menu

Tool - 10,000 Days (2006)

mijn stem
3,96 (937)
937 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Volcano

  1. Vicarious (7:09)
  2. Jambi (7:31)
  3. Wings for Marie (Part 1) (6:13)
  4. 10,000 Days (Wings Part 2) (11:16)
  5. The Pot (6:24)
  6. Lipan Conjuring (1:13)
  7. Lost Keys (Blame Hofmann) (3:48)
  8. Rosetta Stoned (11:13)
  9. Intension (7:23)
  10. Right in Two (8:58)
  11. Viginti Tres (5:03)
totale tijdsduur: 1:16:11
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
5,0
Het ziet er naar uit dat Tool dit jaar de opvolger van 10,000 Days gaat uitbrengen. Na jaren van gemengde signalen door verschillende leden is het album echt opgenomen en bevindt de band zich in de mixfase. Dat kan nog wel even gaan duren, maar als dat hetzelfde eindresultaat oplevert als 10,000 Days heb ik daar geen enkel probleem mee. Ruim 12 jaar na de releasedatum hoor ik nog steeds per luisterbeurt nieuwe lagen.

Het album gaat opvallend stevig van start. Daar waar Lateralus sluipend binnenkomt, zet Tool met Vicarious en Jambi een aantal, voor hun doen, bondige en hoekige moderne metal/rockkrakers neer. Vicarious is een observatie over hoe wij als mensheid steeds meer ramptoeristen zijn geworden met het zien van afgrijselijke beelden. Een ziekelijke fascinatie voor het ongeluk. Mensen die met hun telefoon op de snelweg aan het filmen en fotograferen zijn wanneer er een fataal auto-ongeluk (I need to watch things die / From a good safe distance) is gebeurd. Wat vooral opvalt is dat Adam Jones hier met zijn gitaarriffs het voortouw neemt en Justin Chancellor en Danny Carey een begeleidende rol spelen. Dat is doodnormaal voor de meeste rock/metalbands, maar voor Tool is dat atypisch. Ook Maynard James Keenan ligt een stuk losser qua zanglijnen op deze twee tracks, aangezien hij normaal verweven is met de ritmesectie.

Hoe goed het openingsbod ook is, vanaf Wings for Marie (Part 1) en 10,000 Days (Wings Part 2) komt de magistrale unieke klasse van Tool glansrijk naar boven. Het tweeluik, geschreven als ode aan Judith (de moeder van Maynard James Keenan), laat horen waarom Tool wel eens de Pink Floyd van de metal wordt genoemd. Alle elementen vallen subtiel en naadloos in elkaar en er wordt geen noot te veel gespeeld. De tokkel van Jones is bezwerend, Maynard vergroot dat effect alleen nog maar meer met zijn gepassioneerde monotone vocalen en als kers op de kaart legt Chancellor een van zijn mooiste baslijnen ooit neer. Het is ook meesterlijk hoe de baspartij na de uitbarsting meegaat in de melodie van de zanglijn. Nadat Maynard ''Alright, now it's time for us to let you go'' zingt, wordt de laatste adem op de bas uitgeblazen. Kippenvel.

De emotie wordt doorgezet in het tweede deel, wanneer Maynard verder gaat over de liefdevolle relatie met zijn moeder, maar niet met haar geloof. Het tweeluik klinkt muzikaal alsof Tool in een ander universum is, maar tekstueel is het levensecht, al gaat Maynard zeer poëtisch en berustend met het moeilijke onderwerp om. Het is een wereld van verschil vergeleken met de geëmotioneerde frustratie op Judith (van A Perfect Circle), waarin hij flink op haar geloof inhakt. Ongeloof, dat zo'n prachtig persoon gestraft kan worden door verlamd te raken.

10,000 Days bevat dezelfde tweedeling als Aenima en Lateralus: nummers die vrij hoekig en ritmisch in elkaar zitten en nummers die echt uitwaaieren en meer op textuur dan ritme zijn gericht. Danny Carey heeft weer een glansrol op het heerlijk diep groovende The Pot. Het is een afwisseling die heel goed werkt, aangezien de 17 minuten durende reis over Marie toch een behoorlijke onderneming is. Ook Rosetta Stoned focust zich op een cyclus van hypnotiserende riffs die langzaamaan steeds gedetailleerder en intenser wordt. Het is meer een constante trip dan een song waar je helemaal in gezogen wordt.

