Deep Purple - Made in Japan (1972)

Één van de betere albums. Ze kunnen wel rocken hoor! Het zijn heerlijke muzikante en Ian heeft een fluwelen stem.

Child In Time is één van de beste live optredens ooit. Het langzaam opbouwende nummer is überhaupt gewoon één van de beste nummers ooit. Een lekkere plaat om even op los te gaan.
Evenals Smoke On The Water. Stiekem even het geluid 2x zo hard zetten en de buurtbewoners pesten.

Andere platen zijn ook lekker. Gewoon even opzetten, wegzakken of juist lekker rocken.

Lazy

Liep dit weekend de sounds binnen voor een CD van Deep Dark Woods en kwam onderwijl deze tegen, voor 9,99 kon ik em niet laten liggen, daar het toch een van de beste live albums aller tijden is. Moet zeggen dat ik niet ben teleurgesteld.

Ik geloof dat mijn allereerste Gloria was, daarna Smoke on the Water, gevolgd door Highway to Hell. Zo simpel en toch onmiddellijk herkenbaar!

Vandaag nog eens beluisterd, op max volume uiteraard.
De energie spat gewoon uit dit album, van seconde 1 tot het einde. Lekker de solo van Highway Star op luchtgitaar spelen, meeschreeuwen op Child in Time, drummen op The Mule, meespelen op het orgel van Lord tijdens Lazy, enz enz enz

Ik ben zot van dit album.

Jij bent niet de enige .

Bij Strange Kind Of Woman kan je dat allemaal in één liedje

Op dit album zet Purple daar een prachtige versie van neer maar de absolute topper van deze plaats is en blijft Lazy.
Ook Highway Star moet niet veel onderdoen.

Vandaag bij De Morgen! Eindelijk heb ik deze plaat in fysieke toestand. Ooit wel eens geleend en dan mysterieus verdwenen uit de iTunesbibliotheek, maar nu kan ik 'm dus via deftige kwaliteit in de stereoketen beluisteren, joehoew!
Heerlijke liveplaat, ongelofelijke muzikanten. 4,5*

Is er een DVD van DP dat een beetje in de buurt komt van dit?

Ja .
Deep Purple Live In Concert 72/73 .
Including ; machine Head tracks live - Complete 1972 Copenhagen show - New York 1973 concert footage - bonus material inc. Smoke On The Water .

Copenhagen show 1972 is in black and white .
Deep Purple - Live In Concert - 1972 To 1973 [DVD]: Amazon.co.uk: Deep Purple: DVD

Die heb ik, maar dat vind ik nog niet half zo goed als dit. Zang is veel minder, instrumentaal klinkt het matig en het beeld is bagger.

Ja maar het zijn dan ook opnames van bijna 40 jaar geleden .

Dat zegt niks. Ik heb muziek DVD's gezien van die tijd die wél goede kwaliteit hebben.

Ja dat klopt . Maar inderdaad is de beeldkwaliteit ervan niet om over naar huis te schrijven .
Ik kijk er vrijwel nooit naar .

Ooit heb ik hier een matige recensie over geschreven. Dat we nu even goed doen!

Made In Japan is zonder twijfel het album dat het beste rockt. Ongeacht tijd, sfeer of stemming. Dit album is altijd goed om op te zetten. Woorden tekort…

Highway Star is misschien wel de beste (live) albumopener die ik ken. Vanaf de eerste minuut begint het rocken (om vervolgens pas te stoppen bij de laatste noot van Space Truckin’). Misschien niet de beste zang en de beste tekst, maar man… dit rockt! Niet één, maar twee geniale solo’s van Blackmore. Maar vergeet de baslijn van Glover niet. Misschien nog wel belangrijker dan de gitaar zelf. Het stukje vanaf 4:18 is één van de beste rockstukjes ooit. Hier komen drum, (bas)gitaar en synthesizer (of is het hier een orgel?) perfect samen. Een ongeëvenaard stukje muziek. Ik ken geen lekkerder nummer.

