Talking Heads - Stop Making Sense (1984)

, dan moet je daar wel van houden ricardo , virtuositeit of moeilijkdoenerij is niet altijd gelijk aan beter. Het kan mijn aandacht maar zelden langer dan 5 minuten vast houden.

Gisterenavond de film bekeken en naar aanleiding daarvan besloten deze op te waarderen tot de maximale score. Zelden zo gefascineerd geweest door een schemerlamp op een podium (en dat is nog maar één detail, dat niet eens met de muziek te maken heeft)...

Bij mij ging het op ongeveer dezelfde wijze! Psycho Killer bleef zo hangen dat ik die film wel moest kijken, en toen was het snel gebeurd ja.

"Réalisant mon espoir, je me lance vers la gloire, ok ai, ai, ai"

Byrne - maddest hatter of all mad hatters - lijf van gummi, met een blik alsof ie net uit de dwangbuis kwam. Tina Weymouth omschreef 'em eens als een persoon om moeilijk affectie voor te voelen; en uit haar mond klonk dat niet echt gek.

Ook de frase uit Once in a lifetime blijft hangen: You may ask yourself[, well, how did I get here net als They ought to be more careful, they 're setting a bad example

De lyriek van de neurose/psychose, Byrne is er een meester in.

Oh, zeker! Ik denk dat ik bijna wel elke dag heb dat ik een woord/zinsdeel opvang en gelijk een regel uit Byrne's repertoire mee wil zingen. This Must Be the Place (Naive Melody) is trouwens ook zo'n lyrische tekst waarbij het mij verbaasd dat Byrne het niet uitschreeuwt, en het nog vrij subtiel brengt. Dat is de kracht ook denk ik, die ingehouden, maar toch dwingende manier van zingen.

Daarnaast zorgt de meerstemmigheid er ook voor dat de tekst tot enorme hoogtes komt. Live, én op de albums. Zo zijn de uitgeschreven lyrics die bij de Remain in Light LP zitten vet gedrukt wanneer er sprake is van meerdere Byrne's. Dit vormt de poëzie op een briljante manier. Daar is Byrne inderdaad een absolute meester in!

Ongelofelijk hoe dicht deze muziek tegen die van King Crimson aanzit. En dan vooral de King Crimson nummers van de periode 1981-1984. Deze muziek van Talking Heads word als New Wave getypeerd, en die van King Crimson als Progressieve rock. Het ligt echt zo dicht bij elkaar vind ik. Natuurlijk hoor je verschil tussen beide bands, maar qua opzet en sound verschilt het niet al te veel, tenminste niet met de periode die ik net opnoemde.

Beide bands super live bands natuurlijk. En ook vind ik Talking Heads wat directer en meer to the point. King Crimson vind ik wat bombastischer qua spel.

Prachtige ontdekking weer voor mij dit live album, en vooral ook de live dubbelaar die eerder verscheen.

Liefhebbers van King Crimson zouden deze en de eerder verschenen live dubbelaar ook echt eens moeten horen. Een beetje de acoustische King Crimson is dit, en dan nog een beetje anders.

Ja, we kunnen wel stellen dat Adrian Belew zeer goed heeft opgelet...

Als ik naar CD2 van de geniale live-registratie The Name Of This Band Is Talking Heads luister, dan komen sommige stukken wel verdacht veel overeen met King Crimson ten tijde van Discipline !

Maar. zoals gezegd, de onderlinge invloeden zijn weer zeer kort door de bocht:

Talking Heads--->Brian Eno (Talking Heads werken vanaf 1978 met hem samen)--->Robert Fripp (werkt in 1972/1973 samen met Eno aan No Pussyfooting en speelt in 1979 op I Zimbra, op het door Eno geproduceerde Fear of Music)--->King Crimson (Robert Fripp's muzikale renpaard, die vanaf 1981 weer van stal mag)--->Adrian Belew (die vanaf 1981 als 2e gitarist en tekstschrijver de nieuwe reincarnatie van King Crimson mag leiden).



Wiki

Erg goed album welke door velen als een verzameling van hoogtepunten van de Talking Heads wordt beschouwd. Ik heb overigens ook de gelijknamige dvd. Ik beschouw dit als een tijdloos album. Blijft altijd lekker om op te zetten. Toch heb ik net iets meer affectie voor Creatures Of Love.

