menu

Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

mijn stem
4,47 (160)
160 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Virgin

  1. Procession * (1:13)
  2. Father to Son * (6:07)
  3. Ogre Battle * (5:26)
  4. Son and Daughter * (3:29)
  5. Guitar Solo * (2:24)
  6. Son and Daughter [Reprise] * (2:01)
  7. White Queen (As It Began) * (5:48)
  8. Great King Rat * (7:04)
  9. The Fairy Feller's Master-Stroke * (2:52)
  10. Keep Yourself Alive * (2:22)
  11. Drum Solo * (0:27)
  12. Keep Yourself Alive [Reprise] * (1:22)
  13. Seven Seas of Rhye * (3:09)
  14. Modern Times Rock 'N' Roll * (2:40)
  15. Jailhouse Rock / Stupid Cupid / Be Bop a Lula * (4:31)
  16. Liar * (8:27)
  17. See What a Fool I've Been * (4:58)
  18. Procession (1:17)
  19. Now I'm Here (4:57)
  20. Ogre Battle (5:30)
  21. Father to Son (5:53)
  22. White Queen (As It Began) (5:33)
  23. Flick of the Wrist (4:05)
  24. In the Lap of the Gods (3:17)
  25. Killer Queen (1:25)
  26. The March of the Black Queen (1:35)
  27. Bring Back That Leroy Brown (1:39)
  28. Son and Daughter (3:44)
  29. Guitar Solo (4:41)
  30. Son and Daughter [Reprise] (2:14)
  31. Keep Yourself Alive (2:22)
  32. Drum Solo (0:50)
  33. Keep Yourself Alive [Reprise] (1:24)
  34. Seven Seas of Rhye (3:28)
  35. Stone Cold Crazy (2:39)
  36. Liar (8:39)
  37. In the Lap of the Gods...Revisited (4:09)
  38. Big Spender (1:31)
  39. Modern Times Rock 'N' Roll (3:11)
  40. Jailhouse Rock (4:07)
  41. God Save the Queen (1:16)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur: 1:19:26 (2:23:46)
zoeken in:
avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen - Live At The Rainbow '74 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dit is nou zo’n release waar ik niets, maar dan ook helemaal niets, van had verwacht, maar man, wat is dit goed. Idioot goed zelfs.

Ik dacht eigenlijk dat ik alle gedaanten van Queen wel kende. Lange tijd vond ik het een band om met een hele grote boog omheen te lopen, maar uiteindelijk viel dan toch het kwartje en haalde ik toch bijna het hele oeuvre van de band in huis.

Bijna het hele oeuvre, want aan de eerste twee platen van de band, Queen uit 1973 en Queen II uit 1974, kwam ik nooit toe. Ik ging er eerlijk gezegd ook van uit dat dit niet zo’n ramp was, want begon de geschiedenis van Queen niet bij Sheer Heart Attack uit 1974 of zelfs bij A Night At The Opera uit 1975?

Aan het begin van 1974 was Queen in ieder geval nog een redelijk kleine en onbekende band. De eerste twee platen waren in kleine kring omarmd, maar omdat de band een uitstekende live-reputatie had opgebouwd was het toch behoorlijk dringen voor het concert dat de band in maart 1974 gaf in de Londense club The Rainbow.

Live At The Rainbow '74 had eigenlijk in hetzelfde jaar nog moeten verschijnen, want live albums waren destijds bijna zonder uitzondering verkoopsuccessen, maar het kwam er niet van, mede omdat de band aan het eind van 1974 nogmaals in The Rainbow stond en toen zo mogelijk nog meer indruk maakte.

Queen zou in het jaar dat zou volgen uitgroeien tot één van de grootste rockbands aller tijden en bovendien tot hofleverancier van wereldhits, maar in 1974 was dit allemaal nog ver weg. Op Live At The Rainbow ’74 horen we een band die aan de ene kant in bijna alles lijkt op het grote Queen dat iedereen kent, maar aan de andere kant toch ook een hele andere band is.

Live At The Rainbow ’74 is boven alles een fantastische rockplaat. Queen maakt in haar beginjaren nog redelijk conventionele hardrock. Zeker de ritmesectie doet geen hele bijzondere dingen, maar klinkt wel moddervet en strak; precies zoals het moet.

