Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Genieten toch? Net weer het maart-gedeelte beluisterd. Eenvoudigweg subliem, en nu al is dit mijn favoriete live-cd. Ik heb één bootleg die me echt dierbaar is, maar deze cd overtreft alles. De jaren 80-Queen kan me ook wel bekoren, maar deze oude Queen is echt tóp. Zalige release.

Ik heb eerlijk gezegd niet zoveel met live albums maar deze is inderdaad zeer fijn.

Ik twijfel alleen nog of ik voor de 4 dubbelaar ga of toch de 2 dubbelaar. Het zijn nogal prijzen namelijk.

Ik zou het wel weten als ik jou was: de 2 dubbelaar. Zie mijn tekstje hierover hierboven. Op amazon.de is de 2LP 29,95 en de 4LP 79,95.

Volkomen terecht. Het werd ook hoog tijd dat deze periode eindelijk eens onder de aandacht kwam.

En hier hoeft het echt niet mee te eindigen. Want er Is nog meer moois van Queen uit de 70 er jaren.

Maar dit Is een geweldig begin.

Inderdaad zeg: ik haal het gemiddelde naar beneden. Gekker moet het niet worden...
Toch een leuk plaatje dit.

Valt wat voor te zeggen ja; ik heb immers altijd nog de mp3 met alle nummers


Leg dit eens uit want als ik hier op de site kijk zie ik toch enorme aantallen stemmen voor de jaren '70 albums met een behoorlijk gemiddelde (en dat ondanks de toch vele Queen bashers)

Waarom komt dit dan niet goed onder de aandacht volgens jou?

Niets weerhoudt je om er 0,5 bij op te tellen...

Eric,

Ik doel natuurlijk op de live concerten van Queen die al jaren circuleren in de bootleg scène en gewoon op YouTube te zien zijn.
De 80 er jaren zijn aardig aan bod gekomen en dat Is ook geen probleem, maar er Is nog zo veel meer.
Concerten met The Propeth song en White Man in de set.
Breng van de latere jaren 70 wat uit. Dan krijg je een mooi compleet beeld van de band Queen. Er Is echt materiaal genoeg uit die tijd.

Queen Is natuurlijk altijd een omstreden band geweest. Geliefd maar ook gehaat.
De albums tot Jazz worden inderdaad prima beoordeelt. Wat niet altijd gezegd kan worden van hun latere werk.
Maar het levert levendige discussies op.

Yes. Precies. Om het proces te volgen dat Queen van hardrockband evolueert tot poprockband.

De Day at the Races/News of the World tours mogen best ook zo'n beurt krijgen als deze dubbelaar.

Spread Your Wings/White Man/Good Old Fashioned Lover Boy/You're My Best Friend/Millionaire Waltz/Take My Breath Away...

Live Killers pakt al een zwik goede songs uit de periode 1976/1977/1978 maar niet een integraal concert.

White Queen (As It Began) is werkelijk fenomenaal!

Zeker een hoogtepunt. Jammer dat er verder niet zoveel aandacht is voor Freddie's pianospel. Wel op de medley op de tweede cd.

Ik heb het inderdaad ook niet genoemd: Freddie's pianospel is om van te smullen, zo goed! En het staat gelukkig heerlijk helder op de plaat.

Daarom is Day at the Races ook mijn favoriete plaat. Zoveel pianospel. En daarom wil ook graag wat 76 en 77 concerten op officiele cd's.
Dan kunnen we You're My Best Friend, Millionaire Waltz en Take My Breath Away ook horen.

Ziezo, op naar Duitsland nu; naar 'mijn' platenzaak. Er valt heel wat te bespreken/bij te praten.. en op de terug het Queenalbum mee..

Je hebt helemaal gelijk ! Dat zijn echt hoogtepunten, en - vind ik ook - May gaat daar heerlijk in mee. Goed (en mooi) samenspel van de stem + gitaar begeleid door de D&B.

Valt zeker op !

Freddie was een kundig pianist. Dat wordt nog wel eens vergeten volgens mij.
De momenten dat hij live achter de piano zat zijn schaars.
Op een paar van zijn ballads, medley's en beginstukken van nummers na, was hij on stage de beweegelijke frontman.