Het zijn ook vaak de kleine dingen die iets of iemand speciaal maken.
Je moet het alleen nog kunnen zien.

Talking Heads is denk ik niet aan mij besteed. Ik kan mij moeilijk vinden in de sound die Sandokan-veld hierboven beschrijft, naar mijn mening klinkt het allemaal te 'plastic', en te braaf. Sommige ritmische popdeuntjes klinken leuk, waaronder Psycho Killer, Crosseyed and Painless en This Must Be the Place (Naive Melody), maar niks beklijft mij echt. Het pakt me allemaal niet, het blijft allemaal ietwat teveel aan de oppervlakte. Sommige songs klinken leuk, andere gaan het ene oor in en het andere uit.

Al die lovende kritieken snap ik dan ook niet echt. Dat gezegt hebbende, vind ik de teksten leuk gevonden en de band lijkt wel een eigen 'aparte' sound en image te hebben. Maar meer dan simpele popdeuntjes zonder power durf ik dit niet te noemen.

Liftmuziek. 2,5*

Volgens mij kom jij niet genoeg in liften.

Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb.

Te gek voor woorden eigenlijk, net zoals de songs van David Byrne.

What's the matter with him? - (He's alright!)
How do ya know? - (The lord won't mind..)
Don't know no games - (He's alright!)
Love from the bottom to the top!

Turn like a wheel! - (He's alright!)
See for yourself! - (The lord won't mind..)
We're gonna move! - (Right now!)
Turn like a wheel inside a wheel!

From the bottom to the top in Lexcoasters muzak lift,
maar ik draai me als een wiel in een wiel op de dansvloer.

Zeer goed live album dit. Qua geluidskwaliteit vind je bijna geen beter live album. Ook de bezieling en het plezier wat het uitraalt van deze artiesten maakt het een absolute topper.

Lift muziek? Nee dan zit je bij het verkeerde album, als je nou bij The Eagles zat kon ik daar nog inkomen, maar nu zeer zeker niet.

Als iets origineel en met overtuiging gespeeld is dan is het dit live album wel.

Misschien moet je de filmversie eens afspelen met het volume op 8.
Heb dit eens live mogen aanschouwen met een zaal vol dansende fans.
Liftmuziek ? Dacht het niet, je hebt er nog niets van begrepen beste Lexcoaster.
Maar je bent dan ook nog maar 19 jaren jong.

Hadden ze in de liften die ik tegenkom ook maar zulke muziek.

Verwijzen naar mijn leeftijd en ''dat ik er nog niks van heb begrepen'', is niet alleen te makkelijk, maar ook uiterst denigrerend. Ik probeer tenminste mijn muzieksmaak nog te diversificeren, dat ik het dan vervolgens niks vind kan ik ook niks aan doen. Maar waarom je dan tussen de regels door moet insinueren dat ik mijn muzieksmaak eerst maar eens moet gaan verbreden, snap ik echt niet. Komt ook nogal arrogant over.

Doet me denken aan een incident op Youtube, waarbij ik op een video van Radiohead helaas moest constateren dat hun muziek me niet lag. Reacties waren o.a. dat ik het maar moest houden bij shit als Justin Bieber.

Feit is dat, op wellicht enkele leuke nummers na, Talking Heads of in ieder geval dit album mij erg weinig doet. Ik vind het allemaal ietwat te 'cheesy' en het doet me niet veel. Waarom dan gelijk mijn kijk op muziek als simplistisch moet worden beschouwt, en daarbij mijn leeftijd als referentie moet gelden, is mij een raadsel.

Ik had overgens wel verwacht dat mensen zouden vallen over de provocerende term 'liftmuziek', maar ik vond die term hoe dan ook het best passen met hoe de muziek op mij overkomt.

Iemand die dit liftmuziek noemt heeft of de ballen verstand van welke muziek men in liften pleegt te draaien of hij provoceert.
Kies maar.

Ik kies voor de optie dat in jouw arrogantie geen plaats is voor mensen met een afwijkende mening op door jouw geliefde muziek. Dit album deed mij weinig, het is mijn smaak niet. Dat de rest dan gaat constateren dat ik de ballen verstand van muziek heb verbaasd mij. Met alle respect hoor, maar dat getuigd niet bepaald van een volwassen houding.