Child In Time is mijn favoriet. Vanaf de eerste seconde tot de laatste seconde verkeer ik in extase. De zachte klanken van het orgel van Jon Lord, Ian Gillan op zijn absolute best en misschien wel de beste solo ooit van Ritchie Blackmore (hoewel de solo allesbehalve compleet zou zijn zonder Lord en Glover). Hoe vaak ik dit nummer wel niet heb gedraaid van voetbal op weg naar huis. (En dan uiteraard keihard meerocken! ) Aaaaaaaaaaaahhh………… Aaaaaaaaaaaahhh………… Aaaaaaaaaaaahhh…………

Smoke On The Water is waarschijnlijk het bekendste nummer van dit album. Wie kent het rifje niet? Daar waar het origineel niet verkeerd is, gaat het bekende rifje toch snel vervelen. Op de een of andere manier heb ik dat bij deze versie niet. Misschien is het de zang van Gillan, misschien is het de loepzuivere klank van de gitaar, wie zal het zeggen? Niettemin geniet ik elke keer wel volop van deze uitvoering. Met als hoogtepunt het einde. Een beetje pielen met de gitaar, maar het is wel briljant!

The Mule (Drum Solo) vind ik het minste nummer van de (originele) plaat. Sowieso ben ik niet zo’n fan van drum solo’s, maar deze duurt bijna 10 minuten (niet alleen uitsluitend drums, maar toch…). Het is niet slecht, allesbehalve, maar het had van mij best 2 minuten korter gemogen. Zeker als je echt gaat luisteren (en het niet als “muziek erbij” gebruikt).

Strange Kind of Woman is net zoals Highway Star een echt rocknummer. Je gaat er helemaal op los. Ook hier geldt weer dat Blackmore dit nummer draagt, in iets mindere mate dan Highway Star, maar voor het grootste gedeelte wel. Ten minste… het stukje waarbij Gillan een soort dialoog houdt met de gitaar is natuurlijk wel ronduit geniaal, een authentiek, ongeëvenaard stukje rock.

Lazy, een heerlijk luisternummer. Het rockt niet zo hard als het voorgaande, maar is daaarom zeker niet slechter. Prachtige intro (eigenlijk kun je gezien de lengte niet echt van een intro spreken), een prima stuk van Gillan en een prachtig slot.

Space Truckin’ zou met zijn enorme speelduur het hoogtepunt moeten zijn van deze plaat. Althans, dat is meestal zo bij dit soort albums (in mijn optiek). Nu ligt die lat te hoog door voorgaande nummers, dus die vlieger gaat niet op. Maar ach, wat is het nog steeds een lekker nummer! Bijna 20 minuten alleen maar goede muziek. Ik had er totaal geen problemen mee gehad als het nummer 5 minuten korter had geduurd, maar het had van mij evengoed 5 minuten langer mogen duren. Daar weten ze daar wel raad mee. Ik geloof ook dat het ze makkelijk gelukt was.

Kortom, Made In Japan rockt het meest, maar vooral het beste van alle platen. Er staat geen slecht nummer op, niet eens een matig nummer. Het is bijna 80 minuten volledig uit je dak gaan. Af en toe krijg je wat rust, maar het grootste gedeelte is het gewoon knallen!

Dit is en blijft één van de beste albums aller tijden.

Mooie recentie Chevy93, dat verdiend dit album ook absoluut.

Een monument onder de live albums natuurlijk, al zijn er nog wel een paar meer waar ik nog meer van kan genieten dan van deze super goede live plaat.

Inderdaad een mooi stukkie Chevy93.
Maar hij is niet compleet want je bent de nummers Black Night , Speed king en Lucille vergeten .
Of bezit jij de enkele cd uitgave ?

Voor mij, op P*U*L*S*E na, het beste live-album. Uiteraard zijn er genoeg prachtige live-albums, maar deze steekt (bijna!) overal bovenuit. Soms heel erg, soms wat minder.

Ik heb die nummers ook. Om 2 redenen heb ik dit gedaan: Allereerst gaat het om de originele CD, maar de echte reden is dat ik die nummers simpelweg niet zo goed vind als de nummers die ik besproken heb.

