alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

Niks leukers dan voorspellingen die uitkomen. "Alt-J gaat het helemaal zijn, worden én blijven" schreven we voor de release van An Awesome Wave. En ja hoor, binnen mum van tijd groeide dit collectief uit Leeds met hun eigenzinnige folktronica uit tot een nieuwe lieveling in het alternatieve gitaarcircuit. In 2012 maakte Nederland kennis met Alt-J en in 2013 had iedereen er een nieuwe favoriete festivalact bij. Nu is de groep terug met een nieuwe plaat, opgenomen in een nieuwe trio-bezetting, zonder bassist Gwil Sainsbury. De comeback van Alt-J is er niet meteen een uit de boekjes. Over de gehele linie is This Is All Yours een eigenzinnigere en lastigere plaat geworden dan het debuut. Kenmerkte het debuut zich nog door een opvallende rode draad en vormde het een samenhangend geheel, op This Is All Yours wordt een veel breder kleurpallet gebruikt. Hierbij vallen een aantal zaken op. Allereerst heeft de band een gezonde ontwikkeling doorgemaakt op het gebied van songschrijven. De briljante singles 'Hunger Of The Pine' (met een eigentijdse herinterpretatie van Miley Cyrus) en het bluesy festivalanthem in spé 'Left Hand Free' kunnen meteen door als het beste wat de groep ooit schreef. John Newman is beter gaan zingen en zijn stem klinkt wat minder geknepen. Daarnaast verbreedt Alt-J haar horizon op deze plaat, al blijft de groep ten alle tijden herkenbaar als Alt-J. Zo horen we neo-klassieke invloeden a la Andrew Bird in het frisse 'Warm Foothills', futuristische klanken in 'The Gospel Of John Hurt' en 'Bloodflood pt. II' en een bijzonder ingetogen, akoestisch geluid in het fraaie 'Pusher'. Intrigerend zijn ook 'Arrival In Nara' en 'Nara'. Het zijn kleine liedjes die qua arrangementen haast tot op het bot zijn gestript. Less is zelden zo more. Toch is niet alles even goed aan This Is All Yours. Zo mist het wat langdradige geheel soms wat aan samenhang. Nog een groot verschil met het debuut is dat This Is All Yours soms een beetje geforceerd pretentieus klinkt. 'Every Other Freckle' is hier een goed voorbeeld van. Alt-J strooit gul met bliepjes, piepjes en geluidseffecten om een soort hipster-walhalla te creëren, maar de spontaniteit ontbreekt. Dit maakt de plaat van tijd tot tijd vaag en abstract. Wat te denken van de misplaatste panfluiten in 'Garden Of England' of het nietszeggende 'Choice Kingdom'. Als geheel minder sterk dus, maar de uitschieters zijn des te groter. Een plaat waarbij Alt-J de definitie van moeilijke tweede nieuw leven in blaast.

Van: Daans Muziek Blog

Het leuke kleurenpallet wat alt-J ons voorschotelt op de hoes en zelfs op het dubbel vinyl, komt niet in de buurt van het mooie klankenpallet wat de band ons te horen geeft op de plaat zelf. Net als op hun debuut An Awesome Wave gebruiken de heren weer allerlei instrumenten en effecten om hun muziek 'vorm te geven'. Daarbovenop komt natuurlijk de mooie en ook aparte zang. Een verschil met het debuut is dat er op deze plaat nog wat meer afwisseling tussen de nummers is, de insteek is toch iedere keer weer (net) anders.

Er staat veel moois op This Is All Yours. Het tweede gedeelte van opener (jawel) Intro, het erg mooie Arrival in Nara, het puntiger rockende Left Hand Free, het 'stunning' Nara, het lekker lopende elektronische Hunger of the Pine, het schitterende The Gospel of John Hurt en het sterke Bloodflood, Pt.II. Alleen jammer van dat 'stukje blokfluit tussen de schuifdeuren...' (Garden of England). Het is alt-J gelukt om te komen met een sterke opvolger van hun zeer geslaagde en succesvolle debuut en dat is knap.

