menu

Simple Minds - Empires and Dance (1980)

mijn stem
3,80 (260)
260 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Zoom

  1. I Travel (4:00)
  2. Today I Died Again (4:35)
  3. Celebrate (5:07)
  4. This Fear of Gods (7:02)
  5. Capital City (6:10)
  6. Constantinople Line (4:40)
  7. Twist/Run/Repulsion (4:26)
  8. Thirty Frames a Second (5:05)
  9. Kant-Kino (1:46)
  10. Room (2:28)
totale tijdsduur: 45:19
zoeken in:
avatar van Droid
5,0
Monumentale album.
Het bracht dance in de new wave/pop, en hoe. Mede hierdoor is de New Romantics beweging ontstaan en is inderdaad een hoop dance erdoor beïnvloed.

Zo goed als in de steek gelaten door hun platenmaatschappij Arista kreeg dit album praktisch geen exposure, en was "I Travel" maar een kleine underground hit. Toch had het wellicht net zo'n hype kunnen worden als The Stone Roses eind jaren '80.

"Empires and Dance" was moeilijk in een genre hokje te stoppen en kreeg allerlei vreemde benamingen. De leukste die me bijgebleven is Mutant Disco.

4.5*

avatar van c-moon
4,0
Ik had nog helemaal niets over het album neergepend. Onbegrijpelijk eigenlijk he?! ;-D

Maar goed here goes. Niet mijn absolute favoriete album, maar wel een goed album. Ik zet het niet vaak op, maar kan wel heel goed indenken dat anderen hier mee dwepen. Het zit inderdaad boordevol experimen en spelplezier. Zelf hou ik vooral van "Today I Died Again", "This Fear Of Gods", "Thirty Frames A Second", "Room" en zeer zeker "I Travel"....

avatar van Chameleon Day
5,0
Ijzingwekkend mooi album. Behoort tot het beste van de Minds. Mooie zware en strakke baslijnen van Derek Forbes (man wat kon die lekker bassen zeg). Snoeiharde, strakke drums van Brian McGee en innovatief toetsenwerk en electronische bliebjes van Michael MacNeil. Jim Kerr klinkt bij vlagen zeer onheilspellend en Charlie Burchill fabriceert prachtige atmosferische gitaarklanken. De Minds laten hier een mooi staaltje eigenzinnige post-punk zien. Absoluut een topper in het genre. Destijds wel geduid als de 'Cold Wave of the New Europeans' en dat geeft de sfeer van het album heel behoorlijk weer. Het roept bij mij het beeld van strak blauwe winterluchten op.

Mijn toppers hier:
- 'Today I Died Again' (dat nummer blaast je volledig weg na het vrij lichte (maar mooie) 'I Travel'; het dendert werkelijk over je heen)
- 'Celebrate' (hypnotiserend cultnummer met een mooi tegenritme dat aan het einde wordt ingezet)
- 'This Fear of Gods' (donker dansnummer met een heerlijke flow van bas en drums)
- 'Constantinople Line' (strak en abstract; mooie atmosferische gitaarklanken)
- 'Thirty Frames a Second' (extase)

5*

avatar van Lonesome Crow
4,0
Waar "Sons And Fascination / Sister Feeling Call" de perfecte uitvoering is daar is "Empires and Dance" de generale repetitie ervan.
Geinspireerd door hun Europese tournee en vooral door de gespannen Oost West verhoudingen die ze zagen en voelden in Berlijn hadden ze voldoende teksten voor hun nieuwe LP.
De hoes toonde een militair standbeeld van een leider met op de achtergrond ruines van het Griekse Parthenon.
Kracht en verval of grimmigheid, het kwam allemaal voor in concretere songs als wat op de werelvreemde voorganger (Reel to Real) stond.

De opener staat voor een krachtig dansbare beat, perfecte alternatieve disco met de donkere synthesizers uit die tijd en smaakvolle inkleuring van echte instrumenten.
Als je dacht een leuke alternatieve dansplaat te beluisteren dan zet "Today I Died Again" je met beidde (dans)benen op de grond.
Een inktzwart door synths gedomineerd nummer, geweldig !
Luchtiger van toon is "Celebrate", te luchtig naar mijn mening en te lang het minste nummer van de plaat.

Hypnotiserende trage dance/beats met rare enge geluiden, de zang van ondergeschikt belang dat is "This Fear of Gods".
De alternatieve voorloper van de latere trance muziek, zo zie ik het en het klinkt weer geweldig.
In hetzelfde sfeertje maar dan trager, het slepende "Capital City" houdt je aandacht vast en laat je niet gaan.
Het ontoegankelijke "Constantinople Line" verveelt snel, bij sommige nummers was de balans tussen goede song en experimenteel nog niet in balans en deze illustreert dat.

Alhoewel "Twist/Run/Repulsion" nog weirder is vindt ik deze wel goed.
Een onheilspellende sfeer met een Franstalige vrouwenstem erdoorheen, een song kun je het niet noemen maar de sfeertekening loopt wel door.
We kunnen weer dansen op "Thirty Frames a Second" in de sfeer van de opener.
De laatste 2 nummers sluiten de plaat uitermate somber en gitzwart af.
Alleen de onheilspellende stem van Jim Kerr en minimalistische synths, na beluistering van deze plaat mag je niet al te vrolijk zijn zo lijkt de boodschap.

Men haalde hiermee netaan de LP top 50 in de U.K, en de single "I Travel" flopte en hiermee was het geduld van platenmaatschappij Arista op.
Ze verlengden niet het contract en de Simple Minds vonden onderdak bij Richard Branson zijn Virgin Records.
Vanaf toen begon het echt te lopen, maar ik raad iedereen aan om met deze plaat te beginnen om de ontwikkeling van ze goed te volgen.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:15 uur

geplaatst: vandaag om 23:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.