Wanneer je denkt dat de plaat niet beter kan, komt Tool met een ongekend mooie finale met Intension en Right In Two. Het voelt als één nummer, net als Disposition/Reflection op Lateralus. Intension brengt je in een heerlijke mellow sfeer en door die onderdompeling en de naadloze overgang naar Right In Two, word je compleet naar een andere plek gestuurd. Mijn hoofd is helemaal leeg van gedachten en ieder detail van de ritmesectie is om van te smullen. Vooral wanneer Chancellor in de derde minuut de voorgrond neemt wordt het ultiem genieten. Zelfs wanneer Tool hard speelt, blijft er een hypnose, subtiliteit en rust die ik niet eerder bij een andere band heb gehoord. Oosterse metal, wat in de bezwerende tablasectie in het midden van het nummer alleen nog maar meer duidelijk wordt.

De Nederlandse passage van Tool in het Ziggo Dome zal ik niet meemaken en om heel eerlijk te zijn vind ik dat niet erg. Ik ben altijd van het principe dat ik een band live wil meemaken, maar bij Tool heb ik dat niet. Bij het luisteren van Tool wil ik niemand om mij heen hebben, koptelefoon op of de stereo op een flink volume en mijlenver in alle lagen duiken. Misschien is Tool wel mijn ''mindfulness''-moment. ''Mindfulness'' met power.

avatar van Johnny Marr
4,5
Heerlijk stuk om te lezen, Don Cappuccino, waarvoor dank.

4,5
geplaatst:
Bedankt inderdaad. Kreeg gelijk weer zin om het album te luisteren.

Wat onderstaande betreft: het bizarre is dat Steve Jobs de eerste iPhone nog moest presenteren toen 10,000 Days uitkwam. Zo lang is het al geleden dat Tool een album uitbracht.
Don Cappuccino schreef:
Mensen die met hun telefoon op de snelweg aan het filmen en fotograferen zijn wanneer er een fataal auto-ongeluk (I need to watch things die / From a good safe distance) is gebeurd.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
Vandaag exact 13 jaar oud. Het nieuwe album mag nu wel eens gaan gebeuren...

avatar van bennerd
3,0
geplaatst:
Berichten verplaatst naar Tool

avatar van Banjo
5,0
geplaatst:
Don Cappuccino schreef:


De Nederlandse passage van Tool in het Ziggo Dome zal ik niet meemaken en om heel eerlijk te zijn vind ik dat niet erg. Ik ben altijd van het principe dat ik een band live wil meemaken, maar bij Tool heb ik dat niet. Bij het luisteren van Tool wil ik niemand om mij heen hebben, koptelefoon op of de stereo op een flink volume en mijlenver in alle lagen duiken. Misschien is Tool wel mijn ''mindfulness''-moment. ''Mindfulness'' met power.


Goh! ik kijk juist uit om ze in levende lijve te zien ik wacht al 13 jaar....
Ik heb ze voor het laatst gezien in de Ahoy.
Dat was erg goed alleen het geluid was toen zo matig en het geluid in Ziggo is juist erg goed.
Ja het word morgen zeker een speciale dag!.

5,0
Deze ben ik vergeten een cijfertje te geven. 5,0 natuurlijk. Toch een honderdste laten stijgen. Misschien komt deze ook nog wel eens boven de 4,0. Zou ik niet meer dan terecht vinden. Deze wordt door sommigen gezien als het zwakkere broertje van Lateralus. Maar toen ''Rosetta Stoned'' en ''Right in Two'' binnen kwamen (dat duurde even) was ikzelf van dat gevoel af. Super productie en fantastische sfeer. Nu weer naar ''Fear Inoculum''.

avatar van frolunda
3,5
Had 10000 days ook nog nooit gewaardeerd,alhoewel ik hem de laatste tijd toch wel regelmatig gedraaid heb.En ofschoon ik eigenlijk meer een liefhebber ben van hun eerste twee albums,het wat meer directere en compacte werk zullen we maar zeggen,is dit toch ook weer een sterke plaat.
Vooral het drumwerk van Danny Carey en de productie vind ik erg mooi,net als songs als Vicarious en the Pot.Maar vooral in het tweede gedeelte van het album gaat Tool zich soms weer te buiten aan te lange nummers die niet echt blijven hangen,wel eens vermoeiend worden en ook aan de soms overdreven dynamiek irriteer ik me af en toe.
Een voordeel is dan weer dat 10.000 een lange adem heeft en dus niet zo snel zijn,zeker aanwezige schoonheid prijsgeeft .
Een goed,bij vlagen erg mooi,dynamisch rockalbum dat tegen het einde ook wel eens afmattend kan werken.