Haha Mathough, grappig, ik denk volstrekt tegenovergesteld. Ik vind het een weinig coherent geheel, maar de uitschieters zijn des te hoger. Nara, John Hurt, Hunger of the Pine, Left Hand Free staan mijns inziens torenhoog boven de Awesome Wave nummers, maar het gehele album bij elkaar opgeteld mist wat lading. Naja. Lees de recensie maar:

----

Wie had gedacht dat de band met de nerderige bandnaam Alt-J en de wat kinderlijke albumtitel An Awesome Wave zo snel succesvol zou worden. Het ging zo snel, dat ze, 3 weken na de Paradiso uitverkocht te hebben, nog in het (ternauwernood uitverkochte) voorprogramma van Two Door Cinema Club mochten staan, waarvoor ze 6 maanden daarvoor al waren geboekt. En nu, 2 jaar later, verkopen ze binnen een paar dagen de HMH uit. Het gebeurt zelden dat een zo'n experimentele, maar kennelijk tegelijkertijd toegankelijke band, zo snel naar grote hoogtes kan stijgen, en het maakt het Mercury Prize winnende Alt-J een bijzonder succesverhaal. Kunnen ze de kracht, de originaliteit en de oorspronkelijkheid van An Awesome Wave herhalen op hun nieuwe This Is All Yours? Velen dachten van niet, zeker niet toen ze hun bassist verloren en nu zijn verder gegaan als trio.

Na een pakweg 20 luisterbeurten die in een door verslaving enorme sneltreinvaart voorbij zijn gegaan, kan ik niks anders zeggen dan dat This Is All Yours volstrekt aan de hoge verwachtingen voldoet. Uiteraard is de verrassing van Alt-J er wel een beetje af, en zal dit album lang niet de impact hebben van 2 jaar geleden. We weten nu dat ze complexe songstructuren, koortjes, samenzang, harde beats en poppy gitaartjes weergaloos kunnen afwisselen en kunnen smeden tot een fantastisch geheel. Toch weet Alt-J zichzelf wonderwel te vernieuwen. De plaat kent heel wat meer afwisseling. Waar An Awesome Wave steeds een beetje terugviel in dezelfde trucjes, wisselen ze op This Is All Yours regelmatig van cadans: we springen in de eerste nummers van de overtuigende en uitheemse intro Intro moeiteloos over in het sfeervolle en ingetogen Arrival in Nara. Vervolgens komt het religieuze en gelaagde album-hoogtepunt Nara, om vervolgens via het experimentele en bijna pretentieuze Every Other Freckle te belanden in het onkarakteristiek rockende Left Hand Free. In deze eerste 5 nummers horen we al meer stijlen terug dan in het hele An Awesome Wave-spectrum bij elkaar. Maar we zijn er nog niet: het schitterende gebruik van de Miley Cirus sample in Hunger of The Pine, de blazers in Blood Flood Pt.2, en het hypnotiserende Gospel of John Hurt; overal horen we de veelzijdigheid en de klasse van Alt-J sterker dan ooit terug. En op basis van de nu genoemde nummers, overtreft mijns inziens dit album het debuut met verve. Jammergenoeg zitten er ook wat niemendalletjes op: Garden of England/Choice Kingdom passen gewoon niet zo goed tussen de rest van de nummers, Warm Foothills is iets te veel gepriegel in de marge, en afsluiter Leaving Nara hadden ze achterwege kunnen laten.

This Is All Yours maakt de verwachtingen waar, en overtreft ze zelfs. Het kent meer uitschieters, maar ook meer dalen, dan het debuut. Alt-J heeft ontzettend hun best gedaan zichzelf te vernieuwen en dat is bewonderenswaardig goed gelukt. Het heeft echter wel een wat minder coherent album opgeleverd, dat van het ene in het andere uiterste schiet. Desalniettemin kunnen we deze tweede plaat met gemak een waardige opvolger noemen; weinig albums bevatten zoveel weergaloze pareltjes, en weinig unieke bands weten zich zó sterk te vernieuwen, en tegelijkertijd toch zeer herkenbaar te blijven.
Pat-sounds: Album Alt-J - This Is All Yours (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het kan zijn dat ik bevooroordeeld ben. Misschien wil ik wel heel graag dat dit album me net zo gaat raken als het debuutalbum. De eerste tonen van Tara, het gevoelige Mathilda, de opzwepende beat van Fitzpleasure en de geweldig pakkende intro. Een tweede album dat dezelfde ingrediënten bevat, maar dan net even in een ander jasje, was voor mij misschien wel genoeg geweest. Als het me weer net zo bij me strot grijpt als het debuutalbum, kan het niet misgaan.

