alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

Gelukkig ben ik goed gezelschap

Of meer zuiver beargumenteerd, hullie begonnen

Ik ga stuk hier.

waar is de puke smiley als je m nodig hebt

Mijn draai vond ik nooit met het veel geprezen debuut, 'An awesome wave'. Dat is niet erg, ieder het zijne, niet waar? Het verbaasde me dan ook best wel dat ik zo snel mijn draai vond met opvolger 'This is all yours'. Er wordt opnieuw met van alles en nog wat geëxperimenteerd. Rare geluiden, cut up technieken, totale deconstructie van songs tot dat er iets anders tevoorschijn komt. En toch bevalt het me volkomen. Er gebeurt van alles en ik kom soms oren te kort. Kortom, een audio trip van jewelste, waarin telkens het liedje toch weer centraal komt te staan. Breekbaar en kaal in de meest rare verpakkingen, maar ook in volledige naaktheid. 'This is all yours' kent verschillende "spine tickling moments".

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Dit album kan me tot nu toe iets minder bekoren dan de vorige. Debuut vond ik namelijk wel helemaal geweldig (nog steeds). Toch een halfje erbij

Album begint voor mij pas echt bij Nara. De eerste 2 tracks zijn vrij nietszeggend. Garden of England is weer zo'n overbodige track. Maar wat volgt is samen met Nara, Every Other Freckle en left Hand Free toch echt wel van zeer hoog niveau.
Minus de drie eerder genoemde tracks was dit helemaal een juweeltje geweest.
Toch nog een 4 voor mij.

Wil ik sinds lang weer eens een band live zien, sterker nog, de misses wil zelfs mee.......allang uitverkocht

Ik begrijp dat marktplaats tricky is om nog aan kaartjes te komen, iemand een tip? 5 feb HMH

Houd de site ticketswap in de gaten. Is denk ik de meeste veilige manier om kaartjes over te kopen.

Heb iig een vraag ingedient, thx voor de tip, ...and now we wait (kende het concept wel, maar nooit gebruik van gemaakt)

Ik heb er ontzettend lang over gedaan voordat ik er helemaal uit was met deze plaat. Nu de jaarlijsten in zicht komen, eindelijk maar eens wat typen bij deze plaat.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: in mijn optiek is dit album gebouwd rond de drie absolute hoogtepunten van deze plaat: Nara, Hunger of The Pine en Bloodflood Pt. II. Daarmee is de rest van het album niet overbodig, maar de nummers staan wel meer in dienst van deze nummers, die de rode draad door het album vormen. Vooral het nummer Hunger of The Pine is voor mij een van de hoogtepunten van het jaar. De onderhuidse spanning die alt-J weet te creëren door de blazer toe te voegen is werkelijk subliem uitgevoerd.

Geen teleurstellende opvolger van hun debuutplaat, maar een waardige opvolger die zonder meer naar meer smaakt van dit uitermate creatieve bandje.

4,0*

Ik draaide een paar mogelijke platen voor mijn jaarlijstje. En gelijk wist ik dat deze prachtige plaat er ook in staat.

alt-J heb ik in 2012 links laten liggen omdat ik dacht dat het nare muziek was voor hipsters en quasi-hipsters, plus de band werd vaak met Radiohead vergeleken. Sowieso luister ik nog naar weinig uit de indiehoek, want ik heb al tijden het gevoel dat er in de hiphop- en r&b-hoek heel wat interessanter materiaal uitkomt. Nu bleek eerder dit jaar een van m'n homies de band zo'n beetje te verafgoden en te stellen dat zij voor haar zijn wat Kanye voor mij is. Dan doe ik niet moeilijk en dan luister ik een keer. Over An Awesome Wave was ik zeker niet onverdeeld enthousiast; prima album, maar liedjes als 'Breezeblocks' en 'Mathilda' vond ik gewoon te gemakkelijke indiepop. Erg lang bleef ik het album niet draaien, en alleen 'Fitzpleasure', 'Tesselate' en 'Taro' vond ik echt knappe nummers die ik ook 'los' op zou zetten.

