Simple Minds - Empires and Dance (1980)

Ondertussen ook op CD.

Tijdens hun concert in Vera (Groningen) in 1980 speelden ze nummers van deze plaat en de vorige. Het oude werk (life) deed me sterk aan Magazine denken, alleen haalden ze dat niveau echt niet.
Maar deze nummers waren andere koek, minstens zo dreigend en toch dansbaar. Ik herinner dat ik in trance de zaal verliet. Van de band heb ik niet eens zoveel gezien omdat ze fel wit licht op het publiek hadden staan. Dat maakte de ervaring nog intenser. Niet alle nummers van de cd zijn even sterk, Travel is top, net als Celebrate. Je kunt horen dat de sound compacter wordt en het begin er is van wat later hun specifieke geluid zou worden. De weg er heen was spannender dan de aankomst wat mij betreft.

Hoewel New Wave nu inderdaad nogal gedateerd aandoet, blijf ik het mooie muziek vinden. Het begin van de jaren 80 is mede door deze muziek een verlengstuk geworden van mijn jeugd, een 2de jeugd hoewel ik amper 24 was. Je had het gevoel dat er iets ging gebeuren en dat wilde je niet missen. SM speelde daar naast vele andere bands een belangrijke rol in.

Op You Tube heeft een zekere Dexbam het nummer Room op een geniale manier bewerkt tijdens het Rockpalast concert wat ze gaven in 1982 te Keulen. Daar heb ik zo'n dikke lul van gekregen dat ik een half jaar niet naar de hoeren heb gehoeven! Anderen noemen dat kippenvel maar daar doe je die gast mee tekort.

Eindelijk de missing link in mijn Simple Minds-collectie aangschaft! De geremasterde versie van Empires And Dance. Ik heb daar geen spijt van gekregen, want na een x aantal luisterbeurten (die wel nodig zijn bij dit album) ben ik tot de conclusie gekomen dat het in elk geval staat als een huis en zijn tijd ook vooruit was. Dat wordt al duidelijk bij de opener "I Travel". Persoonlijk heb ik iets met "rare" muziek, daarmee bedoel ik muziek waarbij iets "niet helemaal klopt". I Travel lijkt bedoeld om ongegeneerd op te dansen, maar vertelt ook over zaken als verloedering van steden, armoede, maar ook ongebreideld hedonisme en decandentie. Dit is dus een song om op te dansen en over na te denken. Dit zijn mijn eigen gedachten in combinatie met het lezen van het tekstvelletje, maar niets wordt echt duidelijk bij meneer Kerr, en dat vind ik juist zo geweldig!

Verder over het album: This Fear Of Gods vind ik een waanzinnig goede song met een hypnotiserende vibe wat staat voor wat echte New Wave/Cold Wave of hoe je het ook wilt noemen moet zijn. Celebrate en Today I Died Again hetzelfde voor mij. Alleen na een zeer sterke eerste helft zakt het met Capitol City voor mij wat in, met name door de soms irritante manier van zingen door Kerr. Sorry, maar ik vind dat hij hier klinkt alsof hij door zijn bandleden om vier uur smiddags met een fikse kater uit bed is gehaald om het gedwongen in te zingen. Constantinople Line is dan wel weer okee, maar niet zo sterk als de eerste helft van het album. Twist/Run/Repulsion is erg goed als experiment cq. intermezzo, maar duurt te lang. En dan is daar uiteindelijk de onverwachte climax: Thirty Frames A Second: Onvervalste techno avant la lettre met een van de beste song-tekst ideeën uit de popgeschiedenis wat mij betreft. En Kerr is definitief wakker geworden en waagt zich hier en daar nog aan een lekker post-punk schreeuwtje. Voeg hierbij nog de semi-klassieke bruggetjes van Michael Macneil en je hebt een dijk van een song! Kant-Kino is dus zo'n intermezzo waar ik me verder niet aan stoor, om vervolgens aan te komen bij de mooie en zalvende afsluiter Room.

Wat mij betreft begonnen de Simple Minds met dit album pas ECHT om ook ECHT te stoppen na New Gold Dream. Dus ja, ik zie het als een geniaal drieluk; Empires And Dance, Sons And Fascination/Sister Feelings Call, New Gold Dream. Alles daarvoor nog wat in de kinderschoenen, alles daarna voor mij een type stadionrock waar ik gewoon niet van houd.

@Robertus: en nu nog even stemmen....dan kan dat lage gemiddelde een beetje omhoog.

Okee, Chameleon Day, bij deze gedaan: 4,5, vanwege Capitol City. Het zwakke plekje zeg maar.....

Gemiddelde is nu met 0,01 pts gestegen....hoera!!

Ik wil via deze weg Simple Minds bedanken voor het maken van This Fear Of Gods.

Na 4 luisterbeurten 4 sterren. En minder zullen het er zeker niet worden.
Overrompelend.

Kan me herinneren dat deze plaat door veel bands destijds - ook in retrospectief - genoemd is als een ijkpunt. Hij kwam echt - zo goed als - uit het niets. Het geluid werd toen als heel modern en uitermate actueel beschouwd.