Alt-J komt met 'This Is All Yours'. Het album dat nu als trio is opgenomen nadat de bassist enkele maanden geleden heeft besloten om niet meer verder te gaan. Lang heb ik getwijfeld of ik me aan de eerste luisterbeurt wil wagen. Alt-J heeft met 'An Awesome Wave' zo'n grote prestatie geleverd, ik was op de één of andere manier bang dat deze magie doorbroken zou worden. Wat als het tweede album tegenvalt? Mijn beeld zou instorten en dat zou me oprecht pijn doen.

Na het album geluisterd te hebben is alle twijfel bij me weggenomen. Alt-J flikt het gewoon weer om mij volledig te pakken. Uiteraard zijn de melodieën weer zeer divers en anders dan we gewend zijn, maar geef ze eens ongelijk. Deze heren houden van muziek maken, maar dan net op een manier die nog niet eerder is vertoond. Een tweede 'An Awesome Wave' zou een illusie zijn, het zou niet werken en ze zullen het debuut nooit overtreffen.

Ik kan het album nummer voor nummer bespreken, maar dat zou afbreuk doen aan het geheel. Luister het en beleef het, dat is wat je met dit album moet doen. Het is weer een grote ontdekkingsreis van de heren uit Leeds waarin diverse stijlen worden gemengd tot een prachtig geheel. Waarschijnlijk spreekt het niet iedereen aan wat met dit tweede album wordt neergezet, maar daarom is Alt-J ook niet te categoriseren als pop-groep (wat door het onverwachtse succes van het debuutalbum misschien wel onterecht is gebeurd). Ze doen eigenaardige dingen en je hebt als luisteraar te accepteren welke richting ze inslaan. En gelukkig zijn ze dit blijven doen. Kunst hoeft nooit helemaal jouw smaak te zijn, maar de kunst is om er wel de schoonheid van in te zien. En deze schoonheid is volop aanwezig.

Ik ken nog de verhalen van familie en vrienden die de doorbraak van The Beatles hebben meegemaakt. Men zag The Beatles niet meer als muziekband, het werd een complete overtuiging. Mensen aten uit hun handen en gingen er compleet in op. Ik had nooit verwacht dat er ooit een band zou zijn die mij tot deze gedachten brengt. Alt-J is van 'mijn' tijd, Alt-J is 'mijn' muziek en Alt-J is mijn 'Beatles'. Grote klasse.

Na de eerste luisterbeurten haalt ie bij mij niet het niveau van AAW, maar hij zou er wel dicht tegenaan kunnen groeien. Het geheel is iets rustiger dan de voorganger, terwijl juist de uptempo nummers de hoogtepunten vormen (Every Other Freckle, Hunger of the Pine), alhoewel het mysterieuze, gelaagde tweeluik Arrival in Nara / Nara (ben ik de enige die hier Genesis-associaties bij krijgt?) daar zeker ook toe behoort.

Verder staat er helaas iets meer filler op, met als dieptepunt Garden of England. Daar had iemand de jongens toch wel kunnen vertellen dat dat écht niet kan?

Wat doen sommige mensen hier weer ontzettend moeilijk. Gewoon de nummertjes in een playlist gooien die je bevallen de rest voorgoed verwijderen van je schijf. Daarna weer snel naar de über-geniale albums luisteren. Zoveel komen er niet uit per jaar. Tuurlijk mag je je mening geven. Graag zelfs. Maar met zuurgraad die sommigen hier vertonen vraag ik me af welke muziek zij luisteren. Ik ben oprecht geïnteresseerd, want het moet klassen beter zijn.

Tot zover mijn "parabolisme".....

Alt-J zit hiermee in hetzelfde vaarwater als Coldplay jaren geleden zat. De eerste 2 albums klonken wel aardig fris en was hiermede voer voor mensen die popmuziek met een twist konden waarderen. Destijds veel aandacht....veel liefhebbers, maar minstens zoveel tegenstanders. Hetzelfde geldt voor diverse andere voormalige indie-bands op deze site. Alsof het voer voor een anti-stem is voor sommige mensen wanneer iets meer dan 100 stemmen krijgt. Die fase zijn we nu toch wel voorbij in een tijd waarbij er dagelijks tientallen zeer interessante albums uitkomen....?

