Bij Benjamin Clementine - At Least for Now:

Aardig uitgangspunt, alhoewel ik de validiteit ervan betwijfel. Hoe vaak zetten artiesten songs zo op de plaat als ze live klinken? En de tweede overweging: wat is dan de meerwaarde van een live-concert (als het net zklinkt als de plaat)?

Zelf denk ik dat de contrasten en intensiteit - want dat was het echt wel - live wel werken, maar op plaat niet. Stel je voor dat je het concert 2* achtereen zou beluisteren, zoals je dat met een plaat wel kan, zou dat dan nog werken. Ik denk dat de intense beleving dat niet toelaat. Ik ging zelf ook niet drie dagen achtereen naar NSJ - mijn hoofd zou dan veel te vol zitten en mijn muziek-cpu'tje (mijn hoofd) zou dan constant full power draaien.

Xonder afbreuk te willen doen aan de bijzondere beleving: het was ook te horen, gisteravond - a. had ie geen liedjes meer en b. hij haalde op het eind niet alle noten meer en ook in zijn pianospel glipte een enkele onzorgvuldigheid.

Denk dat het bijzonder was om erbij te zijn - wat ik graag zou hebben gewild: bij zijn debuut in een wat kleinere (jazz)club zijn geweest, spelend voor een paar honderd mensen, intiem en verrassend, was zijn talent imo meer tot zijn recht gekomen dan nu, voor ca 1500 man, waar ie zich merkbaar af en toe onwennig voelde.

Doornroosje, afgelopen december, 400 man hooguit, rillingen.

Daar heb je wel een punt. De magie zit inderdaad ook wel in het moment. Toch zou ik die sobere uitvoeringen van gisteren graag op mijn muziekspeler willen hebben.



Dat van die liedjes verbaasde mij. Als ik mij niet vergis heb ik de nummers 1 en 2 van het album niet gehoord. Van andere recensies van zijn concerten begreep ik ook al dat Winston Churchill Boy niet gespeeld werd: misschien een bewuste keuze van hem? Wat betreft de noten: Adios werd als laatste nummer voor de toegift gespeeld. Ik vond dat de noten er nog lekker uitkwamen hoor: zowel laag als hoog.



Ook uit andere recensies begrijp ik dat de man van nature vrij schuchter is tussen zijn nummers door. In het verleden schijnt hij zelfs tegen iets te stil publiek hebben geroepen dat ze zijn muziek niet mooi vonden. Kortom: het is een aparte vogel. Ik zie dat maar als onderdeel van zijn charme.....

Na een aantal bijzonder positieve recensies (o.a. van jou) in het Gisteren ... gezien! topic had ik toch even spijt dat ik besloten heb deze grotere zaal over te slaan. Ik was daarentegen wel in die kleine club (LV R'dam afgelopen dec.) en dat was inderdaad erg bijzonder. Recht voor het podium, op zijn vingers kijkend, kippenvel!

De toegift van Nick Drake had ik overigens wel erg graag gehoord. Eens kijken of daar een YouTubje van te vinden is.

Ik ben erg benieuwd hoe de artiest Clementine zich zal ontwikkelen. Zijn eerste album is imo een absolute parel en wat mij betreft de beste plaat van de laatste paar jaar. Na al die maanden draai in de plaat nog minstens één maal per week en hij blijft me betoveren.

Ik heb er juist heel bewust voor gekozen om het bij die geweldige herinnering aan een kleinere zaal te houden. Daar kan geen TivoliVredenburg tegenop. Het was ook nog eens de vraag of hij dan weer zo magisch voor de dag zou komen (het blijkt uit de ervaringen dus van wel). Maar dan toch; zo'n tweede keer redelijk snel erop volgend.... zo'n eerste ervaring vergeet je niet snel. Dat het dan een kleinere zaal is maakt het leuk maar ik kan me dus heel goed voorstellen dat het in Utrecht net zo geweest moet zijn voor wie hem daar voor het eerst aan het werk zag, dat wil je toch niet overdoen in b.v. de HMH later (ook al zou het kunstje daar ook gewoon weer flikken)?! Die man maakt echt enorme indruk.