Wat dat aangaat zo triest dat hij zo vroeg stierf.
Queen had zeker nog wel bestaan en had wellicht in de unplugged periode nog iets geweldigs kunnen betekenen.
Dan had hij zich als pianist nog meer kunnen profileren. Of solo......... ach, ik droom maar weer verder.

Volgens mij droomde Fred toch wel behoorlijk van ballet, opera en duetten...

Maar goed, nu zou hij 68 zijn geweest. Zie je het voor je....? Ik denk dat het een zeer gedistingeerd man zou zijn geworden.

Wat natuurlijk ergens ook weer absoluut niet kan, want het was ook een Beest. Op het podium, tijdens feesten en nachtelijke avonturen vol drugs en Darlings....

Misschien was Freddie een soort Morissey geworden, misschien een soort Iggy. Niemand zal het weten.

Dat ik erg val voor zijn pianospel, mag bekend zijn. De live versie van White Queen luister ik al jaren (youtube, bootlegs, etc.).
Misschien wel het mooiste dat Queen ooit gedaan heeft. En het is niet eens een Mercury song. My Fairy King dan weer wel, met zijn mooie piano-stukken (met name in het eind).

Iets met regisseren, produceren misschien wel...... acteur, ballet. De man was veelzijdig genoeg.

Queen had wellicht nog gewoon bestaan maar dan met tussenposes.
Misschien had Fred nog iets van een ballet of opera geschreven.

In ieder geval bevalt dit nieuwe Queen album in 2014 mij prima...

Wat een gigantisch gemiddelde.

Ja, nog hoger dan de nieuwe U2

Ik vind dan vooral het gegeven dat het een bepaalde periode beslaat vernieuwend m.b.t de carrière van Queen. Natuurlijk bekend met de 1e drie albums, maar daar heb ik vooral jeugdherinneringen aan. Luisterend in de jaren 70 als jong ventje terwijl ik - liggend op mijn buik - op het hoogpolige tapijt van mijn ouderlijk huis aan het monopoliën was met vriendjes.

Maar dit kende ik niet, deze kracht, dit smachtend zoeken van een 4-tal muzikanten richting de persoonlijke grenzen van hun vermogen in relatie tot de beheersing van samenspel, zang en muzikaliteit. Dat is zo uniek om te mogen beluisteren ! Genialiteit verworden tot muziek omgezet in een document.

Nu hoor je ze op Live at the Rainbow regelmatig zeggen "Our Latest Album Sheer Heart Attack". En regelmatig de vraag aan het publiek of ze het kennen. Duidelijk de onzekerheid van een band die misschien aan het doorbreken is.

Geen intro/outro nog van het 'God Save The Queen'. Nog geen meezingers/stadionknallers. Maar puur de muziek. En vooral de beheersing van hun instrumenten, zang. Dat is zo strak en mooi..

Dat de genialiteit zich omzette in commercie is eigenlijk onomkeerbaar. Een Band For The Masses. Met alle gevolgen van dien. Wat moeten die mannen in een rollercoaster hebben gezeten op de toppen van hun succes ! En hoe daar mee om te gaan ? Maar het kon niet anders. Een logisch gevolg.

Ook logisch zijn dan albums als A Night at The Opera & A Day at the Races. Meer dan geniaal en dat betaalde zich uit. Dat daarna 'mindere' albums uitkwamen kan alleen maar het gevolg zijn geweest van te heftige invloeden vanuit het geld en de aanbidding die ze kregen. Ga daar maar eens mee om.

Freddy is niet voor niks bezweken aan zijn extra-ordinairy levensstijl. Deacon zocht rust. May en Taylor zijn pure muzikanten, die kunnen niet zonder. Zoeken (en vinden) nog echo's van hun verleden in 2014. Soms vraag ik mezelf weleens af: 'Waarom treden jullie in 2014 nog op met echo's van het verleden ?'. En dan denk ik dat het voor de fans zal zijn, om hun muziek levend te houden,de herinnering aan Freddy voort te zetten, de lol van op het podium te staan, de adrenaline...

