de hele nacht woelend wakker te liggen en extra vroeg te moeten opstaan om tot deze conclusie te komen.

Ik zou het niet weten.

Het is een aardig plaatje, iets wat ik eigenlijk verwachtte. Niks nieuws, af en toe een avant-garde-stukje erdoor, en dat is het. Nee Opeth heeft zijn tijd gehad. Watershed viel al tegen, en dit is het tragische einde van Opeth.

God heeft gesproken. Iedereen: stop met hiernaar te luisteren en verbrand al je Opeth-platen (en waag Heritage ook niet, zoals bij mij op de derde plek, in je top 10 van 2011 te zetten!).

Ik vrees dat ie op de eerste plek gaat komen.... Er is wel een tegenkandidaat dus ik laat het nog even bezinken.

Hetzelfde geldt voor mij. Sterke concurrentie van PJ Harvey. Het zal een close finish worden.

Deze nog niet beluisterd zeker?
Dit album is voor mij zeker geen top-10 materiaal, vind er nog steeds weinig aan.

Niemand blijkbaar gezien de velen reacties.

Ik wacht wel tot jij die als metal album van de week voorstelt.

Liefde voor de progrock uit de 70’s. Liefde voor bands als King Crimson, Pink Floyd, Jethro Tull en Camel. Dat hoor je erg duidelijk terug op deze nieuwe plaat van Opeth. De grunts zijn volledig achterwege gelaten, en metal kan je dit bezwaarlijk noemen. Al zijn er zeker metalen randjes. ‘The Devil’s Orchard’ weet er op sommige momenten nog aardig de beuk in te gooien, en ‘Slither’ is een eerbetoon aan de betreurde Ronnie James Dio; dat kan je moeilijk op een stille manier doen, natuurlijk.

Maar voor het overige is het epische lawaai van platen als ‘Morningrise’, ‘Still Life’ en ‘Ghost Reveries’ ver te zoeken. ‘Heritage’ gaat meer de kant van de progrock op, en dat is een bewuste keuze geweest; Opeth is nooit een band geweest die twee keer hetzelfde wil produceren. Met Steven Wilson als producer (naast Akerfeldt) heb je voor dit geluid de ideale man in huis; hij heeft zijn sporen al verdiend met de band Porcupine Tree, maar ook zijn nieuwe plaat (‘Grace for Drowning’), is zeer de moeite.

Het eerste wat me bij een CD (als ik ‘m fysiek in bezit heb, ik doe m’n best) opvalt, is de hoes. De hoes van ‘Heritage’ is gelijk opvallend, met felle kleuren. De gezichten van de bandleden hangen in een boom (doet me denken aan the tree of life); een lange rij mensen schuifelt beetje bij beetje dichterbij, om één voor één de boom en zijn vruchten te mogen aanschouwen. Een detail dat me pas later opviel, doet me beseffen dat dit eerder the tree of death is; er liggen aan de stam van de boom namelijk verschillende schedels, de één al wat meer afgestorven als de andere. Demonische wezens kijken mee van op een afstandje. In de verte staat een stad in lichterlaaie.

Op elke hoes van Opeth is zwart de overheersende kleur geweest. Tot nu. Het is feller, lichter, opvallender. Ik vind het persoonlijk een mooie hoes, maar ik heb hier ook al gelezen dat de meningen daarover verdeeld zijn.

De muziek zelf dan maar. Een mooi, sfeervol piano-introotje (dat doet denken aan landgenoot Jan Johansson) effent het pad voor ‘The Devil’s Orchard’, de beresterke track die al eerder vrij was gegeven. Dat is dan ook de song die ik het meest heb beluisterd van het album, en die ken ik ook het beste. “God is dead”, is het motto van deze song. Een gevarieerd nummer. ‘I Feel the Dark’ klinkt behoorlijk jazzy, en heeft ook duidelijk invloeden van King Crimson (sommige gitaarstukken doen me daaraan denken). ‘Slither’ is heavy metal, met een progressief tintje. Er wordt geweldig op los gesoleerd.

