alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

Eerste luisterbeurt: Briljant. Nou kende ik een boel nummers al, maar als geheel is het nog veel beter. Erg sterk, vernieuwend en toch typisch Alt-J.

In eerste instantie dacht ik wat een saaie plaat. Maar dat kwam denk ik ook omdat ik uit nieuwsgierigheid heel snel de nummers bij langs ging. Maar bij de tweede luisterbeurt werd dit al beter, en na een derde luisterbeurt ben ik onder de indruk! Voorlopig een 4.0, maar dat kan nog alle kanten op.

Nara Dat einde van Bloodflood, Pt.II, prachtig gewoon.

Zeer sterk vervolg op hun debuut

Aha, maar daar gaan al je mb's dus?

Bevestiging. (punt)

Ik vind An Awesome Wave echt geweldig, een van mn favoriete platen. En ook de eerste 3 al bekende nummers van dit album vind ik zeer goed. Daarom zijn/waren mijn verwachtingen voor dit album dan ook zeer groot, hier heb ik toch erg naar uitgekeken.

Na een eerste luisterbeurt was ik toch erg ontgoocheld, het is allemaal zeer ingetogen en er lijkt nauwelijks wat te gebeuren. Na een 2e luisterbeurt bevalt het al iets beter, maar ik zou voorlopig toch maar op 2 a 2,5* uitkomen.

Stemmen doe ik nog niet wnt dit album moet echt nog wat grooien, en ik hoop ook dat ie dat doet.

van de 'nieuwe' nummers bevalt enkel The Gospel of John Hurt me voorlopig.

Ik had precies hetzelfde als JVT. Ik heb het album inmiddels al wat langer (recensie-exemplaar) maar echt potten breken doet het nog niet. Misschien gewoon een teleurstelling omdat ik het debuut zo ongelooflijk goed vind. Dan kan het bijna alleen maar tegenvallen.

geweldig (maar/en volle) intro op het eerste gehoor. nu halverwege Arrival in Nara, wat ook prachtig klinkt. heel subtiel., veel subtieler en gewogen (dat sowieso al heel Alt-j is) dan hun debuut. bevalt me nu al goed.

klikt aan de andedere kant ook rauwer, melodieën en opnames hebben randjes. misschien soms wel wat nonchalant, althans zo lijkt het natuurlijk . maar op de goede manier.

Na nog enkele luisterbeurten kom ik uit op 3,0. Er staan gewoon te veel slechte nummers op die me echt niet aanspreken. Het begint nog vrij goed met Intro, maar dan komt Arrival Of Nara, daarin gebeurd werkelijk niets, evenals in de afsluiter Leaving Nara.
De 3 al eerder bekende nummers zijn goed, evenals The Gospel Of John Hurt. Maar verder kom ik niet, nummers als Nara en bloodfloot pt. II vallen ook nog wel mee maar zouden gewoon te min zijn voor het debutalbum.
Choice Kingdom, Pusher en Warm Foothills zijn gewoon slecht.


Met pijn in het hart... 3,0*

Ik vind Warm Foothills juist één van de beste nummers van This Is All Yours, de vocalen op dit nummer zijn echt fantastisch gedaan.

Ik sluit me aan bij JVT...op het eerste gehoor lijkt dit echt saai, er gebeurt veel te weinig om de hele rit te blijven boeien. Straks nog maar eens een kans geven. De zang zit trouwens erg slecht in de mix, is zelden verstaanbaar.

Oh geweldig dit, dan moet ik dus naar Utrecht of Amsterdam als ik dit wil luisteren. Dan toch maar even op zoek naar een lek, kan niet zeggen dat ik me daar slecht over voel

EDIT: nu ook in Groningen, alsmede in nog zo'n twintig andere plaatsen in Nederland.

Voor ik de plaat beluisterde, vond ik Warm Foothills een schitterend nummer. Kwam door deze sessie. Toen hoorde ik de albumversie en schrok ik wel. Wat vind ik die versie slecht zeg. Stemmen die niet klinken en om het woord wisselen tussen man/vrouw vind ik al helemaal niks. Zonde.

Het debuut viel dan misschien wat sneller, ik durf te voorspellen dat dit een groeibriljante gaat worden. Het is allemaal wat trager en minimaler, maar ik hoor in een eerste luisterbeurt al genoeg moois om verder te ontdekken in toekomstige luisterbeurten die er zeker komen gaan.