Ik vind desbetreffende nummers ook goed en maakt het compleet .
Dit album rockt ook als de schurft alleen oppassen dat je geen heibel krijgt met de buren want je krijgt de neiging om het steeds harder te zetten .

Black Night vind ik een goed nummer, echter bij lange na niet zo goed als de nummers op het originele album. Speed King is ok en leuk om te luisteren, maar daar geldt hetzelfde voor als Black Night. Lucille is ook niks mis mee.

Het album zou, als die nummers op het origineel zouden staan, misschien een 4,5* krijgen. Dat zou erg zonde zijn. Ik vind het zo ook beter.

Stel je wilt maar 1 cd hebben van deze band, dan zou het absoluut deze moeten zijn. Gewoon hun beste nummers, en dan ook nog extra virtuoos in live vorm.

Een betere cd van Deep Purple dan deze zal je simpelweg niet vinden.

En dan koop je voor minder dan een tientje al de dubbelaar met de geweldige nummers Black Night, Speed King en Lucille extra op de 2 de cd. De extra cd is een perfecte aanvulling aan de enkele cd, gewoon een stukje completere verzameling van hun beste nummers zeg maar.

En Chevy , koop dan ook maar meteen How The West Was Won van Led Zeppelin erbij die is van hetzelfde caliber als MIJ .
Zit je er warmpjes bij van de winter .

Tja zo kun je nog wel even doorgaan, met het opnoemen van meerdere live albums.

Maar How The West Was won is inderdaad echt een must have, beter dan dat album vind je ze niet uit de jaren 70. Trouwens bbc sessions van Led Zep is ook echt geweldig hoor, maar niet zo goed als HTWWW.

Kijk eens in mijn stemmenlijst.

Maar nee, Made In Japan is van een veeel hoger kaliber dan How The West Was Won. Iets wat trouwens meer zegt over Made In Japan.

Kwestie van smaak mannen . Ik ben over het algemeen meer van Led Zeppelin dan van Purple . Maar je kunt volgens mij onmogelijk spreken van welke liveplaat is beter .
Beide bands hadden een grootse livereputatie en de sfeer die men heeft gevangen op Made In japan is uniek . Purple was echt geweldig op dreef . Een plaat die nog altijd volkomen tijdloos is .

chevy93 : Ik ben het niet met je eens dat dit van een veel hoger kaliber is dan die van Zep . Beide platen barsten zowat uit hun voegen van de geweldige energie . Dit is uniek materiaal van beiden . Het kan zijn dat je meer hebt met Deep Purple , maar hoewel ze beiden het etiketje hardrock opgeplakt kregen , zijn het 2 totaal verschillende bands , met verschillende invloeden van buiten af .

Led Zep is wel een paar klassen beter dan Deep Purple.

Beluister alleen het nummer Misty Mountain Hop maar eens en je weet genoeg.

Qua studioalbums ben ik het misschien met je eens. Als het gaat om live-optredens (en dan vooral Made In Japan), vind ik dat er geen band in de buurt komt van Deep Purple qua rockgehalte. Nu is How The West Was Won een geweldig livealbum, maar echt rocken doet het niet. Ik kan er in ieder geval niet op los gaan op de manier dat ik dat doe met dit album.

How The West Was Won niet rocken?

Ik vind de studio albums van Led Zeppelin over het algemeen beter dan de albums die ik van Deep Purple ken. Maar als we toch 2 bands aan het vergelijken zijn die muzikaal niet meteen vergelijkbaar zijn in mijn ogen (ja goed, het grootst begin jaren '70, beide hard rock), vind ik dit live album veel beter dan How the West Was Won.

How the West Was Won rockt lang niet zo hard als Made In Japan. Door die paar akoestische nummers op het eind van cd1 gaat het tempo er behoorlijk uit. Dan dat eindeloze gitaargepriegel op Dazed en Confused en een drumsolo van 25 minuten...nee, dank u. Houd ik het liever bij Made in Japan. Het is dat ik bijna naar bed ga, maar anders had ik het album meteen nog in de speler gelegd.