Simple Minds - Empires and Dance (1980)

Monumentale album.
Het bracht dance in de new wave/pop, en hoe. Mede hierdoor is de New Romantics beweging ontstaan en is inderdaad een hoop dance erdoor beïnvloed.

Zo goed als in de steek gelaten door hun platenmaatschappij Arista kreeg dit album praktisch geen exposure, en was "I Travel" maar een kleine underground hit. Toch had het wellicht net zo'n hype kunnen worden als The Stone Roses eind jaren '80.

"Empires and Dance" was moeilijk in een genre hokje te stoppen en kreeg allerlei vreemde benamingen. De leukste die me bijgebleven is Mutant Disco.

4.5*

Ik had nog helemaal niets over het album neergepend. Onbegrijpelijk eigenlijk he?! ;-D

Maar goed here goes. Niet mijn absolute favoriete album, maar wel een goed album. Ik zet het niet vaak op, maar kan wel heel goed indenken dat anderen hier mee dwepen. Het zit inderdaad boordevol experimen en spelplezier. Zelf hou ik vooral van "Today I Died Again", "This Fear Of Gods", "Thirty Frames A Second", "Room" en zeer zeker "I Travel"....

Ijzingwekkend mooi album. Behoort tot het beste van de Minds. Mooie zware en strakke baslijnen van Derek Forbes (man wat kon die lekker bassen zeg). Snoeiharde, strakke drums van Brian McGee en innovatief toetsenwerk en electronische bliebjes van Michael MacNeil. Jim Kerr klinkt bij vlagen zeer onheilspellend en Charlie Burchill fabriceert prachtige atmosferische gitaarklanken. De Minds laten hier een mooi staaltje eigenzinnige post-punk zien. Absoluut een topper in het genre. Destijds wel geduid als de 'Cold Wave of the New Europeans' en dat geeft de sfeer van het album heel behoorlijk weer. Het roept bij mij het beeld van strak blauwe winterluchten op.

Mijn toppers hier:
- 'Today I Died Again' (dat nummer blaast je volledig weg na het vrij lichte (maar mooie) 'I Travel'; het dendert werkelijk over je heen)
- 'Celebrate' (hypnotiserend cultnummer met een mooi tegenritme dat aan het einde wordt ingezet)
- 'This Fear of Gods' (donker dansnummer met een heerlijke flow van bas en drums)
- 'Constantinople Line' (strak en abstract; mooie atmosferische gitaarklanken)
- 'Thirty Frames a Second' (extase)

5*

Neonlichten die als in een versnelde film voorbij flitsen.
Elke nacht feesten in de meest luxe modieuze clubs.
Soms zie je van die kleine harige poedels die hun hoofd door een open gedraaid autoraampje steken, genietend van alles wat voorbij komt.
Met samen geknepen oogjes in de verte kijkend, niet wetend wat er allemaal nog zal komen.
Simple Minds zat in deze fase.
Als jonge honden genoten ze van de mogelijkheid om in Europa op tournee te gaan.
I Travel straalt dat uit.
Jeugdigheid en nieuwsgierigheid.
Het enthousiasme straalt er nog van af.
Ergens zwevend tussen werkelijkheid en grote dromen die zullen uitkomen.
New Gold Dream begon volgens Jim Kerr in 1981, dit is het startsein om de sprint in te zetten.
Zou ook hij last hebben van podiumangsten?
Vaak hoor je van artiesten dat ze voor het optreden de kleedkamer kotsend verlaten, elke keer een beetje dood gaan.
Today I Died Again.
Eenmaal op het podium valt alle onzekerheid van ze af.
Empires and Dance is een uitgebreid, goed geobserveerd reisverslag.
Een dagboek omgezet in een muzikaal jongensboek.
Vervolgens zou een meer georganiseerd leven volgen, waarbij steeds minder ruimte zal zijn voor idealen en belevingswaanzin.
De prijs van de roem.

Voor mezelf de 1e echte grote klassieker.
Sommige van deze tracks ben ik nog meer gaan genieten zoals This Fear of Gods.
Ijzersterk. Toen al duidelijk lichtjaren voor op hun collega's van toen.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

Empires and Dance. Eén van de Simple Minds waar ik wel over las en in de platenzaak tegenkwam, maar nooit hoorde. Wat valt dan op?

Ten eerste dat ik nu Jim Kerr herken als Jim Kerr. Dat klinkt wellicht vreemd, maar hier (september 1980) herken ik zijn stem als dezelfde van de latere doorbraakhits. Op de eerste twee platen vroeg ik me namelijk dankzij productie (?) en de zoektocht van de groep naar een eigen stijl - en Kerr dus naar een eigen zangstijl - of dit werkelijk dezelfde Jim Kerr was.
Het tweede wat opvalt is dat de Simple Minds hier een eigen geluid hebben, minder divers en van-de-hak-op-de-tak dan op de voorgangers. Die vond ik juist daarom wél erg leuk.
Ten derde klinken de echo's van Europa hier door, zoals de Franse en Duitse taal in teksten en liedtitel Kant-Kino. De groep was op tournee geweest en had het continent opgesnoven.

Mogelijk wijk ik af van de standaardopinie, maar niet alles pakt me hier. Opener I Travel is lekker, verderop zijn de muzikale thema's soms eenvoudig en repetitief: waar anderen heel blij worden van This Fear of Gods, vind ik de zeven minuten daarvan wel érg lang.
Aangenaam is dat het soms indirect een injectie van de synths Giorgio Moroder heeft gekregen, vergelijkbaar met wat deze in 1979 bij Sparks (No. 1 in Heaven) en Japan (te vinden op hun verzamelaar Assemblage uit '81) knutselde. In een nummer als Celebrate hoor ik tegelijkertijd overeenkomsten met Depeche Mode en Thirty Frames a Second brengt dankzij het gitaarwerk de associatie met Ultravox.
Het experiment van Twist/Run/Repulsion en de korte afsluiters Kant-Kino en Room gaan dan weer andere kanten op. Een eigen geluid is te midden van deze variatie hoorbaar in de maak.

Ik ben op reis door new wave en nadat mijn vorige halte 1981-album Talk Talk Talk van The Psychedelic Furs was, keer ik terug naar mei 1981 en de dubbele opvolger van Empires and Dance: eerst Sons and Fascination, dan Sister Feelings Call. De Simple Minds waren uiterst productief in deze jaren, ondanks dat dit album en de singles ervan flopten, waarna Arista/Zoom de groep liet vallen.