Ik dacht dat ik een semi-grijze zure hipster was, maar vrees dat ik dat zelfs niet ben. Good for me

Slaapverwekkende plaat met nietszeggende nummers. Ze klinken mooi, maar zijn veel te veel van hetzelfde en dan met name het tempo.
Het album in zijn geheel geeft mij verveling, ondanks de typische inkleuring van intrumenten, geluiden en natuurlijk de stem.
Na de domme intro krijgen we, nog een intro. Dan de 3 beste nummers die vrij aardig zijn (vooral Left Hand Free is leuk, eens wat anders!) en dan is het voor mij afgelopen. Een waardeloos intermezzo, een traag nummer, het onverzadigende Hunger Of The Pine (met de overbodige Cyrus-sample, zogenaamd "artistiek" misschien? eerder voor aandacht denk ik), weer zo'n traag nummer die opzich wel mooi is, een aardig nummer, een traag nummer, een traag nummer, en een "outro" (waardeloos). Ohja en de hidden track is meer van hetzelfde: oa. traag dus en daar ga ik niet 10 minuten op wachten.
Ondanks dat het album wel klinkt als geheel (een overkoepelende traagheid) komen de 51 minuten richtingloos over. Wat wil Alt-J in vredensnaam? Het debuut was indrukwekkend, daar had elk nummer en elk intermezzo een eigen kracht en sound. Dat doe je niet na. Maar het lijkt alsof ze alleen het idee "geen An Awesome Wave maken" in hun hoofd hebben gehad en gewoon verder zijn gegaan.
Behalve dan in Nara te zijn geweest? Kennelijk was het daar niet erg boeiend, want het lijkt alsof ze vooral willen dat je in hun slaapverwekkende hypnose komt. Niks voor mij, ik wil meer diepgang en variatie dan dit. De zogenaamde doordachte teksten enzo die er schijnen te zijn gaan deze plaat niet redden.
Jammer, een gemiste kans als 'moeilijke tweede'.

De enige indruk die This Is All Yours op mij achterlaat is: Kom vooral niet naar Nara en ga wat doen met je leven.

Saai overgewaardeerd indiebandje die super cool probeert te zijn en het waarschijnlijk voor heel veel mensen zijn. Dit album begint vervelend met dat verschrikkelijke, irritante intronummer en het album weet daarna bijna volledig underwhelming te blijven. 'Hunger of the Pines' is wel een leuk nummertje, maar daar vraag ik me ook steeds af waar de 'I'm a female rebel' Miley-sample in de context van het lied voor moet staan? Laat ik er maar niet te veel over nadenken.

Suf, suffer, sufst, Alt-J.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alt-J - This Is All Yours - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Alt-J, vernoemd naar de toetscombinatie op de Mac die het symbool ∆ oplevert, maakte ruim twee jaar geleden één van de meest memorabele debuten van 2012.

Ik keek daarom reikhalzend uit naar de tweede plaat van de band uit Leeds, maar was er ook wel een beetje bang voor. Na een fascinerend en volstrekt ongrijpbaar debuut van het kaliber van An Awesome Wave kan een tweede plaat immers alleen maar tegenvallen. Het is meer van hetzelfde of het slaat een nieuwe weg in die net wat minder aanspreekt.

Of deze angst heeft bijgedragen aan het toch behoorlijk lang laten liggen van de nieuwe plaat van Alt-J weet ik niet, het zou ook gewoon toeval kunnen zijn, maar feit is dat ik iets ga zeggen over This Is All Yours nadat er al heel veel en misschien zelfs al wel teveel over is gezegd.

Ik heb besloten om al deze informatie te negeren, de plaat gewoon op te zetten en hierna direct op te schrijven hoe ik de tweede plaat van Alt-J ervaar. Een voor mij niet heel gangbare procedure en niet geschikt voor platen die moeten rijpen, maar ik neem het risico.