Toch bekroop mij enige tijd later een soort zin (dat is denk ik het beste woord) om toch aan This is All Yours te beginnen, ook door 'Hunger of the Pine' dat de eigenzinnigheid had die ik bij veel nummers op het debuut gewoon miste. Miley Cyrus samplen en Alfred de Musset citeren, dat soort juxtaposities doen het altijd goed bij mij, plus die blazers klinken behoorlijk alsof ze op 'Blood on the Leaves' van Kanye zijn geïnspireerd.

This is All Yours bleek vrijwel direct al sterker te zijn dan het debuut. Nog steeds is de plaat wat onevenwichtig, staan er liedjes op die een smoel missen en te gemakkelijk indiepopperig klinken ('Left Hand Free' is echt een dieptepunt, en 'Pusher' is ook gewoon flauw), maar het aanbod aan echt sterke nummers is veel groter dan op het debuut. 'Intro' (Escher naast de Wu-Tang Clan, afijn, ik had al zoiets over die juxtaposities gezegd) is gewoon al heel sterk. 'Arrival in Nara' is niet meteen het spannendste nummer, maar het tweeluik daarna is gewoonweg sterk: 'Nara' en 'Every Other Freckle' klinken enigszins log, maar ook prettig excentriek. Vooral 'Every Other Freckle' met die wat geforceerde zanglijnen bevalt erg goed; die eigen smoel is misschien wat dik aangezet, maar het is een fijne eigen smoel. En 'Fitzpleasure' was eigenlijk ook maar een mal stukje muziek, niet?

En alt-J komt nog vaker sterk uit de hoek: er staan ook veel fraaie akoestische nummers op, en dat terwijl ik op een elektronischere alt-J had gehoopt. De knip-en-plaksamenzang in 'Warm Foothills' is misschien ook wat geforceerd, maar jeetje, wat is het eigenlijk een mooi nummer. 'Choice Kingdom' is vervolgens vintage dwarsigheid van alt-J, maar dan semi-akoestisch. Mooi nummer. Ook het albumhoogtepunt is weer fijn dwarsig: 'Bloodflood 2' is een vervolg op zowel 'Bloodflood' als 'Fitzpleasure' van het debuut en recyclet delen van de tekst van beide nummers (en er zit een fijne knipoog naar een hiphopklassieker in). Het nummer heeft ook weer wat logs, maar deze keer op een majesteuze manier. Plus, de blazers zijn wederom sterk.

This is All Yours komt aanzienlijk vaker van de cd-stapel dan An Awesome Wave, en ondanks dat er nog een beetje een Radioheadsyndroom rond de band hangt (de bewonderaars doen alsof de band veel inventiever en vernieuwender is dan het geval is), zou dit best eens de hekkensluiter van mijn jaarlijstje kunnen worden.

Mooi stukje Slowgaze . Sluit me er volledig bij aan!

Alt-J's eerste album An Awesome wave liet me echt uitkijken naar dit album, echter toen dit album uitkwam en ik het een keer of 3 helemaal geluisterd had, wist ik niet wat ik er van moest denken. Voor mij zijn er een paar nummers die er écht boven uit steken, zoals Every Other Freckle en Nara, maar aan de andere kant zijn er ook enorme teleurstellingen in dit album. Zo vind ik Pusher een vervelend nummer en vind ik een nummer zoals Garden of England leuk voor één keer, daarna is het al snel een vervelende stop in het album. Kortom: grote verwachtingen, deels waargemaakt maar de teleurstelling overheerst toch.