Dat we nu dit album mogen horen/beleven is eigenlijk een schat die begraven lag en meer dan waardevol is nu hij weer opgegraven is.

Zelden dat ik mijn eeuwige top 10 hier verander. En sinds 2009 heb ik nooit wat veranderd in deze. Maar - zonder één twijfel - dondert deze mijn eeuwige top 10 in. Op nummer 3.

In 1974 konden opkomende groepen als Queen in relatieve rust naar een vorm zoeken.
Er was minder druk en als de labels echt iets in je zagen, kon je wel een potje breken voorlopig.
En Queen wist wat zij wilde. Sheer Heart Attack kwam op een goed moment.
Een uitgebalanceerd album die ook een overtuigende hit bevatte.
Je hoort ook het verschil op de 2 schijfjes.
in Maart Is de band nog wat zoekende om een juiste balans te vinden die avond.
Een gedreven band, prima spel, maar de covers worden hoorbaar uitgerekt om het tot een goed einde te brengen.

Ruim een half jaar later Is het al veel beter voor elkaar. Prima balans en goede keuzes. De medley bijvoorbeeld Is geweldig in elkaar geweven.

Met meneer overigens eens. Queen werd groter en de shows vooral werden wat zakelijker. Vooral toen het echt een stadionband werd.
Fred die met gemak een stadion dirigeert, terwijl hij hier nog bijna aandoenlijk en soms wat ongemakkelijk contact zoekt met het publiek.

40 jaar geleden. Maar als je het hoort Is het net of je bij bent.
Prachtige nostalgie en wat geweldig om terug te horen. Je zou er heimwee naar krijgen.

Net als anderen heb ook ik al tijden de bootleg van dit concert. Voor mij persoonlijk vind ik de jaren zeventig de mooiste periode en dit concert had in mijn tiener jaren al een magische status. Moet de verzameling toch compleet houden, dus natuurlijk aangeschaft. Meesterlijk !

In 1974 was Queen een underground band die net op het punt van doorbreken stond. Seven Seas Of Rhye was wel een hitje in Engeland in het voorjaar van 1974 en Killer Queen stond op het punt om een internationale hit te worden.
Het eerste Rainbow concert in maart 1974 is net na de uitgave van hun 2e album Queen II. De band klinkt jong en hongerig naar succes. Het is nu al duidelijk dat ze voor het grote succes gaan. De band klinkt groots.

Alleen het intro al, klinkt koninklijk. Dan Father To Son, wat een geweldige song om mee te openen. Episch en meeslepend. Geschreven door Brian May en de start van een van zijn vele "mama/papa" songs zoals Son and Daughter, Tie Your Mother Down en Love Token. En wat gieren die gitaren nadat Freddie zingt: "Take This Letter That I Give You". Kippenvel! Geweldige bas van Deacon en goed dat de bas nu prominent gemixt is, hij speelt fantastisch. Taylor gaat helemaal los, lijkt me ook een geweldige song om te drummen.
Dan, Ogre Battle, ook van Queen II. Retestrakke openingsriff. Goede harmonieën. Mercury zat in zijn Ogre tijd waar hij over allerhande fantasie figuren zong. Zoals Ogre Battle maar ook My Fairy King, The Fairy Fellers Master Stroke en Seven Seas Of Rhye.
Son and Daughter, 100% Brian May en zo vet en lekker. Moddervette riff en een interessante solo, nu met 2 echo's in plaats van de latere 3. White Queen is een van de onbekendste Queen parels, zeker de live versies zijn echt adembenemend. May speelt elke keer een geïmproviseerde solo die een verhaal vertelt. Veel gitaristen die soleren, pielen maar wat. Brian May heeft de gave om een verhaal te vertellen met zijn spel. White Queen is onwaarschijnlijk mooi gezongen, betoverend. De manier hoe Freddie's piano samensmelt met Brian's guitar is zo mooi.
Great King Rat, een van Freddie's meer heavy songs, knalt de speakers uit. Altijd een van mijn favorieten van Queen I geweest.