Wat kan ik zeggen nadat This Is All Yours voor het eerst uit de speakers is genomen. Ik kan zeggen dat Alt-J op haar tweede plaat doet wat ik van de band verwacht had, maar ik kan ook zeggen dat This Is All Yours een bij vlagen totaal andere plaat is dan An Awesome Wave. Ik kan zeggen dat ik direct geraakt ben door een aantal prachtige songs op de plaat, maar ik kan ook zeggen dat ik van een aantal songs op de plaat nog geen chocolade kan maken. Ik kan zeggen dat ik This Is All Yours net zo mooi en bijzonder vind als het debuut van de band, maar sluit niet uit dat de tweede plaat van de band uit Leeds de komende weken ver terugvalt ... of juist naar onwaarschijnlijke hoogten stijgt.

This Is All Yours is net als zijn voorganger een plaat die alle kanten op schiet. This Is All Yours lijkt toegankelijker dan An Awesome Wave, maar dit is deels schijn. De plaat bevat een aantal redelijk toegankelijke songs en biedt wat minder ruimte aan invloeden uit de avant garde, maar Alt-J springt nog makkelijk van de hak op de tak en bovendien bestaat de muziek van Alt-J nog altijd uit meerdere lagen, waarvan de minst toegankelijke pas opduiken wanneer je de rest er van af hebt gepeld.

This Is All Yours is wat mij betreft een zowel aangename en avontuurlijke lappendeken waarop plaats is voor toegankelijke folktronica, maar ook voor lange uitgesponnen songs zonder of juist met in het oor springende spanningsbogen. Onverwachte invloeden uit de blues of zelfs een Mylus Cyrus sample onderstrepen het grillige karakter van de muziek van Alt-J, maar het zijn de subtiele accenten in de instrumentatie en de teksten die de muziek van Alt-J zo bijzonder maken.

This Is All Yours een plaat waar ik afwisselend van zal houden of helemaal niets mee kan. Een plaat zoals Spirit of Eden van Talk Talk, een plaat zoals de minst toegankelijke platen van Peter Gabriel of een plaat zoals An Awesome Wave van Alt-J. Soms is het prachtig, soms is het slaapverwekkend, soms is het loom, soms nerveus, maar het is altijd muziek die iets met je doet.

Conclusie na één keer horen: mooie en bijzondere plaat die niet onder doet voor zijn voorganger, maar het ware oordeel zal nog wel even op zich laten wachten. Het is bovendien een oordeel dat iedereen zelf maar moet vormen, want de muziek van Alt-J is voor niemand hetzelfde. Erwin Zijleman

Ik heb er ontzettend lang over gedaan voordat ik er helemaal uit was met deze plaat. Nu de jaarlijsten in zicht komen, eindelijk maar eens wat typen bij deze plaat.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: in mijn optiek is dit album gebouwd rond de drie absolute hoogtepunten van deze plaat: Nara, Hunger of The Pine en Bloodflood Pt. II. Daarmee is de rest van het album niet overbodig, maar de nummers staan wel meer in dienst van deze nummers, die de rode draad door het album vormen. Vooral het nummer Hunger of The Pine is voor mij een van de hoogtepunten van het jaar. De onderhuidse spanning die alt-J weet te creëren door de blazer toe te voegen is werkelijk subliem uitgevoerd.

Geen teleurstellende opvolger van hun debuutplaat, maar een waardige opvolger die zonder meer naar meer smaakt van dit uitermate creatieve bandje.

4,0*

alt-J heb ik in 2012 links laten liggen omdat ik dacht dat het nare muziek was voor hipsters en quasi-hipsters, plus de band werd vaak met Radiohead vergeleken. Sowieso luister ik nog naar weinig uit de indiehoek, want ik heb al tijden het gevoel dat er in de hiphop- en r&b-hoek heel wat interessanter materiaal uitkomt. Nu bleek eerder dit jaar een van m'n homies de band zo'n beetje te verafgoden en te stellen dat zij voor haar zijn wat Kanye voor mij is. Dan doe ik niet moeilijk en dan luister ik een keer. Over An Awesome Wave was ik zeker niet onverdeeld enthousiast; prima album, maar liedjes als 'Breezeblocks' en 'Mathilda' vond ik gewoon te gemakkelijke indiepop. Erg lang bleef ik het album niet draaien, en alleen 'Fitzpleasure', 'Tesselate' en 'Taro' vond ik echt knappe nummers die ik ook 'los' op zou zetten.