Hoewel Alt-J's debuut een behoorlijke impact maakte en door die en gene op handen werd gedragen, is het nooit een topper geworden in mijn optiek. Ja er staan wat unieke ideeën op en om met zo'n plaat te komen als debuut, is de meeste artiesten (zelfs Radiohead) niet weggelegd. Toch was het allemaal best vermoeiend soms. This is All Yours raakt wat mij betreft ook niet direct de roos, maar doordat er wat minder uit de ideeenbak wordt gegrabbeld is er meer ruimte voor de echte song in ieder nummer. Elementen uit het debuut zijn overal terug te vinden, maar de algehele tempoverlaging doet het geluid goed. Je bent wat minder uitgeput na afloop van deze. In dat opzicht is het misschien gewoon verder gaan waar het debuut ophield. Bloodfood en Taro waren al welkome rustpunten en na een paar jaar uitgegroeid tot de sterkere nummers. zo vind ik Arrival in Nara een prachtige track. Ten opzichte van de neurotische intro een statement en een indicatie van wat komen gaat. Een beetje van beide. Every Other Freckle is 'ouderwets' goed, maar stiekem nog beter. Een fantastische plaat met een sterke opbouw en intigerende teksten. Het leuke aan This is All Yours is dat we ontdekken dat deze band rustig ook heel goed doet. Ik noemde all Arrival in Nara, maar Warm Foothills en Nara kun je daar rustig bij zetten. Het zijn geen electronica gimmicks die deze band maken. Ze kunnen gewoon goede songs schrijven.

Toch, ook deze plaat heeft ondanks het volwassener geluid weer wat mindere momenten. De intro is niet afschuwelijk, maar had voor mij niet gehoeven. Arrival in Nara is een veel mooiere intro wmb en ook vaak waar ik begin te luisteren. Left Hand Free is echt een vreemde eend in deze bijt. Niet afschuwelijk slecht, maar gewoon een keiharde sfeerbreuk. Eigenlijk is dat hele middenstuk, met de instrumentale pauze en Choice Kingdom, wat minder. Ook Pusher blijft niet bij.

Al met al zie ik wel progressie bij deze band, resulterend in een minder denderend, maar volwassener album. Iets wat echter niet resulteert in een betere score, maar mij wel heel erg nieuwsgierig houdt.

Een erg wisselvallige plaat deze tweede worp van alt-J, zeker vergeleken met de voorganger die ik nu al een klassieker vind. Het begint al met een véééél te lange intro (4 minuten is toch echt geen intro meer) en erna komt er gewoon doodleuk nog een soort van intro: het iets betere en subtielere 'Arriving in Nara', maar ook dit nummer blijft niet echt aan je vel kleven.

En ik weet dat ik eigenlijk niet mag vergelijken, maar de intro van de voorganger was gewoon duizend keer beter. Er zitten hier en daar best wel leuke dingetjes in verstopt, maar die 'la la la' stemmetjes gaan me toch echt wel tegenstaan na een paar minuten.

Daarna zijn we wel toe aan één van de allerbeste songs van het jaar: Nara. Wat. Een. Nummer.
Het bezit een soort ongrijpbare sfeer die ik niet echt kan beschrijven en daardoor vind het werkelijk prachtig. Dit is misschien wel het allerbeste nummer van alt-J voor mij (buiten Taro natuurlijk).

Every Other Freckle is ook nog gewoon goed, maar Left Hand Free begint na een tijd toch wat te irriteren. Het is inderdaad zoals mijn voorganger zegt niet heel slecht maar het past gewoon niet op dit album. Ze hadden dit beter als b-kant van een single gehouden.

Met het korte tussenstukje Garden of England dat ook niet heel bijzonder is, komen we bij één van de saaiste nummers van het album en dus één van de saaiste nummers van alt-J tout court: Choice Kingdom. Hier val ik echt bijna in slaap bij, totaal niet boeiend, en het eerste echte dieptepunt.

Maar dan komen we weer aan bij een topper, u ziet: erg wisselvallig, Hunger Of The Pine was het eerste nummer dat we te horen kregen van dit album en het gaat nog altijd niet vervelen. Dat Miley Cyrus stemmetje vind ik een heel creatieve ingeving dat maar niet wil gaan vervelen. Heerlijk nummer.