Toen wel, ja ! Maar de actualiteit wordt altijd weer ingehaald.

Ik bedoelde: als je verhalen, artikelen leest over toen. zijn er veel bands van toen die naar die plaat verwijzen als het referentiepunt - veel meer dan je (destijds) zou hebben verwacht - de plaat is namelijk niet zo'n groot succes geweest. Daaruit blijkt maar weer dat veel albums die hogelijks werden/worden gewaardeerd door muzikanten zelf - of door recensenten: "received a lot of critical acclaim" lees je dan vaak - niet altijd een commercieel succes zijn; een van de bekendere voorbeelden is ook Talk Talk - Spirit of Eden.

En onze actuele tijd wordt altijd weer bepaald door acute dingen (van/door aandachtvragers) die tijd vreten en eigenlijk niet belangrijk zijn.

Dat van dat referentiepunt snap ik wel natuurlijk. maar mijn waardering voor een album is gebaseerd op het nu.
Emotionele c.q. "historische" beoordeling doe ik niet aan.

Die van mij ook en ik kom op 5*. Dit album staat nog steeds als een huis en klinkt nog steeds fris. Dat er een jaren 80 saus over heen zit (hetgeen nog wel meevalt trouwens) doet daar niet aan af.

Helemaal mee eens. Maar dit is zo'n album wat me nooit echt heeft gegrepen.(Kan ik er nog zo wat van opnoemen).

"Sapperdeflap, hou eens even vast Mamalou" - wat doen we dan "met oude liefde roest niet"?

Kijk je dan nooit terug naar albums die je kocht in de tijd dat de lucht nog schoon was, sex vies en je in een korte broek naar school fietste? Zeg maar de tijd dat je muziekverstand vorm en inhoud begon te krijgen.

Of heb je alleen maar albums in de kast staan die je NU nog goed vindt? Maak je mij niet wijs. Ik kan met redelijk wat 'vertedering' luisteren naar bijv. sommige punk-dingen, maar goed vinden, neuh.

En t.a.v. deze plaat was ik oprecht verbaasd dat ie voor zoveel musici als referentiepunt heeft gegolden. En verder vind ik het nu knap dat ze toen met relatief weinig middelen/tijd zo'n plaat en zo'n geluid neer konden zetten.

Oude liefde roest niet ?



Dus geen echte liefde in het spel geweest voor WN.

Life will never be the same!

Dit had een veel succesvoller album kunnen zijn destijds, ware het niet dat hun toenmalige label Arista niet voldoende aan de vraag kon beantwoorden. Het was een vernieuwend synth-georiënteerd album met industrial-achtige trekjes. Verder vind ik niet dat dit album een "typische jaren 80 sound" heeft. De jaren 80 waren immers pas net een paar maanden begonnen toen ze dit album opnamen.
"E & D" heeft een vrij sobere sound en juist dat maakt het m.i. minder gedateerd dan hun latere albums. Maar afgezien van dat het inmiddels een 30 jaar oud album is, is "E&D" nog altijd een album dat tot mijn verbeelding spreekt. Een album waar je nog echt goed naar kunt luisteren via je koptelefoon (en ik vind eigenlijk elk nummer goed, hoewel ik wel soms "I Travel" oversla).

Echt jaren tachtig, dat was middelbare schoolellende als Wham!, Culture Club, Duran Duran en Frankie Goes to Hollywood.
In dat opzicht sluit dit album beter aan op de muziek van new wave/post-punk bands als Wire en Joy Division, en dat had toch echt een heel ander soort publiek. Die bands worden tegenwoordig ook nog altijd erg gewaardeerd.

Dit album mag dan ook nooit en te nimmer met Wham etc.. ge-asscocieerd worden. Maar dat hoor je als echte muziekliefhebber toch wel.

Duran Duran en Frankie Goes to Hollywood bij voorkeur ook niet...

Culture Club daarentegen...

I Travel vind ik een wel erg lekker nummer. Komt ook omdat ik hem verdacht veel op Funky Town vind lijken (van Lipps Inc.).

Ooit ingestapt bij Sister Feeling Call & Sons And Fascination en oh oh wat heb ik een spijt dat ik nooit eerder de moeite heb genomen om het vroegere werk eerder te beluisteren.
Deze CD wordt in versneld tempo in huis gehaald, I Travel kende ik al maar Fear Of Gods niet en dat is een weergaloos nummer.

Waar "Sons And Fascination / Sister Feeling Call" de perfecte uitvoering is daar is "Empires and Dance" de generale repetitie ervan.
Geinspireerd door hun Europese tournee en vooral door de gespannen Oost West verhoudingen die ze zagen en voelden in Berlijn hadden ze voldoende teksten voor hun nieuwe LP.
De hoes toonde een militair standbeeld van een leider met op de achtergrond ruines van het Griekse Parthenon.
Kracht en verval of grimmigheid, het kwam allemaal voor in concretere songs als wat op de werelvreemde voorganger (Reel to Real) stond.