avatar van Funky Bookie
4,5
Om te beginnen het fantastische artwork. De heren van Tool zorgen ervoor dat je het waardeert dat je fysieke release in handen hebt. Grootste kritiekpunt blijft voor mij de Interludes die erop staan en de vaart uit een fantastisch album halen.
Dit album is voor mij niet zo goed als Aenima, maar een knap staaltje prachtmuziek is het wel.

avatar van RuudC
4,5
Indrukwekkend album weer. Het klapt er wederom minder vol op, maar de muziek is er nauwelijks minder om. Ik was in elk geval wel bekend met het thema van dit album. Maynard James Keenan heeft de tragedie van zijn moeder hier prachtig verwerkt. De naargeestige sfeer is fenomenaal. Het muzikaal vakmanschap spat ervan af. Met name de baspartijen zijn verbluffend en Justin Chancellor zetelt zich linea recta in het rijtje van favoriete bassisten. Dit album lijkt een stuk makkelijker te behappen dan de voorgaande albums, maar ik denk dat die schijn behoorlijk bedriegt. Ik heb te weinig tijd om er nu nog meer in te investeren. Ik twijfel nog een beetje bij de 4,5*, maar ik denk dat ik die uiteindelijk toch wel zal geven. Wel jammer dat dit album in de laatste twintig minuten wat aan het doodbloeden is.


Tussenstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Opiate
4. Aenima
5. Undertow

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Dit is een bijzonder sterk album. Wings for Marie (Part 1) en 10,000 Days (Wings Part 2) zijn de hoogtepunten. Dit gaat door merg en been.

avatar van Ernie
4,0
RuudC schreef:
Ik heb te weinig tijd om er nu nog meer in te investeren. Ik twijfel nog een beetje bij de 4,5*, maar ik denk dat ik die uiteindelijk toch wel zal geven. Wel jammer dat dit album in de laatste twintig minuten wat aan het doodbloeden is.


Tussenstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Opiate
4. Aenima
5. Undertow


Draai hem nog maar eens als je hem nu al goed vindt. Wordt alleen maar beter en beter ooit hoop ik Rosetta Stoned live te mogen horen. Wishfull Thinking maar toch.
Aenema, Lateralus en 10.000 Days zijn wat mij betreft hun hoogtepunten als groep.

avatar van DargorDT
4,0
Deze staat voor mij onderaan in de pikorde.

1. Ænima
2. Lateralus
3. Fear Inoculum
4. Undertow
5. 10.000 Days

Nu vind ik 10.000 Days nog altijd een steengoed album, daar niet van. Maar goed, de anderen zijn voor mij beter. Wat wil je ook. Undertow was mijn kennismaking met de band. Ænima is magisch. Lateralus heeft de woede, de lyrics, de hypnotiserende drums, The Grudge (mijn all-time favoriete Tool-track) en ga zo maar door. Fear Inoculum gaat op 1 in mijn jaarlijstje. Enfin, punt gemaakt.

10.000 Days weet me minder te pakken dan de andere albums. Het zit 'm deels in de scherpe overgangen tussen de puntige rocksongs en de donkere, atmosferische stukken. Vooral het tweede deel vind ik minder geslaagd. De 'sirene' in Lost Keys werkt op mijn zenuwen. Rosetta Stoned lijkt op de epics van Lateralus, maar dan net iets minder goed. Intension is voor mij Tool's antwoord op No Quarter (dat ze niet voor niets ooit coverden), maar toevallig is No Quarter een van mijn minst favoriete Led Zep-tracks.

Ik zou de eerste helft van 10.000 Days een vijf geven, maar de tweede helft een drie. Dan hou je dus vier sterren over.

avatar van lennert
4,5
Weer een hypnotiserend album dat tegen het einde een beetje aan kracht begint in te boeten. De afsluitende ruistrack had er wat mij betreft ook afgelaten kunnen worden, maar het album heeft wederom een aangrijpende sound. De productie voelt wat vriendelijker aan dan zijn voorganger en ik heb het idee dat helemaal op de eerste songs de gitaarsound iets meer gericht is op conventionele riffs dan eerder, maar alles loopt zo ongelooflijk lekker dat ik hier geen bezwaar tegen wil maken. Helemaal de titeltrack is tekstueel gezien een van de meest aangrijpende Tool-tracks en het musiceren is verder wederom zo ongelooflijk sterk, dat ik mezelf weer in een roes voel wegglijden. Rosetta Stoned is een absurde track, die vervreemdend en angstaanjagend aanvoelt, alsof de band paddo's door mijn thee gegooid heeft. Ik leer zoveel van deze marathon...

Tussenstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Ænima
4. Undertow
5. Opiate

Gast
geplaatst: vandaag om 07:13 uur

geplaatst: vandaag om 07:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.