Toch bekroop mij enige tijd later een soort zin (dat is denk ik het beste woord) om toch aan This is All Yours te beginnen, ook door 'Hunger of the Pine' dat de eigenzinnigheid had die ik bij veel nummers op het debuut gewoon miste. Miley Cyrus samplen en Alfred de Musset citeren, dat soort juxtaposities doen het altijd goed bij mij, plus die blazers klinken behoorlijk alsof ze op 'Blood on the Leaves' van Kanye zijn geïnspireerd.

This is All Yours bleek vrijwel direct al sterker te zijn dan het debuut. Nog steeds is de plaat wat onevenwichtig, staan er liedjes op die een smoel missen en te gemakkelijk indiepopperig klinken ('Left Hand Free' is echt een dieptepunt, en 'Pusher' is ook gewoon flauw), maar het aanbod aan echt sterke nummers is veel groter dan op het debuut. 'Intro' (Escher naast de Wu-Tang Clan, afijn, ik had al zoiets over die juxtaposities gezegd) is gewoon al heel sterk. 'Arrival in Nara' is niet meteen het spannendste nummer, maar het tweeluik daarna is gewoonweg sterk: 'Nara' en 'Every Other Freckle' klinken enigszins log, maar ook prettig excentriek. Vooral 'Every Other Freckle' met die wat geforceerde zanglijnen bevalt erg goed; die eigen smoel is misschien wat dik aangezet, maar het is een fijne eigen smoel. En 'Fitzpleasure' was eigenlijk ook maar een mal stukje muziek, niet?

En alt-J komt nog vaker sterk uit de hoek: er staan ook veel fraaie akoestische nummers op, en dat terwijl ik op een elektronischere alt-J had gehoopt. De knip-en-plaksamenzang in 'Warm Foothills' is misschien ook wat geforceerd, maar jeetje, wat is het eigenlijk een mooi nummer. 'Choice Kingdom' is vervolgens vintage dwarsigheid van alt-J, maar dan semi-akoestisch. Mooi nummer. Ook het albumhoogtepunt is weer fijn dwarsig: 'Bloodflood 2' is een vervolg op zowel 'Bloodflood' als 'Fitzpleasure' van het debuut en recyclet delen van de tekst van beide nummers (en er zit een fijne knipoog naar een hiphopklassieker in). Het nummer heeft ook weer wat logs, maar deze keer op een majesteuze manier. Plus, de blazers zijn wederom sterk.

This is All Yours komt aanzienlijk vaker van de cd-stapel dan An Awesome Wave, en ondanks dat er nog een beetje een Radioheadsyndroom rond de band hangt (de bewonderaars doen alsof de band veel inventiever en vernieuwender is dan het geval is), zou dit best eens de hekkensluiter van mijn jaarlijstje kunnen worden.

Hoewel Alt-J's debuut een behoorlijke impact maakte en door die en gene op handen werd gedragen, is het nooit een topper geworden in mijn optiek. Ja er staan wat unieke ideeën op en om met zo'n plaat te komen als debuut, is de meeste artiesten (zelfs Radiohead) niet weggelegd. Toch was het allemaal best vermoeiend soms. This is All Yours raakt wat mij betreft ook niet direct de roos, maar doordat er wat minder uit de ideeenbak wordt gegrabbeld is er meer ruimte voor de echte song in ieder nummer. Elementen uit het debuut zijn overal terug te vinden, maar de algehele tempoverlaging doet het geluid goed. Je bent wat minder uitgeput na afloop van deze. In dat opzicht is het misschien gewoon verder gaan waar het debuut ophield. Bloodfood en Taro waren al welkome rustpunten en na een paar jaar uitgegroeid tot de sterkere nummers. zo vind ik Arrival in Nara een prachtige track. Ten opzichte van de neurotische intro een statement en een indicatie van wat komen gaat. Een beetje van beide. Every Other Freckle is 'ouderwets' goed, maar stiekem nog beter. Een fantastische plaat met een sterke opbouw en intigerende teksten. Het leuke aan This is All Yours is dat we ontdekken dat deze band rustig ook heel goed doet. Ik noemde all Arrival in Nara, maar Warm Foothills en Nara kun je daar rustig bij zetten. Het zijn geen electronica gimmicks die deze band maken. Ze kunnen gewoon goede songs schrijven.

