Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Bij Son and Daughter lijkt het wel dat Tommy Iommi meespeelt, dat is haast oer heavy metal.
Modern Times Rock & Roll dendert in beide gevallen ook zo lekker retestrak door, minstens zo snel en hard als Stone Cold Crazy.

Ja, Taylor heeft de zang in Modern Times maar aan Freddie overgelaten live. Is zo'n speedy nummer.

Verdween trouwens alweer snel uit de liveset. Ze hadden op een gegeven moment ook wel betere nummers.
Stone Cold Crazy hadden ze van mij wel mogen handhaven. Blijft een tof nummer.

Het is niet waar he? Je let ff niet op en daar komt men opeens uit het niets met een livealbum aanzetten die zomaar ff voor de Seconds Out of de Made In Japan of zie maar van Kwien kan doorgaan! Hoe is de soundquality?

Volgens de gelukkigen die dit pracht document al in bezit hebben een prima geluidskwaliteit.
Hier en daar wordt er zelfs getwijfelt of bepaalde coirtjes wel echt zijn.
Maar in 1974 en 1975 werden de coirtjes nog uitstekend gezongen.
Een aantal jaren later overigens niet meer.
May hoor je al amper meer ( geluid is dan ook veel harder) en Taylor is definitief schor.

Ik ga er morgen even werk van maken.

Wat een succes !!!!!

White Queen, Great King Rat, See what a fool I've been, Fairy Feller's Master-Stroke... Al die nummers klinken adembenemend...
En de november show is gewoon meer van dat met wat meer piano, die trouwens in Flick of the wrist prachtiger dan ooit klinkt (tijdens de gitaarsolo, wow!). Stone Cold Crazy is hot... Liar is killer... Seven seas of rhye is een prachtige song, de solo in Killer queen is wondermooi. In the lap of gods is twee keer erg doorleefd... Ja, deze plaat (of: platen) gaat nog een hele tijd mijn dagen (cfr. autoritjes) mogen kleuren.

Krijg nou wat.......... geen Brighton Rock op deze live killer?

Echt wel. Als deel van Son & Daughter, daarom duurt die song zo lang....

Oooooooo, maar DAN is het goed!!! Op naar de winkel!!! Reeds!!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen - Live At The Rainbow '74 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dit is nou zo’n release waar ik niets, maar dan ook helemaal niets, van had verwacht, maar man, wat is dit goed. Idioot goed zelfs.

Ik dacht eigenlijk dat ik alle gedaanten van Queen wel kende. Lange tijd vond ik het een band om met een hele grote boog omheen te lopen, maar uiteindelijk viel dan toch het kwartje en haalde ik toch bijna het hele oeuvre van de band in huis.

Bijna het hele oeuvre, want aan de eerste twee platen van de band, Queen uit 1973 en Queen II uit 1974, kwam ik nooit toe. Ik ging er eerlijk gezegd ook van uit dat dit niet zo’n ramp was, want begon de geschiedenis van Queen niet bij Sheer Heart Attack uit 1974 of zelfs bij A Night At The Opera uit 1975?

Aan het begin van 1974 was Queen in ieder geval nog een redelijk kleine en onbekende band. De eerste twee platen waren in kleine kring omarmd, maar omdat de band een uitstekende live-reputatie had opgebouwd was het toch behoorlijk dringen voor het concert dat de band in maart 1974 gaf in de Londense club The Rainbow.

Live At The Rainbow '74 had eigenlijk in hetzelfde jaar nog moeten verschijnen, want live albums waren destijds bijna zonder uitzondering verkoopsuccessen, maar het kwam er niet van, mede omdat de band aan het eind van 1974 nogmaals in The Rainbow stond en toen zo mogelijk nog meer indruk maakte.

Queen zou in het jaar dat zou volgen uitgroeien tot één van de grootste rockbands aller tijden en bovendien tot hofleverancier van wereldhits, maar in 1974 was dit allemaal nog ver weg. Op Live At The Rainbow ’74 horen we een band die aan de ene kant in bijna alles lijkt op het grote Queen dat iedereen kent, maar aan de andere kant toch ook een hele andere band is.

Live At The Rainbow ’74 is boven alles een fantastische rockplaat. Queen maakt in haar beginjaren nog redelijk conventionele hardrock. Zeker de ritmesectie doet geen hele bijzondere dingen, maar klinkt wel moddervet en strak; precies zoals het moet.

Gitarist Brian May zou later een geheel eigen gitaargeluid ontwikkelen, maar op Live At The Rainbow ’74 klinkt hij nog als een typische hardrock gitarist. Wel een hele goede hardrock gitarist trouwens en bovendien een hardrock gitarist die zo nu en dan durft te experimenteren.

