Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

Waar Summerteeth en Sky Blue Sky bij mij juist in waardering stijgen, daalt deze juist. Vind het album na veel luisterbeurten niet meer zo erg boeiend.

Pfff.. Ashes of American Flags is ene prachtig nummer zeg! de rest van dit album is toch wel wat minder maar alsnog voor de volle 50 minuten vermakelijke muziek.

Idd: RIP, de vorige week overleden frontman van Big Star en tevens groot inspiratiebron voor WILCO, Alex Chilton!

Bij tijd en wijle verslavende band en verslavend album. Al waardeer ik Summerteeth nog meer.

Vind dat hroswith deze band treffend omschrijft: verslavend. Dat geldt overigens ook voor het album. Zeer fijne ontdekking de muziek van Wilco.

Prachtig album. Een jaar of twee geleden gekocht na het horen van I am trying to break your heart. Dat nummer blijft gewoon fantastisch. De opbouw in de eerste minuut is een waar luistergenot maar ook de outro, die lang niet iedereen goed zal bevallen, vind ik helemaal top. Verder is Jesus etc. een geweldig nummer met een onweerstaanbaar mooie viool.
Ook blijf ik War on war een heerlijk opgewekt nummer vinden wat wel in een schril contrast staat met de tekst.

Het heeft wel enkele luisterbeurten gekost, maar dan heb je ook wat!

Ik heb net het tegenovergestelde gevoel bij deze plaat. Ik hoor telkens wel nieuwe geluidjes en lagen waardoor de houdbaarheidsfactor van deze plaat veel hoger ligt dan de andere Wilco-platen.

Ik heb vanmorgen de DVD: I AM TRYING TO BREAK YOUR HEART weer eens bekeken en beluisterd. Als je een film of docu een paar keer bekijkt gaat er dikwijls dingen opvallen, die je de eerste keer niet opvielen of ontgingen. Kleinigheden, die later van groot belang zijn voor een album, groep en de muziekindustrie. De geschiedenis, dit album en toekomst, worden in deze buitengewoon interessante docu prima in beeld gebracht. De tot standkoming van dit album duurde een jaar, vol van muzikalen meningsverschillen, de ruzies over studioopnames en vooral de uiteenspatting van de vriendschap van Jay Bennett en Jeff Tweedy worden prachtig getoond in een ruzieachtige discussie tussen de twee over het nummer Heavy Metal Drummer is zeer typerend. Je ziet Bennett ook steeds meer vervreemden van de rest van de groep. Tweedy en companen wilden liever het publiek entertainen en Bennett was de (lastige) perfectionnist (in hun ogen).
Je ziet uiteindelijk ook de mededeling dat hij uit de groep "gezet" wordt. (persoonlijk genoot ik van zijn inbreng op YHF en betreur het zeer dat wij door zijn overlijden nooit hebben kunnen luisteren, wat hij ook in huis had in de toekomst, op muzikaal gebied.
Ook heel interessant de strijd over de release van het album, tussen Warner Bros (Reprise Records) en Tweedy en de groep, wat uiteindelijk leidde tot hun overgang naar Nonesuch Records. Eigenlijk ging het om een genante ruzie over geld en de artisticiteit van de groep. Zij wilden iets speciaals maken, maar de hoge heren zagen het, door henzelf in het projekt gestoken geld, niet terugkomen.
Kortom: Eigenlijk vind ik dat je deze docu met al zijn "sprekende" beelden gezien moet hebben om goed over dit "meesterwerk" te kunnen meeoordelen.
Muziekmaken is niet met een groepje een instrument te kunnen bespelen.
Het is hard werken, communiceren met elkaar, en concessies doen (of niet) doen met de harde commerciële industrie. Alles zit in deze uitermate mooi en leerzame documentaire.
Persoonlijk zag ik ook paralellen tussen de verwijdering van Lennen (Bennett) en McCartney (Tweedy) op muzikaal gebied. En ook zag ik het hoe moellijk het is om een mukale, artistieke switch te bewerkstelligen. Ik moest daarbij stiekem even aan Sgt Peppers van the Beatles denken.
Gelukkig krijgt dit album genoeg waardeing alom en gaat dat in de toekomst zeker meer krijgen. Als kostte het de groep letterlijk bloed zweet en tranen.
Een ding is zeker na het bekijken. Wilco zal zich nooit meer begeven in dit soort tijdrovende projekten en meer een consessie doen en gewoon "lekkere" goed in het gehoor liggende muziek gaan maken, zoals op Sky Blue Sky en Wilco The Album. Prima muziek overigens, ik blijf gewoon Wilco-fan

Zeer interessant om te lezen Ad. Ik ben best nieuwsgierig naar die DVD geworden. Maar waar ik toch iets anders over denk is dat Sky Blue Sky "gewoon lekker in het gehoor liggende muziek" is. Dat album is qua productie wat eenvoudiger dan Yankee Hotel, maar dat zijn de composities op zich zeker niet. Juist doordat ze op Sky Blue Sky de geluidseffecten achterwege lieten en door de sterke composities en tempowisselingen is dat album beter. Voor mij is dat dan ook hun echte meesterwerk. Yankee Hotel is mij toch wat topzwaar al met al, een stew met te veel ingrediënten.