De opener staat voor een krachtig dansbare beat, perfecte alternatieve disco met de donkere synthesizers uit die tijd en smaakvolle inkleuring van echte instrumenten.
Als je dacht een leuke alternatieve dansplaat te beluisteren dan zet "Today I Died Again" je met beidde (dans)benen op de grond.
Een inktzwart door synths gedomineerd nummer, geweldig !
Luchtiger van toon is "Celebrate", te luchtig naar mijn mening en te lang het minste nummer van de plaat.

Hypnotiserende trage dance/beats met rare enge geluiden, de zang van ondergeschikt belang dat is "This Fear of Gods".
De alternatieve voorloper van de latere trance muziek, zo zie ik het en het klinkt weer geweldig.
In hetzelfde sfeertje maar dan trager, het slepende "Capital City" houdt je aandacht vast en laat je niet gaan.
Het ontoegankelijke "Constantinople Line" verveelt snel, bij sommige nummers was de balans tussen goede song en experimenteel nog niet in balans en deze illustreert dat.

Alhoewel "Twist/Run/Repulsion" nog weirder is vindt ik deze wel goed.
Een onheilspellende sfeer met een Franstalige vrouwenstem erdoorheen, een song kun je het niet noemen maar de sfeertekening loopt wel door.
We kunnen weer dansen op "Thirty Frames a Second" in de sfeer van de opener.
De laatste 2 nummers sluiten de plaat uitermate somber en gitzwart af.
Alleen de onheilspellende stem van Jim Kerr en minimalistische synths, na beluistering van deze plaat mag je niet al te vrolijk zijn zo lijkt de boodschap.

Men haalde hiermee netaan de LP top 50 in de U.K, en de single "I Travel" flopte en hiermee was het geduld van platenmaatschappij Arista op.
Ze verlengden niet het contract en de Simple Minds vonden onderdak bij Richard Branson zijn Virgin Records.
Vanaf toen begon het echt te lopen, maar ik raad iedereen aan om met deze plaat te beginnen om de ontwikkeling van ze goed te volgen.

Grappig dat je Celebrate en Constantinople Line noemt als de zwakke broeders van dit album. Ik vind ze juist de sterke troeven van dit album, samen met This Fear of Gods en Today I Died Again. Enige zwakke broeder (maar dat is relatief op dit album) is Capital City imo.
Dit album was samen met 17 Seconds het referentiepunt in 1980 als je een bandje wilde beginnen. Overeenkomst tussen beide albums is het motto "Less is more", Juist door de minimale benadering is de beleving intenser van de muziek. Nog steeds relevant in deze tijden

Celebrate is toch nog een (bescheiden) cult-hitje geweest? Ik vind het ook een machtig nummer. Bestaan ook mooie live-versies van met een wat andere uitvoering. Verder stemt mijn favo-lijstje wel overeen met die van Premo. Zou daar wel nog Thirty Frames aan willen toevoegen. Wat een heerlijk snoeihard, pompend, ijskoud en afstandelijk adrenaline opwekkend nummer is dat toch! Ik word er warm van.

Dit album was het ijkpunt als je een synth-band wilde beginnen. Op meing muziekblog (met interviews van/over destijds) vind je referenties naar dit album. Nou is John Leckie ook geen kinderachtige producer.

Ik herinner me zelfs een verwijzing van Johnny Marr; het gekke is dat The Simple Minds deze lijn niet echt doorgetrokken hebben. Bij NGD kwam er zelfs een (stijl)breuk, richting rock.

Pas later met SiTR kwam er een 'echte'rock-producer, Steve Lillywhite.

Gek genoeg draai ik dit album vaker dan NGD - dat draai ik dan weer vaker met gasten.

--edit--
Ik zal mijn waardering voor deze aanpassen naar max.

Precies, NGD kun je zelfs draaien als je ouders op visite komen. Mijn moeder (70 inmiddels) heeft een eigen exemplaar thuis!
Empires and Dance is een ietwat ongemakkelijke plaat in gezelschap. Door de repeterende en hypnotische synths kun je het gesprek niet echt gaande houden, het zuigt je helemaal de muziek in. Nog steeds een topper voor op de koptelefoon in de zeldzame momenten dat ik met de trein onderweg ben (en natuurlijk gewoon thuis).

Naar mijn smaak het beste album van Simple Minds, ook hun meest experimentele. Ik vind het nog steeds een bijzondere luisterervaring, vooral de aparte ritmes gecombineerd met de Oost/West impressies; na dertig jaar nog steeds relevant. Een nummer als Capital City luistert als kijken naar een slow motion film, en dat vreemde gevoel ervaar je bij nog meer nummers.

Ik zou dit zeker niet vergelijken met Frankie en consoorten, ik plaats dit eerder in het rijtje van Low (Bowie) en Trans Europe (Kraftwerk), albums die ook iets unieks hebben en waarbij de (soms vreemde) muziek voortvloeit uit impressies van jonge muzikanten. Jongere alternatieve dance acts als Hot Chip of LCD (RIP) hebben hier wellicht veel inspiratie uitgeput.