Ergens kan ik je redenering wel volgen, aERodynamIC, al weet ik niet of je geweldige eerste herinnering daadwerkelijk zou kunnen vervagen als je er gisteren bij was geweest. Hoe dan ook, aangezien ook ik niet in de gelukkige omstandigheid was om hem vorig jaar al te zien, was ik maar al te blij dat ik dit concert van hem kon bijwonen. De Ronda is daarbij geen onaardige zaal, we hadden het veel slechter kunnen treffen. Verder kan ik me alleen maar aansluiten bij mijn voorgangers, ik vond het een weergaloos optreden van een fenomenale artiest. Ik beleefde de muziek nog een stuk intenser dan bij het beluisteren van zijn studiowerk. Zijn cover van "River man" (Nick Drake) maakte het voor mij helemaal af (over fenomenale artiesten gesproken). Gelukkig staat er ook een mooie registratie van dit nummer op het net (die had je vast al gevonden, Edgar18):

"River Man" - Benjamin Clementine en Session Très Très Privée - YouTube

De rustige versie van London staat op de EP van Cornerstone, mocht je geinteresseerd zijn.

Het is volgens mij niet iemand die in het dagelijkse leven graag in de schijnwerpers staat. Buiten zei hij dan ook weinig, maar hij nam wel sympathiek de tijd voor de foto's.

Ik had er nog niet naar gezocht Choconas dus bedankt voor het doorgeven van de link! Een knap staaltje, al is het in dit geval bijna ondoenlijk het origineel te benaderen.

Dat weet je nooit natuurlijk. Maar van tevoren moet je wel de gok wagen 'gaat het weer zo magisch worden, gaat het publiek weer zo stil zijn?'. De zaal is sowieso al groter. Ik stond toen letterlijk vooraan op de allerbeste plaats die er maar was (niet tegen zijn rug kijkend of tegen de vleugel), zou dat dan ook lukken?

En dan is het toch zo dat de 'verrassing' altijd minder is. De overrompeling minder. Je weet immers wat je kunt verwachten en hebt het meegemaakt. Dat ik in Utrecht genoten zou hebben weet ik wel zeker. Maar mijn keuze was toch bewust: vasthouden dat mooie moment, vandaar heel bewust niet nog een keer kaarten gekocht.

Wie weet later ooit eens, als ie weer een ander album heeft uitgebracht wellicht (het album was overigens nog niet uit in december)

Ik dacht trouwens dat het optreden in de grote zaal was: dat scheelt dan al wel aanzienlijk

aERodynamIC: de 'grote' zaal (intact gehouden van het oude Vreeburg) heeft de facto een geringere capaciteit (ca 1500) dan de Ronda (ca 2000); doordat stoelen geplaatst waren ("semi-seated") kon er wellicht een andere indruk ontstaan. Ik vind de 'grote' zaal een goede uitstraling hebben en een fijne akoestiek - die 'em eigenlijk minder geschikt maakt voor pop en rock; en ook het concert van Philip Glass dat ik daar heb gehoord was eigenlijk een aanslag op je oren. Clementine, is mijn overtuiging, zou daar heel fijn geklonken hebben (cello + vleugel).

Benieuwd in welke zaal hij zal spelen op NSJ en hoe hij het er daar vanaf brengt; gezien de weergave van NSJ door de NOS mogen we hoogstens op de weergave van 1-2 songs rekenen

Ik heb niks tegen de grote zaal van TivoliVredenburg hoor (al vaker geweest, zowel oude als nieuwe versie, alleen dat vreselijke doolhof... daar gaat het niet om qua zaal).
Maar als ik mag kiezen tussen LantarenVenster of TivoliVredenburg dan is mijn keuze toch snel gemaakt

NSJ? Mag hopen dat ie daar deze keer wel weet te arriveren

Overigens zou Benjamin Clementine oorspronkelijk inderdaad optreden in de Grote Zaal (een dag eerder), maar het plafond gooide roet in het eten: Herstel plafond in de Grote Zaal - TivoliVredenburg TivoliVredenburg

Gisteren heb ik Mono (support: Helen Money) gezien in de W2 in Den Bosch. Het was voor mij de eerste keer in de W2 en dat is zeker voor herhaling vatbaar, aangename zaal.