Toch klinkt Live At The Rainbow als 100% Queen en dat heeft alles te maken met de imposante stem van Freddie Mercury. Het zou nog jaren duren voordat Mercury zou worden uitgeroepen tot één van de beste zangers aller tijden, maar wat hij op deze live-plaat laat horen is niet misselijk.

Queen is op Live At The Rainbow ’74 nog voor een belangrijk deel een typische hardrock band, maar hier en daar werkt de band ook al aan het geluid dat uiteindelijk zou transformeren in het typische Queen geluid. In enkele songs duiken invloeden uit de symfonische rock (de term progrock hadden we destijds nog niet bedacht) op en ook de hier en daar ingezette koortjes roepen associaties op met het latere Queen geluid.

Waar Freddy Mercury later zou uitgroeien tot een top entertainer, maakt hij op deze live-plaat nog een redelijk bescheiden indruk. Maar ondertussen zingt hij natuurlijk wel de sterren van de hemel.

Live At The Rainbow ’74 is een ongelooflijk energieke rockplaat die hard aankomt. Alles wordt met evenveel power gespeeld en alles is even goed. Het feit dat ik zelfs de drumsolo uit weet te zitten zegt genoeg. Ik heb een aardig stapeltje Queen live-platen in de kast staan, maar deze is onbetwist de beste van het stel. Dat ik deze sensatie niet heb zien aankomen, maakt de impact van deze plaat alleen maar groter.

Ik zou overigens kiezen voor de luxe editie, want die bevat naast de november show ook nog de bijna even memorabele show uit maart, die goed laat horen hoe imposant Queen zich zou ontwikkelen in 1974. Erwin Zijleman

Mooi verhaal erwinz.

Net aangeschaft. Nu aan het luisteren.

Recentie volgt later.

Een andere optie is te gaan voor de dubbel vinyl met op LP1 de show van maart en op LP2 de highlights van november: het beste van 2 avonden dus. Daarbij staan, op Procession als opener na, op beide LP's alleen maar verschillende songs. Op LP 1 de Queen II tour en op LP2 de Sheer Heart Attack tour. Bevalt mij prima zo.

Het concert van maart '74 in The Rainbow, London wordt in een heerlijk tempo gespeeld. Vol overgave en technisch ijzersterk ramt Queen zich door de setlist heen, die is gebaseerd op de albums Queen en Queen II. Freddy Mercury zingt werkelijk de pannen van het dak. Het concert is eigenlijk één hoogtepunt, maar Father to Son, Ogre Battle, Son and Daughter & Liar springen er toch nog wat uit. Wat is het tweede gedeelte van het lange Liar prachtig zeg!
Interessant is trouwens de afbeelding van de twee originele analoge audio tapes van 6 augustus 1974. Ze waren al bijna ver genoeg om de LP te gaan produceren. Alleen toen kwam het nieuwe album Sheer Heart Attack om de hoek kijken. Nu zijn deze tapes dus alsnog gebruikt, 40 jaar later.

Er staan ook fraaie foto's op het artwork van de gatefold dubbel LP. Zo zag het er toen uit in '74. In november ook met de nummers van Sheer Heart Attack dus. Now I'm Here is echt geweldig gespeeld, met een dijk van een gitaar. Daarna volgt weer een hoogtepunt met het oh zo mooie White Queen (As It Began). Killer Queen komt kraakhelder door en ook het loeiharde Stone Cold Crazy en In The Lap Of The Gods (...Revisited) zijn om door een ringetje te halen: fantastisch klinkt dat zeg! Dat kan overigens ook hier weer voor de rest van het concert gezegd worden.
De productie en mastering van de plaat is uitstekend. Queen speelde heerlijke hardrock in 1974 en het is geweldig om dat 40 jaar later zo te mogen horen!

Ik zou bijna durven zeggen dat bij zo een (terecht) lyrische recensie een 5 sterren beoordeling hoort
Wat je zegt, klopt helemaal!

Wie weet gaat het nog naar die 5,0* toe, maar 4,5* is niet heel laag natuurlijk...

Toch beneden het gemiddelde!

Taylor noemt zichzelf ook niet drummer maar muzikant. Hij drumt niet onaardig, maar zingt veel beter en hij heeft de looks mee (zeker in de 70s).

Wie lyrisch is en het album de hemel in prijst, een 4,5 uitdeelt en de cd nóg maar eens opzet, haalt het gemiddelde omlaag... Dat is toch wel redelijk uniek

Afgezien van dat. Sta ik ook wel te kijken van de enorme belangstelling die deze plaat krijgt. Had ik eigenlijk niet verwacht.

Zoveel belangstelling dat de platenboer hier niet eens wist dat er een "nieuwe" Queen uit was.
Tja

Het komt inderdaad niet vaak voor, dat een albumregistratie die zó oud is, zó veel waardering krijgt. Het maakt mij als Queen-fan echt trots.