The Fairy Fellers Master Stroke. Ik kon het niet geloven toen ik de tracklijst zag van deze release. Deze song is altijd een speculatie geweest tussen Queen fans of de song ooit live is gespeeld. Het werd een urban myth. Nooit direct bewijs van gezien. Tot nu. Daar is hij dan. Door Brian May heel keurig aangekondigd en zo knap gespeeld. Enorme complexe song. Interessante nieuwe melodielijnen, heel mooi en inventief gespeeld met slechts 4 instrumenten.
Keep Yourself Alive klinkt gewoon lekker, agressief. Drumsolo van Taylor die precies goed is. Seven Seas Of Rhye wordt met veel enthousiasme gespeeld. Modern Times Rock N Roll, lekker!! Snel en hard. De rock 'n Roll medley is een crowd pleaser en te begrijpen bij het gemis aan eigen hits. Liar, een van de hoogtepunten van Queen I, heerlijk:) 8 min is niet te lang voor deze song. Het concert wordt gepast afgesloten met het bluesy See What A Fool I've Been, een onbekende B kant song. Einde concert.

Het november concert opent weer met Procession maar dan volgt het destijds nieuwe Now Im Here, de tweede single van Sheer Heart Attack. Strak en vol zelfvertrouwen gespeeld. Heerlijke bas van Deacon. De Sheer Heart Attack songs maken het een totaal ander concert dan het maart concert. In The Lap Of The Gods is nog beter dan de studio release. Killer Queen, Bring Back That Leroy Brown en Flick Of The Wrist zijn allemaal Freddie songs en tonen hoe zijn songwriting capaciteiten nog verder gegroeid waren. Wat een juweeltjes en allemaal enorm origineel en veelzijdig. Zeker Flick Of The Wrist wordt met overgave gespeeld. Fijn dat het kleine piano intro foutje er nog in zit, geeft een authentiek gevoel.
Voor mij is Stone Cold Crazy hoogtepunt. Hoewel eerder officieel uitgebracht als B kant van The Miracle single in 1989 is dit toch een openbaring hoe goed Queen als live band was. Retestrak. Moeilijke song om te spelen. In The Lap Of The Gods (revisited) hoor ik altijd als voorloper van We Are The Champions. Fijne song.
God Save The Queen sluit het fijne concert af. Indeed.

Ik ben blij dat er nog zo'n goede kwaliteits opnames van Queen bewaard zijn gebleven. Je hoort een van de beste bands van de 20e eeuw in topvorm en in hun creatieve piek. Mercury zingt de sterren van de hemel, de rest blijft daar niet bij achter.

Uniek, een document dat in elke muziekliefhebbers' kast thuis hoort. Ook als je geen Queen fan bent.

Natuurlijk 5 sterren.

Moddervette review Thijs78 ! Goed gehoord en beschreven ! Mijn complimenten !

Hear hear !
Zonder een nummer tekort te doen is idd deze White Queen wonderschoon. Wel altijd jammer gevonden dat TMOTBQ, als mn favo Queen nummer, als onderdeel van de medley gespeeld werd en niet in zn geheel.

Terecht allemaal lovende woorden voor "Live at the Rainbow '74 (2014)". Zoals ik al reeds eerder heb gemeld zijn "Queen II", "Sheer Heart Attack" en in iets mindere mate "Queen I" mijn favoriete Queen albums. Heel bijzonder om te luisteren en te zien dat deze drie albums door middel van deze concertregistratie uit 1974 zo in de schijnwerpers staan. Queen is hier met één woord Koninklijk, met een hoofdletter K. 5*****.

The March Of The Black Queen was te gecompliceerd om in zijn geheel te spelen.
Daarom werd het gedeelte wat nog enigzins te doen was, in een medley verwerkt.
Masterstroke bijv. is ook waanzinnig complex.
Het enige nummer wat Queen live nog vrij lang in de setlist hield van Queen II, was Orge Battle. Tot ongeveer 1977.

Seven Seas Of Rhey dook in de 80's weer op. Wel een stuk korter overigens.