Gitarist Brian May zou later een geheel eigen gitaargeluid ontwikkelen, maar op Live At The Rainbow ’74 klinkt hij nog als een typische hardrock gitarist. Wel een hele goede hardrock gitarist trouwens en bovendien een hardrock gitarist die zo nu en dan durft te experimenteren.

Toch klinkt Live At The Rainbow als 100% Queen en dat heeft alles te maken met de imposante stem van Freddie Mercury. Het zou nog jaren duren voordat Mercury zou worden uitgeroepen tot één van de beste zangers aller tijden, maar wat hij op deze live-plaat laat horen is niet misselijk.

Queen is op Live At The Rainbow ’74 nog voor een belangrijk deel een typische hardrock band, maar hier en daar werkt de band ook al aan het geluid dat uiteindelijk zou transformeren in het typische Queen geluid. In enkele songs duiken invloeden uit de symfonische rock (de term progrock hadden we destijds nog niet bedacht) op en ook de hier en daar ingezette koortjes roepen associaties op met het latere Queen geluid.

Waar Freddy Mercury later zou uitgroeien tot een top entertainer, maakt hij op deze live-plaat nog een redelijk bescheiden indruk. Maar ondertussen zingt hij natuurlijk wel de sterren van de hemel.

Live At The Rainbow ’74 is een ongelooflijk energieke rockplaat die hard aankomt. Alles wordt met evenveel power gespeeld en alles is even goed. Het feit dat ik zelfs de drumsolo uit weet te zitten zegt genoeg. Ik heb een aardig stapeltje Queen live-platen in de kast staan, maar deze is onbetwist de beste van het stel. Dat ik deze sensatie niet heb zien aankomen, maakt de impact van deze plaat alleen maar groter.

Ik zou overigens kiezen voor de luxe editie, want die bevat naast de november show ook nog de bijna even memorabele show uit maart, die goed laat horen hoe imposant Queen zich zou ontwikkelen in 1974. Erwin Zijleman

avatar van west
4,5
Het concert van maart '74 in The Rainbow, London wordt in een heerlijk tempo gespeeld. Vol overgave en technisch ijzersterk ramt Queen zich door de setlist heen, die is gebaseerd op de albums Queen en Queen II. Freddy Mercury zingt werkelijk de pannen van het dak. Het concert is eigenlijk één hoogtepunt, maar Father to Son, Ogre Battle, Son and Daughter & Liar springen er toch nog wat uit. Wat is het tweede gedeelte van het lange Liar prachtig zeg!
Interessant is trouwens de afbeelding van de twee originele analoge audio tapes van 6 augustus 1974. Ze waren al bijna ver genoeg om de LP te gaan produceren. Alleen toen kwam het nieuwe album Sheer Heart Attack om de hoek kijken. Nu zijn deze tapes dus alsnog gebruikt, 40 jaar later.

Er staan ook fraaie foto's op het artwork van de gatefold dubbel LP. Zo zag het er toen uit in '74. In november ook met de nummers van Sheer Heart Attack dus. Now I'm Here is echt geweldig gespeeld, met een dijk van een gitaar. Daarna volgt weer een hoogtepunt met het oh zo mooie White Queen (As It Began). Killer Queen komt kraakhelder door en ook het loeiharde Stone Cold Crazy en In The Lap Of The Gods (...Revisited) zijn om door een ringetje te halen: fantastisch klinkt dat zeg! Dat kan overigens ook hier weer voor de rest van het concert gezegd worden.
De productie en mastering van de plaat is uitstekend. Queen speelde heerlijke hardrock in 1974 en het is geweldig om dat 40 jaar later zo te mogen horen!

avatar van Bonk
5,0
Na voor een fervent Queen-fan enkele dagen getergd wachten, sinds gisteren eindelijk de luxe-box binnengekregen Maar het was het wachten waard!