Dat zegt meer over die 'platenboer' vrees ik...

Je gaat natuurlijk niet stemmen om een gemiddelde omlaag of omhoog te brengen lijkt me.
Je stemt voor wat het album je waard is, ongeacht.

Jonge vent was het

Dat spreekt voor zich.
Ik begrijp wel zeer goed dat dit album hoge waarderingen krijgt
Hoort in de rij van grote rock live albums. Geweldig dat Queen nu ook een album heeft dat in deze rij past.

Nou, ik zal mijn duit ook even in het zakje doen.

Lang op moeten wachten, het prille 70''s werk van Queen op de buhne. Een band met een verhaal, een boeiende geschienis, maar bovenal een unieke band die in de 70's iets bracht wat anderen niet deden.
Een 4tal die voor elkaar gemaakt waren. Een band ook die tot het einde toe nooit van samenstelling wisselde.

In 1974 begon het succes voor Queen. Nog niet helemaal met Queen II. Maar zeker met het vernufte 3e album Sheer Heart Attack.
Killer Queen, de eerste single, verscheen hoog in de charts en de toon was gezet.
Dat nummer met excentrieke glam trekjes, maar veel slimmer in elkaar geweven dan de meeste glamhits op dat moment, was een eye catcher.
Voor velen een reden om de band ook live te gaan aanschouwen. Want waar stonden deze vier eigenlijk voor ?

Nu, dat is hier prima terug te horen op dit legendarische document.
West en Edwin hebben het eigenlijk al perfect samengevat en ik ben het er geheel mee eens. Wil hier ook niet in herhaling vallen.

Je hoort in ieder geval een uitstekende rockshow. Freddie die nog de tijd neemt om te communiceren met het publiek ( the lovely darlings komen hier al voorbij.) Brian May speelt al als een zeer volwassen unieke gitarist en de stem van Freddie is zo krachtig hier en kan mij niet herinneren hem ooit nog zo goed gehoord te hebben.
Taylor en Deacon zetten hun partijen solide neer. Al heeft het wel eens de neiging wat te verzuipen in het geheel.
Maar we hebben het dan ook wel over een registratie van 40 jaar terug. Onwerkelijk eigenlijk.
Tja, en de songs. Belachelijk goed gespeeld in de meeste gevallen.
De band speelt stevig en to the point, maar ook de details die de vroege Queensongs zo kenmerkte, worden opmerkelijk goed gespeeld.
Dat is extra knap met de wetenschap dat zij al erg snel thuis waren in de mogelijkheden van de studiotechnieken.
Dit was lang niet altijd uitvoerbaar op de buhne namelijk.
Maar met veel flair en zelfvertrouwen dendert Queen als vooral een hardrock band met eigen smoelwerk door.

Ach, we raken er niet over uitgepraat. Maar ik ben hier echt superblij mee.
In 1974 kwam ik als pikkie in aanraking met de band en was gelijk verkocht.
Dit was in de 70's mijn band. En al veranderde dat later. De goede herinneringen en het respect zijn altijd gebleven.

Voor de historische waarde en de werkelijk geweldige muziek die hier op te vinden is , de optimale score.
Geweldige release.

Na voor een fervent Queen-fan enkele dagen getergd wachten, sinds gisteren eindelijk de luxe-box binnengekregen Maar het was het wachten waard!

Een mooi uitgevoerde doos, die zelfs van binnen bekleed is met het Queen logo. Kan dat soort details wel waarderen. Er zit wat leuke prullaria in, zoals twee buttons, een poster, een backstage pas en de originele tickets. Het viel me op dat het tweede concert (november) al 75% duurder was dan het eerste! Dat zijn nog een prijsverhogingen Zo betaalde je in maart wel 1 pond en in november was dat al 1 pond 75. Dat waren nog eens andere concertprijzen.
Daarnaast een soort modebijlage uit de Daily Telegraph met de heren van Queen als achtergrondmateriaal en een showsouvenir met informatie over de band.
Voor mij stiekem wel een hoogtepunt uit deze doos (let wel, ik snap dat alleen als je fan bent, je dit soort onzin leuk vindt) is een brief van de organisatoren van de tour, in het naar ik aanneem originele mapje van deze organisatie. Nu zijn dit gewoon geniete A4'tjes met de starttijden van de concerten en de hotels waar de band verblijft, maar de bijgevoegde brief is echt geweldig. Hierin worden de bands gewaarschuwd door de organisatoren. Aangezien er een grote toename is geweest van schade veroorzaakt door groepen in hotels, worden ze gewaarschuwd dat als ze problemen veroorzaken, de rest van de hotels van de tour automatisch gecancelled zullen worden Met ook nog eens een vrij absurde PS (How are you on erecting tents!)
Verder een groot fotoboek, met daarin de twee cd's, dvd en de Blueray. Met prachtige grote foto's.