Dat dit een erg jazzy plaat is, bewijst ‘Nepenthe’. Rustig, sfeervol, warm. Er wordt niets overhaast, bovendien zingt Akerfeldt erg goed. Soms schakelt men een versnelling hoger, met lekker gitaarwerk van dien. Zwakke broer op de plaat vind ik ‘The Lines in My Hand’. Dit vind ik niet zo’n bijster interessant nummer, omdat het nogal bleek afsteekt tegenover de andere nummers. Ik vind het een beetje te gewoon.

Meer dan eens doet een passage me erg denken aan andere bands (zoals die fluitjes in ‘ ‘, die doen me aan Jethro Tull denken), maar Akerfeldt heeft zelf ook aangegeven dat dit een soort van eerbewijs is aan de grote progbands die ik in het begin al aanhaalde. Daarom neem ik het hen niet kwalijk. Met ‘Marrow of the Earth’ krijgt ‘Heritage’ een passende afsluiter; een variatie op de intro, maar dan op gitaar in plaats van op piano. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.

Er zijn van die bands die bijna gegarandeerd kwaliteit afleveren, en Opeth is daar één van. Ook ‘Heritage’ is weer vakwerk van de bovenste plank. Toch mis ik de grunts, en al het epische geweld van dien. Een verpletterende indruk, zoals bij ‘Morningrise’, ‘Still Life’, ‘Blackwater Park’, en dergelijke, laat deze plaat dus niet na. Maar het is zeker een goeie.

3,5 sterren

Wow!

Wat een slechte en verbitterde reviews over deze plaat.

Ik ben het nu aan het luisteren, dankzij een tip van Kronos.

Ik moet zeggen dat dit juist de eerste plaat is van Opeth die ik wel goed vind.
In het verleden vond ik het niets. Waarom weet ik niet, want ik houd best van metal en grunts etc.
Maar het werkte gewoon niet, misschien omdat ik echt een hekel heb aan gothic metal.

Wat me bij deze plaat opvalt is dat de band nu wat meer in te delen is bij Progrockbands als Flower Kings en Anekdoten.
Lekker ouderwets dus.


De toetsenpartijen van Per Wiberg (die ik al kende van zijn werk bij Kamchatka) zijn erg ouderwets ook. Ik hoor orgel, vleugel, fender rhodes.
Mooie zweverige gitaarlijnen, interessante drumpartijen, niet echt goede zang, maar daar geef ik niet om.

Nee, dit doet me echt denken aan Flower Kings, en dat vind ik een goede ontwikkeling.

Mijn favoriet is nu al Haxprocess. Ik ben echt een mellotronnofiel.

Leuk dat je het mooi vindt Ozric.

De mellotron gebruikte Opeth ook al op Damnation. Dat andere album zonder grunts. De muziek is wel ingetogener, minder retro en proggressief dan die van Heritage. Het zijn eerder wat dromerige nummers en vrij eenvoudige composities met erg sfeervolle gitaarlijnen. Misschien ook wel wat voor jou dus.

Om nu de hele Opeth catalogus af te schilderen als gothic metal, gaat toch een brug te ver. Misschien Orchid en Morningrise, maar een Ghost Reveries zie ik toch eerder als progressive metal, met death-elementen. De black is wel heel ver te zoeken...

Opeth is compleet geen Gothic Metal. En bij Orchid zijn er toch genoeg Black Metal-invloeden te horen, nicoot. Opeth is sowieso niet in een hokje te stoppen en dat is maar goed ook.

Ik heb niet gezegd dat Opeth gothic is, maar ik leerde ze kennen ooit, via een kennis die hield van Anathema, Moonspell, Paradise Lost en My Dying Bride.
Allemaal bands die me absoluut niet liggen.

Daarentegen vind ik muziek ala Flower Kings, Tangent, Anekdoten, altijd een feest voor het oor.
Dat is wat ik herken in deze plaat van Opeth.

Wat Opeth verder nog allemaal op hun kerfstok hebben, is mij onbekend.
Als er meer Opeth platen zijn die neigen naar Heritage, houd ik me zeker aanbevolen.

Enkel Damnation komt nog wat in de buurt. Van hun andere werk blijf je beter ver uit de buurt denk ik.

Ozric, heb je 'Were here because we're here' van Anathema geluisterd? Zie geen stem van je staan en denk dat, dat een plaat is die je wel kan bevallen.

Anathema - We're Here Because We're Here (2010)