Een mooi uitgevoerde doos, die zelfs van binnen bekleed is met het Queen logo. Kan dat soort details wel waarderen. Er zit wat leuke prullaria in, zoals twee buttons, een poster, een backstage pas en de originele tickets. Het viel me op dat het tweede concert (november) al 75% duurder was dan het eerste! Dat zijn nog een prijsverhogingen Zo betaalde je in maart wel 1 pond en in november was dat al 1 pond 75. Dat waren nog eens andere concertprijzen.
Daarnaast een soort modebijlage uit de Daily Telegraph met de heren van Queen als achtergrondmateriaal en een showsouvenir met informatie over de band.
Voor mij stiekem wel een hoogtepunt uit deze doos (let wel, ik snap dat alleen als je fan bent, je dit soort onzin leuk vindt) is een brief van de organisatoren van de tour, in het naar ik aanneem originele mapje van deze organisatie. Nu zijn dit gewoon geniete A4'tjes met de starttijden van de concerten en de hotels waar de band verblijft, maar de bijgevoegde brief is echt geweldig. Hierin worden de bands gewaarschuwd door de organisatoren. Aangezien er een grote toename is geweest van schade veroorzaakt door groepen in hotels, worden ze gewaarschuwd dat als ze problemen veroorzaken, de rest van de hotels van de tour automatisch gecancelled zullen worden Met ook nog eens een vrij absurde PS (How are you on erecting tents!)
Verder een groot fotoboek, met daarin de twee cd's, dvd en de Blueray. Met prachtige grote foto's.

Dan de muziek. Over de geweldige productie is al veel gezegd, maar zo, wat klinkt dit goed! Overigens heb ik ook niet het idee dat er veel aan de koortjes opgepoetst is, dit is zoals ze het toen konden. Dat een band die eigenlijk nog zijn grote succes moest krijgen al zo strak en zelfverzekerd kon spelen. Je ziet hier (ben nu de dvd ook aan het bekijken, zeker de moeite waard, mooi in beeld gebracht en je ziet al hoe goed ze met lichtshows waren, zelfs toen) dat ze nog niet groots qua populariteit waren, maar dat op het podium al wel zijn. Ook aan de kledingkeuze viel al af te leiden dat het liefst grootser dan groots moest zijn. Theatraal is het ook in 1974 zeker, maar voor mij wel op een hele fijne manier. Alle bandleden stralen energie en plezier uit en tonen hun vakmanschap.
Nu spelen ze strak, maar ook qua zang ben ik erg onder de indruk. wat een geweldige zanger was Mercury toch. Naast de kracht en het bereik hoor je geregeld hoe snel hij kan schakelen in stem.
Je kunt zeggen dat ze hier nog een duidelijke vaste muziekkoers en -stijl hanteerden en deden waar ze goed in waren. Ze waren nog niet zo gevarieerd qua muziekstijlen als in latere jaren, waardoor je ook kunt zeggen dat ze hier nog beperkt waren en nog niet door hadden wat ze allemaal konden. Ik vind eigenlijk beide wel waar, omdat ik van 'beide' Queens wel houd (wat zeker niet wil zeggen dat ik alles van hen goed vind) Trouwens hoor je op het tweede concert al wee meer diversiteit in hun muziek.

Een prachtig document wat een geweldig beeld van de beginjaren van Queen geeft, maar anderzijds ook tijdloos is qua klasse en kwaliteit. Tuurlijk spreekt hier een fan, maar ook als ik objectief probeer te kijken, is dit gewoon heel erg goed.
De box is vooral voor fans interessant, maar er geldt zeker hier ook: Kost wat, maar heb je ook wat!

avatar van meneer
5,0
Ik vind dan vooral het gegeven dat het een bepaalde periode beslaat vernieuwend m.b.t de carrière van Queen. Natuurlijk bekend met de 1e drie albums, maar daar heb ik vooral jeugdherinneringen aan. Luisterend in de jaren 70 als jong ventje terwijl ik - liggend op mijn buik - op het hoogpolige tapijt van mijn ouderlijk huis aan het monopoliën was met vriendjes.

Maar dit kende ik niet, deze kracht, dit smachtend zoeken van een 4-tal muzikanten richting de persoonlijke grenzen van hun vermogen in relatie tot de beheersing van samenspel, zang en muzikaliteit. Dat is zo uniek om te mogen beluisteren ! Genialiteit verworden tot muziek omgezet in een document.

Nu hoor je ze op Live at the Rainbow regelmatig zeggen "Our Latest Album Sheer Heart Attack". En regelmatig de vraag aan het publiek of ze het kennen. Duidelijk de onzekerheid van een band die misschien aan het doorbreken is.

Geen intro/outro nog van het 'God Save The Queen'. Nog geen meezingers/stadionknallers. Maar puur de muziek. En vooral de beheersing van hun instrumenten, zang. Dat is zo strak en mooi..