Dan de muziek. Over de geweldige productie is al veel gezegd, maar zo, wat klinkt dit goed! Overigens heb ik ook niet het idee dat er veel aan de koortjes opgepoetst is, dit is zoals ze het toen konden. Dat een band die eigenlijk nog zijn grote succes moest krijgen al zo strak en zelfverzekerd kon spelen. Je ziet hier (ben nu de dvd ook aan het bekijken, zeker de moeite waard, mooi in beeld gebracht en je ziet al hoe goed ze met lichtshows waren, zelfs toen) dat ze nog niet groots qua populariteit waren, maar dat op het podium al wel zijn. Ook aan de kledingkeuze viel al af te leiden dat het liefst grootser dan groots moest zijn. Theatraal is het ook in 1974 zeker, maar voor mij wel op een hele fijne manier. Alle bandleden stralen energie en plezier uit en tonen hun vakmanschap.
Nu spelen ze strak, maar ook qua zang ben ik erg onder de indruk. wat een geweldige zanger was Mercury toch. Naast de kracht en het bereik hoor je geregeld hoe snel hij kan schakelen in stem.
Je kunt zeggen dat ze hier nog een duidelijke vaste muziekkoers en -stijl hanteerden en deden waar ze goed in waren. Ze waren nog niet zo gevarieerd qua muziekstijlen als in latere jaren, waardoor je ook kunt zeggen dat ze hier nog beperkt waren en nog niet door hadden wat ze allemaal konden. Ik vind eigenlijk beide wel waar, omdat ik van 'beide' Queens wel houd (wat zeker niet wil zeggen dat ik alles van hen goed vind) Trouwens hoor je op het tweede concert al wee meer diversiteit in hun muziek.

Een prachtig document wat een geweldig beeld van de beginjaren van Queen geeft, maar anderzijds ook tijdloos is qua klasse en kwaliteit. Tuurlijk spreekt hier een fan, maar ook als ik objectief probeer te kijken, is dit gewoon heel erg goed.
De box is vooral voor fans interessant, maar er geldt zeker hier ook: Kost wat, maar heb je ook wat!

Mijn liefde voor Queen kent pieken en dalen. Er zijn tijden dat ik mijn eerste muzikale liefde (ik werd fan op mijn tiende) maandenlang negeer, om haar dan weer eens een paar weken lang volledig tot me te nemen. En nu is er dan dit liveconcert uit de beginjaren. En fuck, wat is dit goed! Mercury zou hierna nooit meer zo krachtig zingen. May vlamt als nooit tevoren. En Deacon en Taylor voorzien het geheel van een uiterst solide fundament.

Niet te bevatten dat deze band tien jaar later was verworden tot een geoliede hitmachine. Natuurlijk luister ook ik zo nu en dan nog steeds graag naar de albums uit de jaren tachtig (wat dat betreft ben ik het helemaal eens met Bonk hierboven), maar qua temperament en artistieke zeggingskracht zouden ze deze beginjaren wat mij betreft nooit meer overtreffen. De volle mep dus (*****).

Ook van mij de volle mep voor dit overstelpende sentimentele geraas uit 1974. Hier begon het voor mij met Kwien en ik geloofde er nog in.

Oei wat een recensies..

Eigenlijk is dit wel erg leuk om te zien: Queen is toch wel een beetje een verguisde band op deze site en zie daar toch even een gemiddelde staan

Queen is misschien wel mijn eerste echte rockliefde vanaf het moment dat ik als jong ventje Bohemian Rhapsody op TopPop zag. Dat is en blijft toch iets bijzonders.

In dit topic schreef ik daar het volgende over:

Een tweede herinnering uit de jaren '70 is de Bohemian Rhapsody van Queen. Ik mag dan wel beweren dat mijn ouders niet veel met muziek deden, mijn moeder vond het wel leuk om elke week naar TopPop te kijken en ik keek mee en heb daar toch aardig wat dingen voorbij zien komen maar er is toch niet alles van blijven hangen. Queen wel. Queen omdat mijn moeder die toch erg waardeerde. Ik vond het een machtig nummer en was gefascineerd door de zanger ervan hoe jong ik ook was. Nu ik deze reis met jullie ben gaan delen ben ik me gelijk gaan afvragen of dit nummer misschien aan de basis heeft gestaan voor mijn liefde voor bombast, drama en theater in muziek. Die liefde is in de loop der jaren niet constant geweest maar anno nu is deze behoorlijk sterk. Queen moet daar welhaast een bijdrage aan hebben geleverd in die jaren.

Dat er op dit live album hun betere werk staat maakt het alleen maar mooier natuurlijk.