Dan rest de vraag: wat voor soort muziek draait men volgens jouw dan wél in liften, Nicci? Het zal geen Talking Heads zijn, zoveel is mij ook wel duidelijk. Toch vond ik veel nummers van dit album net zo niets-zeggend als liftmuziek, en dus deed het me daar ook aan denken.

De liftmuziek bij uitstek is die Mantovani en James Last.

Al behoren instrumentale versies van Bryan Adams en Phil Collins ballads ook tot de kanshebbers.

Muziek van Talking Heads is in liften verboden omdat het erg gevaarlijk is
om als een bezetene te beginnen dansen in liften ... het feit dat Lexcoaster
die aanstekelijke afrovibe in deze liveplaat niet hoort, deed ook mij twijfelen
aan zijn bedoelingen of kennis terzake. En zie, ik stond niet alleen dit keer.

Ik begrijp niet dat je de Dire Straits erg kunt waarderen en dan deze plaat als liftmuziek kunt bestempelen.
Ieder z`n smaak hoor, mag best. Maar dan vind ik Dire Straits een stuk meer liftmuziek dan deze opwindende live plaat.

Luister eens naar de funky drums en basloopjes. Dat lekkere swingende gitaartje en die geweldige zang.
Deze plaat verdient het stempel liftmuziek totaal niet.

Inderdaad prima muziek voor op de discman.
In de regen met een bordje Parijs langs de kant van de weg.
Hopend dat er een auto voor je zal stoppen.
Heerlijk om te draaien als je aan het liften bent.

Liften is verworden tot jeugdsentiment.

Onbegrijpelijk inderdaad. Dat is net zoiets als een Slayer-fan die bij Kane komt posten dat ze te hard spelen.

Kan natuurlijk best dat het je niet ligt, maar dit is wel een erg ongelukkige uitdrukking.

Eerder een Stairway to heaven.

Waarschijnlijk bedoeld hij dat de score 2,5 in de lift zit, groeipotentie of zoiets

Liftmuziek? Dit is eerder muziek om de trap op te funken. Drie treden omhoog, een tree neer, drie treden omhoog, een tree neer enz. op Once in a Lifetime

Muzak hoor je vaak in liften. De leukste lift: die in het oude NOB op het Mediapark; daar hadden ze een scherm in de lift hangen met 'bewegende' imaginaire beelden en geluiden zoals in Myst.

Maar Lexcoaster heeft het inmiddels wel voor elkaar gekregen om met dat ene woordje liftmuziek al berichten lang hier in de picture te staan.

Ik vind het jammer en onzin dat de nadruk bij zo'n goed album als dit, net op dat ene woordje van Lexcoaster is gaan liggen. Dat is het niet waard en is dit album gewoon te goed voor. Als hij dit liftmuziek vind, dan vind hij dat maar, maar om daar nou berichten lang over te blijven doorzagen vind ik ook jammer.

Ik heb als live album liefhebbber vele live albums, en vind dit absoluut 1 van de beteren die ik in bezit heb. Een must voor iedere liefhebber van live albums vind ik het zeker.

Tegenwoordig kun je deze overal tegenkomen voor maar 5 euro, en daar kan en mag je hem gewoon niet voor laten liggen.

@Ricardo
Daarom was m'n tweede optie dat hij provoceert.

Aardig album, maar de nummers vind ik niet allemaal van dezelfde kwaliteit; veelal gebaseerd op ritmiek,minder op melodie en dat vind ik allemaal wat teveel van hetzelfde gaan klinken.

Ik geef er voorlopig 3 sterren voor (inc. de rare geluidjes en die keyboards ); meer zal het waarschijlijk ook niet worden....(ik zie in één keer ook Prince voor me; dat maakt mijn gevoel er zeker niet beter op).

Dit is nog niet eens het beste live-album van The Heads

Bij lange na niet

Liefhebbers / kenners gaan vaak toch nog net iets meer voor de dubbele (1979 - 1981) the name of the band...
Ik vind deze eigenlijk wel de fijnste
En ook uitstekend geschikt als TH instapper.