Talking Heads - Stop Making Sense (1984)

Dat kon ik me haast ook al niet voorstellen ; ik zal zien of ik nog zin heb in die andere(n), ik zie wel. Ik heb zelf trouwens alleen Remain In Light : dat vind ik van de studioalbums wel de beste, hoewel het niet vooraan in mijn CD kast zit.

Ik zou zeggen: geef de volgens jou/jullie het beste live-album van TH en dan zal ik me daar eens aan wagen.

EDIT; ah, Stalin gaf zijn favoriete TH live-album al, dus zal ik die eerst eens beluisteren.

Iets anders nog ...

De 9 track vinyl editie heeft gesnoeide versies van de songs
ten opzichte van de latere CD edities. Zowel de oude 9 track vinyl als CD editie
hebben een opgepoetste versie van Psycho Killer. Terwijl de extended CD editie
de filmversie van Psycho Killer bevat (die met het "haperende" cassettebandje).

@ Dazz: en de dvd-versies dan hoe zit het daarmee? Ik hoop dat die wel compleet is, want anders ...

The Name of This Band wordt op MuMe een stuk hoger aangeslagen dan Stop Making Sense, maar ik kan me niet voorstellen dat je die opeens wel gaat waarderen als je hier ook weinig aan vindt. Dat album is nog een stuk opzwepender dan deze.

Dat zou best eens kunnen, maar ik wil het wel zelf beluisteren.

Ik vermoed dat de film compleet is (ik heb zelf enkel de VHS editie).
De expanded CD rerelease volgt volgens mij de oorspronkelijke film beter.

Qua versies dan, want ik dacht dat er op die VHS editie bonustracks stonden
ten opzichte van de bioscoopfilm. Ik ben echter te weinig into TH om dat uit te vlooien.
Dus wat de trackorde betreft weet ik het niet zo meteen. Mischien wikipedia eens raadplegen.

De DVD release heb ik niet.

De DVD release bevat 16 nummers (DD 5.1) en duurt 85 minuten volgens de hoes. Dat is nog langer dan de CD. Ik weet niet of daar meer tussen de tracks staat en je hebt nog aan- en aftiteling. Heb hem eerlijkgezegd nog nooit bekeken, omdat ik de film al kende.

16 tracks klopt met de CD release.

In de film zit volgens mij ook wat meer tijd tussen de nummers dan op de CD.
Overgangen, beelden van enthousiast publiek, stage opbouw etc ...

Dat zijn de enige 2 live albums die Talking Heads op de markt gebracht heeft toch, of hebben ze nog meer live albums uitgebracht?

Nee, niet legaal tenminste! En op de harde schijf bovenin staat het concert in de Jaap Edenhal

Juist ja, dat concert waarvoor mjuman de kaartjes thuis had laten liggen en dus op 1 avond tweemaal retour A'dam ging

Ongelukkige uitdrukking of niet, liftmuziek is werkelijk hetgeen waar de muziek op dit album mij bij vlagen aan deed denken, behangmuziek (ofwel liftmuziek). Waarom ik de Dire Straits beter kan waarderen is mede vanwege hun power die ze hebben Live, waar ik dit Live album gewoonweg braafjes vind.

Ondanks het feit dat sommige nummers lekker ritmisch zijn (daarom ga ik ook niet lager dan 2,5*), vind ik veel nummers eentonig. Het is allemaal weinig melodisch, en veel ritme's, hoe lekker funky ook, zijn repetatief. Voeg daar een aantal vreemde geluidjes op keyboards aan toe, en je hebt naar mijn mening behangmuziek. Klinkt lekker, maar niet om aandachtig naar te luisteren.



Dat is zeker niet mijn instelling geweest.

Dire Straits en POWER - nu pleur ik echt van mijn stoel.

Ik vraag mijn lief om me op te vangen.

You gotta be f**** joking man. 't is dat ik ooit iemand heb weggebracht onder de tonen van Brothers in Arms - en da's alleen al voldoende om de tt##@ tehebben aan die band. Gelukkig heb ik nix met die muziek.

Volgens mij moet je echt ff een blaastest doen! Oja en ik zou volgend jaar ook maar niet meedoen aan de Tour en Wimbledon.

Provoceren vereist opzet en intelligentie en dat - een van de twee, sad but true, of beide - moet nog blijken!

Hasta la pasta!

Ik twijfelde eerst of ik hier op zou reageren, vanwege de idiote toonzetting van je post, maar enfin.

Dire Straits power? Jazeker, in ieder geval meer dan Talking Heads op dit album:

YouTube - Dire Straits - Solid rock

Het bovenstaande ligt mij meer dan deze gehele Talking Heads plaat (appels en peren vergelijking wellicht). Kwestie van smaak natuurlijk. En tja, mij niet intelligent vinden om de simpele reden dat ik Talking Heads behangmuziek/liftmuziek vind (ondanks het feit dat ik al heb toegegeven sommige nummers wel te kunnen waarderen), getuigd zelf ook niet van veel intelligentie.

Met alle respect, maar ik denk dat je er maar aan moet wennen dat niet iedereen je muzieksmaak deelt. Het zou je sieren niet te gaan tieren als iemand jouw favoriete muziek liftmuziek vind, mij maakt het immers ook geen reet uit dat jij geen hoge pet op hebt van de door mij geliefde Dire Straits. Simpel geruzie leidt nergens toe.

Hasta la pasta... Leuke tekst voor een Lady Gaga hitje.

Beste Lexcoaster, hoe meer je jezelf hier zit te rechtvaardigen bij dit album en je favoriete band Dire Straits, hoe ongeloofwaardiger het allemaal wordt. Stop hiermee, want je maakt het allemaal steeds pijnlijker voor jezelf. Verder ben je een van de weinige mensen op deze aardkloot die power ervaart bij Mark Knopfler, dit is volgens mij namelijk de saaiste "rock" artiest die hier rondloopt. Over liftmuziek gesproken.