Waar beluisterd iedereen deze? Ik ken die daapse downlooid echt nergens vinden.. echt bar joh. Heeft iemand misschien ff een link voor me in pm?

werkelijk prachtig, zelfs in deze kwaliteit, en het groeit. left hand free is voor mij duidelijk het minste nummer, Nara op dit moment het mooiste nummer. heerlijk subtiel allemaal. de enige nummers die dat wat minder hebben zijn de singles, die me dan ook het minst aanstaan.

Wat?! Left Hand Free is misschien wel het beste nummer dat Alt-J heeft uitgebracht tot dusverre. Wat mij betreft dan. Ik wil je niet tegenspreken - smaak e.d. - maar het verschil in beleving verbaast me toch .

Behalve de drie uitgebrachte nummers en een paar live-versies heb ik het album nog niet gehoord trouwens. App wel gedownload, ook even het Vondelpark bezocht, maar het lukte me niet om verbinding te maken jammer genoeg. Waarom snap ik ook niet.

Is ie al ergens te vinden in goede kwaliteit op het net? Wnt die versie die momenteel beschikbaar is is zeker niet slecht maar kan zeker beter.

Geen slecht album, er staan een paar hele goede nummers tussen, maar als geheel mis ik de energie die het debuut wel had.

betere versie(320) is te vinden.

Ik heb eindelijk een goede versie te pakken, dat heeft muziek als dit echt wel nodig.

gisteravond beluisterd, vandaag door de koptelefoon, blijft fascineren in 1 woord: briljant !

heel fijn om het nu in goede kwaliteit te beluisteren, keihard op goede boxen. Nara is voor mij het hoogtepunt. misschien wel het beste dat ze ooit hebben geschreven.

Niks leukers dan voorspellingen die uitkomen. "Alt-J gaat het helemaal zijn, worden én blijven" schreven we voor de release van An Awesome Wave. En ja hoor, binnen mum van tijd groeide dit collectief uit Leeds met hun eigenzinnige folktronica uit tot een nieuwe lieveling in het alternatieve gitaarcircuit. In 2012 maakte Nederland kennis met Alt-J en in 2013 had iedereen er een nieuwe favoriete festivalact bij. Nu is de groep terug met een nieuwe plaat, opgenomen in een nieuwe trio-bezetting, zonder bassist Gwil Sainsbury. De comeback van Alt-J is er niet meteen een uit de boekjes. Over de gehele linie is This Is All Yours een eigenzinnigere en lastigere plaat geworden dan het debuut. Kenmerkte het debuut zich nog door een opvallende rode draad en vormde het een samenhangend geheel, op This Is All Yours wordt een veel breder kleurpallet gebruikt. Hierbij vallen een aantal zaken op. Allereerst heeft de band een gezonde ontwikkeling doorgemaakt op het gebied van songschrijven. De briljante singles 'Hunger Of The Pine' (met een eigentijdse herinterpretatie van Miley Cyrus) en het bluesy festivalanthem in spé 'Left Hand Free' kunnen meteen door als het beste wat de groep ooit schreef. John Newman is beter gaan zingen en zijn stem klinkt wat minder geknepen. Daarnaast verbreedt Alt-J haar horizon op deze plaat, al blijft de groep ten alle tijden herkenbaar als Alt-J. Zo horen we neo-klassieke invloeden a la Andrew Bird in het frisse 'Warm Foothills', futuristische klanken in 'The Gospel Of John Hurt' en 'Bloodflood pt. II' en een bijzonder ingetogen, akoestisch geluid in het fraaie 'Pusher'. Intrigerend zijn ook 'Arrival In Nara' en 'Nara'. Het zijn kleine liedjes die qua arrangementen haast tot op het bot zijn gestript. Less is zelden zo more. Toch is niet alles even goed aan This Is All Yours. Zo mist het wat langdradige geheel soms wat aan samenhang. Nog een groot verschil met het debuut is dat This Is All Yours soms een beetje geforceerd pretentieus klinkt. 'Every Other Freckle' is hier een goed voorbeeld van. Alt-J strooit gul met bliepjes, piepjes en geluidseffecten om een soort hipster-walhalla te creëren, maar de spontaniteit ontbreekt. Dit maakt de plaat van tijd tot tijd vaag en abstract. Wat te denken van de misplaatste panfluiten in 'Garden Of England' of het nietszeggende 'Choice Kingdom'. Als geheel minder sterk dus, maar de uitschieters zijn des te groter. Een plaat waarbij Alt-J de definitie van moeilijke tweede nieuw leven in blaast.