Dat de genialiteit zich omzette in commercie is eigenlijk onomkeerbaar. Een Band For The Masses. Met alle gevolgen van dien. Wat moeten die mannen in een rollercoaster hebben gezeten op de toppen van hun succes ! En hoe daar mee om te gaan ? Maar het kon niet anders. Een logisch gevolg.

Ook logisch zijn dan albums als A Night at The Opera & A Day at the Races. Meer dan geniaal en dat betaalde zich uit. Dat daarna 'mindere' albums uitkwamen kan alleen maar het gevolg zijn geweest van te heftige invloeden vanuit het geld en de aanbidding die ze kregen. Ga daar maar eens mee om.

Freddy is niet voor niks bezweken aan zijn extra-ordinairy levensstijl. Deacon zocht rust. May en Taylor zijn pure muzikanten, die kunnen niet zonder. Zoeken (en vinden) nog echo's van hun verleden in 2014. Soms vraag ik mezelf weleens af: 'Waarom treden jullie in 2014 nog op met echo's van het verleden ?'. En dan denk ik dat het voor de fans zal zijn, om hun muziek levend te houden,de herinnering aan Freddy voort te zetten, de lol van op het podium te staan, de adrenaline...

Dat we nu dit album mogen horen/beleven is eigenlijk een schat die begraven lag en meer dan waardevol is nu hij weer opgegraven is.

Zelden dat ik mijn eeuwige top 10 hier verander. En sinds 2009 heb ik nooit wat veranderd in deze. Maar - zonder één twijfel - dondert deze mijn eeuwige top 10 in. Op nummer 3.

avatar van bikkel2
5,0
Wat ook knap is dat de coirtjes hier nog zo goed klinken.
De uithalen van Taylor in The Lap Of The Gods zijn echt hoog.
Freddie is echt in de vorm van zijn leven. Wat een power en wat warm in de rustigere stukken.
Hij bleef goed zingen nadien, alleen door de vele tours kreeg hij natuurlijk wel steeds meer moeite met de hoge noten. Te weinig rust en het onvermijdelijke feesten zal ook niet geholpen hebben.
De man is meerdere keren door een hel gegaan.
Al vrij vroeg in het Queenverhaal werden er knobbeltjes op zijn stembanden gevonden.
Maar in de rock is hij onbetwist 1 van de beste vocalisten gebleven.

Hier is alles nog relatief nieuw. Een frisse originele sound, fijne setlist en een band die zich nog echt moet bewijzen. Topregistratie !

avatar van musician
5,0
Het extreem hoge gemiddelde van dit album geeft toch minimaal de grote waardering weer voor Queen en hun eerste paar albums.

Wie de live-registraties van de jaren '80 hoort en ziet: er wordt nauwelijks tot geen aandacht meer besteed aan Queen I, II en Sheer Heart Attack. De band speelde nog liever 3 R&R klassiekers van het type Tutti Frutti dan dat ze iets van deze albums op het podium brachten.

Het is niet voor niets, dat er jaren reikhalzend werd uitgekeken naar een album als dit. Weliswaar hier ook Jailhouse rock maar dat is letterlijk bij gebrek aan voldoende eigen werk en niet dus in de plaats van.

De band in hun jonge jaren, vol enthousiasme voor rock en als eenheid vermoedelijk vol van hun eerste prestaties.

Ik kan mij helemaal voorstellen, dat bezoekers van dit concert al vijf jaar later, ten tijde van Live Killers (1979 en behalve Keep yourself Alive ook al niets meer van hun eerste albums) zich behoorlijk bekocht zullen hebben gevoeld. Queen concerten waren altijd redelijk spectaculair. Maar wat zich in artistieke en muzikale zin afspeelt op Live at the Rainbow is nooit meer geëvenaard.

Odeon komt nog een heel eind, omdat anderhalf jaar na Rainbow A night at the Opera bijna was verschenen en ook een tipje van de sluier van Bohemian Rhapsody kon worden gelicht. Dat was ook nog een geweldige periode.

Ik kan mij voorstellen dat de concerten waar net de albums A night at the Opera en A day At the Races waren verschenen eveneens nog hoog gewaardeerd zullen worden, als die gaan worden uitgebracht. Maar toen al verdwenen de nummers van Queen I, II en Sheer Heart Attack langzaam van het podium om nooit meer terug te keren.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:18 uur

geplaatst: vandaag om 17:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.