Dank Milestones

De ouderen onder ons zijn vaak de wijsten, alleen ben ik zelfs soms wel eens de uitzondering die die regel bevestigt.

But then again, boys will be boys, the only thing different, the shape of their toys: vinyl please!

Mezelf rechtvaardigen, wellicht doe ik dat ja. Ik verdedig in ieder geval mijn mening, die wellicht niet strookt met dat van de meeste anderen. Dat zoveel mensen daarmee moeite lijken te hebben kan ik ook niks aan doen.

Jij víndt Mark Knopfler saai, ik víndt dat van Talking Heads. Jammer dat enig inhoudelijke discussie over onze meningen (wat interessant zou zijn geweest) meteen werdt doodgeslagen na mijn recensie. Maargoed, ik ben daar natuurlijk mede debet aan door mijn woordkeuze in diezelfde recensie. Zo slim om dat in te zien ben ik zelf ook nog wel.

Overgens is Dire Straits niet mijn favoriete band, dat is namelijk The Who, maar dat even ter zijde.

Misschien moeten we gewoon de albumtitel (een wijze raad van mijnheer Byrne) volgen.

Goed idee inderdaad.

Een tijdje terug ben ik mij aan de new wave muziek gaan wagen, en ik vind het meeste ronduit geweldig klinken en het is echt mijn ding. Opmerkelijk vind ik wel dat bij de meeste bands een echt goed live album ontbreekt. De meeste new wave bands hebben geen live klassiekers uitgebracht zeg maar, zoals b.v vele rock bands uit de jaren 70 dat wel gedaan hebben.

Komt dat door het genre? Leent de muziek zich wat minder voor live optredens? Of is het live gewoon minder populair dan in studio versie?

Waarom dit alles bij dit album?

Omdat ik dit wel een echte new wave live klassieker van formaat vind. Als er users zijn die meer live klassiekers uit de new wave kent van dezelfde gading, dan voel ik mij erg geroepen om eens wat meer live albums uit dat genre te gaan beluisteren.

New Order, Joy Division, Simple Minds, The Cure, U2, Talk Talk, Depeche Mode. Geen van deze bands hebben een echte live klassieker op lp of cd op hun naam staan.

Of zit ik er gewoon naast nu?

Dit album klinkt echter wel echt geweldig, en vind ik live beter uit de verf komen dan de gelijknamige studio versies. Het live album hiervoor, die dubbelaar is ook echt geweldig trouwens.

Voor een groot deel klopt het wellicht. Een live album en een live reputatie zijn natuurlijk wel twee verschillende dingen. Ik kan me voorstellen dat JD live een belevenis geweest zal zijn.

U2 heeft met Under a Blood Red Sky trouwens wel een live-klassieker afgeleverd vind ik.
En Talking Heads deed trouwens zelf ook nog beter dan deze: The Name of This Band is Talking Heads. Op alle fronten nog sterker dan dit album.

Daarvoor kun je Les Bains Douches luisteren, de geluidskwaliteit is niet optimaal, maar geeft wel een erg goed beeld weer (ik ben er zelf alleen niet bij geweest natuurlijk).

Ik vind Psycho Killer hier als opener, zeker met beeld erbij, stukken sterker dan de versie op zowel het album als The Name of... Verder is die laatste inderdaad wel beter (en langer!).

Dit vind ik Sound+Vision. The Name of this Band.... Kan ik zonder problemen gewoon op cd luisteren. Bij Stop Making Sense moet ik gewoon altijd die prachtige dvd erbij kijken.
Die David Byrne blijft geniaal op het podium. Als hij in zijn eentje opkomt en dan Psycho Killer inzet, geniaal toch. Of de veel betere en snellere versie van Slippery People ook geweldig. De rest is ook toppie. Mijn favoriet is toch wel Naive Melody. Krijg ik altijd zo'n Wall Street gevoel van

Wat een prachtig album ... Ik ben al een hele tijd in de ban van de Talking Heads maar deze live uitvoering is zo prachtig. Psycho Killer en Found a Job behoren echt tot de meest legendarische nummers ooit. 5* (en dit is zelfs nog te weinig)

In het begin van het optreden komt David Byrne daar rustig aangewandeld met slechts een akoestische gitaar en een kleine stereo. Met deze beperkte middelen speelt hij het prachtige nummer Psycho Killer.

Die baslijn van Tina Weymouth in Making Flippy Floppy is zo zalig.

Opmerkelijk dat er maar 29 users dit album in hun top 10 hebben staan .. Dit is naar mijn mening toch het beste Talking Heads album

Misschien is het inderdaad hun beste. Toch is het altijd een beetje raar als een live-album het beste van een band is.
Ik zie live-albums eigenlijk meer als aanvulling op het echte album werk.

Remain In Light vind ik het beste en The Name of This Band... is nog een stuk beter als deze.

Geweldig album inderdaad maar Remain in Light blijft wat mij betreft toch echt het hoogtepunt van hun oeuvre, daarop vallen alle puzzelstukjes van voorheen samen...er had van mij ook nog wel een extra nummertje van dat album hierop mogen verschijnen.
De film Stop Making Sense blijft weergaloos en is misschien wel de beste concertregistratie ever.

Ja ik begrijp wat je bedoelt. Maar ik vind de akoestische versie van Psycho Killer hondermaal better dan de normale versie met begeleidende gitaar en bas.

Deze cd geeft nog eens de bevestiging hoe een vet nummer This Must Be The Place is.
gewoon de volume knop helemaal naar rechts en das genieten geblazen