Warm Foothills is dan weer niet heel bijzonder maar wel beter dan Choice Kingdom, en dan hebben we de derde topper: The Gospel of John Hurt. Het overtreft Nara en Hunger Of The Pine net niet maar het doet een zeer goede poging tot. Aanrader!

Het is een album met pieken en dalen, en het is tijd voor het volgende dal: Pusher. Een niemendalletje dat nog erger is dan Choice Kingdom. Waardeloos nummer vind ik. Bloodflood part II is dan weer aardig maar geen waardige opvolger van part 1.

Leaving Nara met z'n dubstep-invloeden en z'n onnodige stilte doet het ook wel nog aardig als afsluiter maar dan blijf ik toch achter met een rare nasmaak van wisselvalligheid. En daardoor kan ik hier maar een 7/10 aan kwijt door de vele toppers maar ook de enkele stinkers.

Nara, Hunger Of The Pine en The Gospel of John Hurt zijn dus briljant en mogen voor mij de geschiedenis ingaan als regelrechte klassiekers. Dat is uiteindelijk de conclusie, deze 3 nummers zijn de absolute kernstukken van het album. De rest fungeert jammer genoeg soms wat als decoratie en versiering van deze drie mastodonten. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat versiering niet leuk kan zijn, maar uiteindelijk is het wel de kerstboom die het belangrijkst is.

Ik vind Pusher juist een van de betere nummers op het album, waarom ben ik zelf nou ook nog niet helemaal uit.

debuut was zeer straf en dan hun concert op pukkelpop was toen bloedheet in de namiddag, opvolger is een groeier

Vreemd, zo veel slechter is dit toch niet dan het debuut? Sterker nog, ik vind ze gelijkwaardig. Toegegeven, hun debuut heb ik al een tijd niet meer gehoord, maar hier is niets mis mee.

Dit album is zelfs beter dan het debuut, Chevy.

Dat bepalen we altijd nog zelf.

Iedereen heeft recht op mijn mening.

Op zich mag je dat inderdaad zelf bepalen, maar als je er samen niet uitkomt zul je toch echt naar de rechter moeten gaan.

Ik vond en vind nog steeds Bloodflood, Pt.II en Nara op zichzelf staand de allerbeste nummers van Alt-j. Ik hou van nummers die op het eind tot een climax komen en een mooi vol geluid hebben

'Bloodflood, Pt. II' vind ik sowieso ook hun beste nummer.

Vergeleken met hun debuut echt een domper. Te weinig nummer die blijven hangen. Alleen "Left Hand Free" en "Hunger of the Pines" zet ik nog wel eens op. Terwijl ik het debuut nog steeds vaak van voor tot einde luister en er ook nog eens veel meer goede losstaande nummers opstaan. Ben bang dat ze het debuut nooit meer gaan overtreffen!

Eerder dit jaar kocht ik voor het eerst sinds ca. 1987 een nieuwe LP (gevolgd door diverse anderen), This is All Yours is daarna niet vaak meer van de draaitafel af geweest. Met terugwerkende kracht de plaat van 2014. De diepere lagen komen zoveel beter uit. Mijn vriendin, mijn zoon, ze zijn allebei fan geworden van deze plaat.

Dit verdient 5 sterren, maar zou ook geschiedvervalsing zijn, dus blijft op 4 staan.

Ik vind hem duidelijk minder dan hun eerste album (tenminste tot op heden). Debuut was opener en eerlijker naar mijn gevoel

Ja, verhoogd naar 4*. Daar waar An Awesome Wave het vooral moet hebben van een goed begin en een goed einde is This is All Yours over de hele breedte een stuk constanter. Klinkt ook mooier geproduceerd, maar zo goed heb ik die vergelijking ook niet gemaakt.

Love, love is the warmest color
Petrol blues, hallelujah, hallelujah
Comes, saut dans le vide, my lover
In my youth the greatest tide washed up my prize

Referentie naar hipsterfilm La Vie d'Ad?le (2013) - MovieMeter.nl past mooi bij de hipstermuziek van alt-j.

Ik zie overigens ook een Yves Klein-verwijzing.