@ Bertus99. Dan zeg je toch eigenlijk hetzefde. De neiging van van Tweedty en Jay Bennett om iets "perfects" te maken, was voor de band "A Bridge Too Far. En dat is nou zo mooi te zien op de DVD. Je moet 'm echt eens bekijken (het is een dubbel dvd) en je zult me waarschijnljk begrijpen

Na de eerste luisterbeurten was ik niet overtuigd. Ik voel dat het nu op zijn plaats begint te vallen. Ik ben al van een 3 naar een 3,5 gegaan.

Het verbaasde me laatst toen ik zag dat ik niks hier had staan aangezien ik het wel erg vaak luister..

Vroeger was ik regelmatig op zoek naar allerlei toplijstjes.. (nu ioets minder).. en ik zag in 2002-toplijstjes dit album vaak boven mijn persoonlijke favoriet Turn on the Bright Lights staan... Ik heb het toen een keer geprobeerd... maar vond er eigenlijk niet zoveel aan...

Hoe het precies veranderd is weet ik niet... maar nu zit ik er helemaal in.. Wat bovendien me verbaast is dat de nummers die ik eerst slecht vond er nu bovenuit steken (en het openingsnummer)...

Er zit zoveel in wat op het eerste gehoor een simpel meezingertje is, maar waar echt wel veel meer inzit... maar meeschreeuwen gaat nog steeds... Voornamelijk op poppy nummers als War on War of Heavy Metal Drummer..

Dat zijn wel de nummers die het eerst aanspreken... maar mijn favoriete stuk is nu het eind... Pot Kettle Black is lekker rockend, met toch wel een beetje apart tintje eraan... Reservations is de dromer die het album mooi afsluit... het nummer ertussen is echt nog veel mooier... een nummer dat alle kanten opgaat, van een stem-gedomineerd begin naar een stuk dat door de piano word voortgetrokken.. en aan het eind die geweldige bak herrie die toch nog wel meevalt...

Ik kwam er bovendien laatst achter dat degene die hier cello speelt (o.a. op Jesus Etc.) niemand anders is dan de cellist van het Peter Brotzmann Chicago Tentet... die ook zelf een mooie versie van het nummer heeft.. jammer genoeg wel wat slapper dan wat hij bij het Tentet doet.

Hoewel de apart genomen nummers van het ietwat speelse Summerteeth misschien wat sterker zijn, is Yankee Hotel Foxtrot als album onovertroffen treurige perfectie. Magnefiek.

Na het hoge gemiddelde heb ik deze ook maar eens aangeschaft. Ik wordt er zeker niet door omvergeblazen, maar het is wel erg goed. Dit album moet het vooral hebben van enkele sterke melodieën. De eerste helft vind ik veruit het beste. Op het einde wordt het iets te langdradig voor mij.

Blijven luisteren!! geloof me, hij groeit....

Het moet ondertussen twee jaar geleden zijn dat ik voor het eerst mijn oor te luister legde bij ‘Yankee Hotel Foxtrot’, Wilco’s vermeende meesterwerk. Waarom de vonk toen uitbleef, is me een mysterie; alleszins, dit zijn de feiten: na twee luisterbeurten verbande ik het album naar de achterste regionen van de CD-kast, en besloot met een schamele 2.5 sterren. Meer dan een jaar en een half heeft dat album stof staan vergaren, maar op een gezegende dag heb ik dan toch maar de moeite genomen dit eens te herbeluisteren. En het loonde.. Ik vind het jammer dat ik al die tijd blind was voor de subtiele breekbaarheid van dit album, maar ik kan u verklappen, ik geniet er nu des te meer van.

‘I Am Trying To Break Your Heart’ is meteen een eerste hoogtepunt. Een goede minuut onbestemd (maar sfeervol) geneuzel wordt plotsklaps doorbroken met die schitterende regel ‘I am an American aquarium-drinker, I assassin down the avenue’. Prachtig. Net als alle nummers op dit album een zeer warm liedje, dat na elke luisterbeurt steeds dierbaarder wordt. Lichtjes onconventionele instrumentatie vormt de achtergrond waartegen het nummer geplakt is, en voorziet het van een scherp randje. Na één vals en één echt einde, rolt ‘Kamera’ over de luisteraar heen – pop zoals pop hoort te zijn: aanstekelijk, eenvoudig betekenisvolle lyrics, en een melodie die je van je leven niet meer vergeten zal. Ik kan niet genoeg benadrukken dat deze plaat eigenlijk gewoon bol staat van de pop-pareltjes die een wat apart jasje aangetrokken kregen.