Van: Daans Muziek Blog

Na een paar luisterbeurten best wel teleurgesteld. Vind het behoorlijk vlak en oninteressant klinken. Jammer want singles Every Other Freckle en Hunger of the Pine zijn erg sterk. Maarja ik zal dit album nog wel een paar kansen geven hoor, wie weet....

Daan, wat is er mis met Every Other Freckle?? Geweldig nummer. Het hele album trouwens, geweldig. Al moet ik de niemendalletjes Garden of England en Choice Kingdom, en ook Pusher, erkennen als wat minder.

Maar op zich is het natuurlijk wel waar. Als er een band pretentieus hipster-fahig is, is het Alt-J wel.

Ik heb zojuist met een vriend dit album besproken via Whatsapp. Wij waren beide grote liefhebbers van An Awesome Wave, naar mijn idee zelfs één van de beste debuutplaten van de laatste 10 jaar. Ik draai die plaat nog geregeld en raak er niet op uitgekeken. Beide zijn we met deze plaat aardig teleurgesteld. Waarschijnlijk door de torenhoge verwachtingen en in de hoop dat er voortgeborduurd zou worden op het geluid van AAW. Dat lukt naar mijn idee alleen in Leaving Nara waar de electronica een ietsjepietsje verder wordt opgestuwd en lekker klinkt. Nee, in die 60 minuten ervoor werd ik overspoeld door niemendalletjes, slow jams waar zelfs begravenisondernemers weinig mee kunnen en een groot bewustzijn van de band dat ze vooral iets 'hips' moesten brengen.

Een klein overzichtje van het eerdergenoemde gesprek met die vriend van me. Alsjeblieft, voel je niet aangevallen als je deze plaat wel fijn en goed vind, dit is pure verse teleurstelling door mijn eigen (veel te) hoge verwachtingen:

De tering. Alt-J is echt een karikatuur van zichzelf geworden.

Deze plaat is als de natte scheet die nog moest komen na de prachtige keutel die ze al gedropt hadden.

Het klinkt gekunsteld en pretentieus. Alle schwung en enthousiasme is verdwenen en vervangen door semi melancholische ellende. Man. Wat een tegenvaller.

De productie is links en rechts ook niet heel zuiver. Die kerklok in het begin van Nara. Daar hoor je gewoon de harde snee in de ruis als die sample stopt. Kom op zeg.

Die panfluit of whatever kind of fluitding it may be in Garden of England ook. Die track had beter kindergarten of england kunnen heten.

Left Hand Free vind ik wel leuk trouwens. Maar die verwacht je niet op deze plaat dus die telt eigenlijk niet.

Die Miley Cyrus sample laat ik me niet eens over uit. Oke toch wel. Facepalm deluxe.

En dat lullige gemixgewouwel in Warm Foothills met die om de twee woorden een man en dan weer een vrouw. Wist niet dat die gast een schizofrene identiteitscrisis had. Erg irritant.

Gospel of John Hurt is het eerste nummer waar ik redelijk blij van wordt. Track 10 is dat. Maar dan moet je je dus eerst door ruim drie kwartier pure teleurstelling en zwartgallige toestand worstellen.

Om vervolgens bij track 11 weer braaksel omhoog te voelen komen.

Het beste stuk van de plaat is in Leaving Nara, het stuk van 02:00 tot 12:00. Prachtige, overdovende stilte die veelzeggend voor de kwaliteit van deze plaat er meteen ver bovenuitsteekt. Een welkome afwisseling en rustpunt voor de geteisterde trommelvliezen.

Bloodflood II vind ik trouwens wel te gek.

Na meerdere luisterbeurten nog steeds ernstig teleurgesteld, maar hierbij een lichte nuance:

Nara, Left Hand Free, Gospel of John Hurt, Bloodflood II en Leaving Nara vind ik behoorlijke tracks, los gezien van het belachelijk hoge niveau van An Awesome Wave prima stukken muziek, maar in de buurt komt het niet.

De rest vind ik nog steeds pretentieus en vervelend. 2.5* voor de moeite en een paar aardige tracks.

Hmmm, bezig aan de eerste luisterbeurt, de hoge verwachtingen zijn iig getemperd door de (wisselende) commentaren hier.

Heb ook nog geen mening, maar dus ook niet blown away, zoals door AAW

[edit] hmmm2, eerst nog maar een paar keer luisteren