Toch, ook deze plaat heeft ondanks het volwassener geluid weer wat mindere momenten. De intro is niet afschuwelijk, maar had voor mij niet gehoeven. Arrival in Nara is een veel mooiere intro wmb en ook vaak waar ik begin te luisteren. Left Hand Free is echt een vreemde eend in deze bijt. Niet afschuwelijk slecht, maar gewoon een keiharde sfeerbreuk. Eigenlijk is dat hele middenstuk, met de instrumentale pauze en Choice Kingdom, wat minder. Ook Pusher blijft niet bij.

Al met al zie ik wel progressie bij deze band, resulterend in een minder denderend, maar volwassener album. Iets wat echter niet resulteert in een betere score, maar mij wel heel erg nieuwsgierig houdt.

Een erg wisselvallige plaat deze tweede worp van alt-J, zeker vergeleken met de voorganger die ik nu al een klassieker vind. Het begint al met een véééél te lange intro (4 minuten is toch echt geen intro meer) en erna komt er gewoon doodleuk nog een soort van intro: het iets betere en subtielere 'Arriving in Nara', maar ook dit nummer blijft niet echt aan je vel kleven.

En ik weet dat ik eigenlijk niet mag vergelijken, maar de intro van de voorganger was gewoon duizend keer beter. Er zitten hier en daar best wel leuke dingetjes in verstopt, maar die 'la la la' stemmetjes gaan me toch echt wel tegenstaan na een paar minuten.

Daarna zijn we wel toe aan één van de allerbeste songs van het jaar: Nara. Wat. Een. Nummer.
Het bezit een soort ongrijpbare sfeer die ik niet echt kan beschrijven en daardoor vind het werkelijk prachtig. Dit is misschien wel het allerbeste nummer van alt-J voor mij (buiten Taro natuurlijk).

Every Other Freckle is ook nog gewoon goed, maar Left Hand Free begint na een tijd toch wat te irriteren. Het is inderdaad zoals mijn voorganger zegt niet heel slecht maar het past gewoon niet op dit album. Ze hadden dit beter als b-kant van een single gehouden.

Met het korte tussenstukje Garden of England dat ook niet heel bijzonder is, komen we bij één van de saaiste nummers van het album en dus één van de saaiste nummers van alt-J tout court: Choice Kingdom. Hier val ik echt bijna in slaap bij, totaal niet boeiend, en het eerste echte dieptepunt.

Maar dan komen we weer aan bij een topper, u ziet: erg wisselvallig, Hunger Of The Pine was het eerste nummer dat we te horen kregen van dit album en het gaat nog altijd niet vervelen. Dat Miley Cyrus stemmetje vind ik een heel creatieve ingeving dat maar niet wil gaan vervelen. Heerlijk nummer.

Warm Foothills is dan weer niet heel bijzonder maar wel beter dan Choice Kingdom, en dan hebben we de derde topper: The Gospel of John Hurt. Het overtreft Nara en Hunger Of The Pine net niet maar het doet een zeer goede poging tot. Aanrader!

Het is een album met pieken en dalen, en het is tijd voor het volgende dal: Pusher. Een niemendalletje dat nog erger is dan Choice Kingdom. Waardeloos nummer vind ik. Bloodflood part II is dan weer aardig maar geen waardige opvolger van part 1.

Leaving Nara met z'n dubstep-invloeden en z'n onnodige stilte doet het ook wel nog aardig als afsluiter maar dan blijf ik toch achter met een rare nasmaak van wisselvalligheid. En daardoor kan ik hier maar een 7/10 aan kwijt door de vele toppers maar ook de enkele stinkers.

Nara, Hunger Of The Pine en The Gospel of John Hurt zijn dus briljant en mogen voor mij de geschiedenis ingaan als regelrechte klassiekers. Dat is uiteindelijk de conclusie, deze 3 nummers zijn de absolute kernstukken van het album. De rest fungeert jammer genoeg soms wat als decoratie en versiering van deze drie mastodonten. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat versiering niet leuk kan zijn, maar uiteindelijk is het wel de kerstboom die het belangrijkst is.