‘Radio Cure’ sleept zich moeizaam verder, en is opnieuw voldoende opgesmukt om de hele speelduur lang interessant te blijven – er valt altijd wel iets nieuws te ontdekken, ookal oogt het nummer op het eerste zicht heel eenvoudig. ‘War on War’ en ‘Jesus, Etc.’ gaan opnieuw verder op het elan van ‘Kamera’: pure, onversneden pop, maar o zo vakkundig uitgevoerd. ‘Ashes of American Flags’ zorgt opnieuw voor een rustpunt, en gaat de confrontatie met het experiment aan. Een tweede onmiskenbaar hoogtepunt, dat meteen opgevolgd wordt door een derde: ‘Heavy Metal Drummer’, dat zelfs de Beatles jaloers had kunnen maken.

De volgende twee nummers zijn leuk, maar niet veel meer dan dat – ze weten niet in dezelfde mate onder mijn huid te kruipen, en zijn bijgevolg niet meer dan fijne tussendoortjes. Wat absoluut niet opgaat voor ‘Poor Places’, naar mijn mening de hoogste piek op dit album. Enerzijds is het simpelweg de sterkste song die ‘Yankee Hotel Foxtrot’ rijk is, anderzijds bezorgt het einde me keer op keer kippenvel: schijnbaar willekeurig gierende gitaren, en een vervormde vrouwenstem die een haast apocalyptisch sfeertje weet op te wekken door haar constante herhaling van drie simpele woorden:

Yankee. Hotel. Foxtrot.

Over het laatste nummer kan ik me maar moeilijk een mening vormen. Niet omwille van het nummer zelf, want dat is zeker genietbaar, en komt kwalitatief gezien best wel in de buurt van ‘Poor Places’. Alleen had ik ergens wel graag gehad dat het album afsloot met die profetische herhaling van haar titel. ‘Reservations’ had misschien beter van plaats gewisseld met ‘Poor Places’.. hoewel het kabbelende van dit nummer de luisteraar een soort berusting schenkt die de schoonheid van het album wel versterkt.. Hmm.. laat ons zeggen dat ik er nog niet uit ben of de keuze van afsluiter wel de beste was .

Afgezien daarvan is ‘Yankee Hotel Foxtrot’ een klasse-album dat ik iedereen wil aanraden.

Mooie bijdrage, Near!

Het had mijn mening over het album kunnen zijn, alleen vind ik Jesus, Etc de hoogste piek op YHF.

Ik vind dit zelf niet het beste album van Wilco. Echter, dat eerste nummer! Dat pakt mij echt, die tegenstrijdige geluiden en die lome stem. Geweldige opbouw en de samenhang, alleen voor dat nummer zou ik dit album kunnen kopen. De rest is dan een bonus voor mij...

Grappig, Pot Kettle Black is gewoon gejat van The Cure (Inbetween Days). Had deze twee bands toch niet zo snel aan elkaar gelinkt.

Radio Cure....

Waarom is deze CD overal eigenlijk zo duur? Dat is het geen wat me ervan weerhoud hem te kopen

uuuuuuhhh

Hier is ie nog geen 12 dollar

Amazon.com: Yankee Hotel Foxtrot: Wilco: Music

No paypal or creditcard =]

Ik heb hem vandaag gekocht voor 7,50 bij de 2ehands CD zaak.
Opzich prima album, maar vind het gemiddlede wel aan de hoge kant, ik denk dat het kwartje nog moet vallen.

In grote lijnen doet me dit te veel denken aan Dandy Warhols

pfff.. ik denk dat het kwartje inderdaad nog moet vallen....

Ik denk dat die al is gevallen freaky! Omhoog geschroefd naar 4* dat kan nog stijgen!

Wat een heerlijke schijfje is dit.
Alle 11 zijn ze super, dat zomerse sfeertje is fantastisch en de muziek kan al snel een glimlach veroorzaken. Daarom een verdiende 4* met kans op meer.

Dat is ook het knappe aan deze plaat; hij klinkt vaak erg speels en zomers, maar eigenlijk gaan de songs meestal over kommer en kwel.

Zomers? Misschien als je enkel naar het duo Heavy Metal Drummer - IMTMWLY op repeat luistert.