Helen Money was sterk. Deze celliste liet haar instrument versterkt compleet oversturen, creëerde met loops en effecten doomy muren van geluid en soms kwam er een drumpartij uit een doosje. Soms ontzettend onheilspellend en dan weer prachtig en melancholisch.

De eerste keer Mono live zien. Ik ben niet zo'n enorme fan van Mono op CD, al hebben ze echt een aantal pareltjes uitgebracht. Vooral het laatste tweeluik (The Last Dawn / Rays of Darkness) viel tegen, maar een track als Recoil, Ignite kwam live vele malen beter uit de verf. Het geluid was ontzettend goed waarbij alle details zeer goed te horen waren. De podiumpresentatie van deze Japanners blijft apart met twee zittende gitaristen, maar ik zie veel liever muzikanten die helemaal opgaan in het spel dan muzikanten die krampachtig voor publieksparticipatie zorgen. Mono laat de muziek spreken, en hoe! Het begin van iedere track is rustig waarbij er een ongelofelijke muur van geluid wordt opgebouwd. Op CD kan dat wel eens een beetje clichématig worden, maar live kan je alleen maar overdonderd worden door de pracht van de climaxen. Het absolute hoogtepunt was toch wel Ashes in the Snow, vooral de eindmelodie blijft nu maar in mijn hoofd zitten. Het concert duurde 85 minuten, precies een mooie lengte voor een prachtig concert van deze post-rockers. Af en toe werd er best wel wat mensen die vooraan stonden te praten tijdens de rustige secties, maar er waren een aantal bezoekers die deze mensen snel tot stilte brachten.

Gisteren Balthazar in een uitverkochte Melkweg gezien. Heb ze eerder 1x eerder gezien in het voorprogramma van Editors, maar dit was dan eindelijk de eerste clubshow.

Voorprogramma was Champs, een bandje dat soort van dromige indie pop maakt. Ik vond het een vrij saaie bedoeling. De nummers waren behalve twee nummers matig en verder word er enorm veilig gespeeld. De zang werd daarnaast ook enorm verkloot door de galm. Matig optreden dus.

Daarentegen was het optreden van Balthazar zelf zeer sterk. Ondertussen kan Balthazar na album nummer drie een setlist maken om te likken baarden. Ze leken er vanaf het begin al goed zin in te hebben en opende ijzersterk met het prachtige Decency en daarna prijsnummer Then What van het nieuwe album Thin Walls. Het geluid was prima afgesteld, afgezien van de misschien iets te harde drums. Van het nieuwe album zijn bijna alle nummers voorbij gekomen en van de voorgaande twee platen kwamen zo'n beetje de best of langs. Het optreden kakte geen moment in, mede door de ene sterke track na de andere. Afsluiter Blood Like Wine was te verwachten, maar wát een geweldig nummer blijft dat. Mede doordat het met enorm veel overtuiging werd gebracht.

Een minpuntje was misschien dat het soms nog redelijk rumoerig was tijdens het concert. Wat zeker niet lag aan het optreden van Balthazar.

Het is inmiddels gisteren dat ik Swans mocht zien voor een derde keer. WOW!

Meer kan ik nog niet zeggen dan WOW ik voel me alsof ik opgeslokt en uitgekotst ben en dat voelt bijzonder plezierig. 3 keer zag ik Swans dit was de tweede keer in Doornroosje. Vorige keer nog in het oude pand en nu in het nieuwe pand. Het geluid is overweldigend (en beter dan in het oude Roosje ondanks dat ik daar sentimenteel aan terugdenk). 2,5 uur nadat ze begonnen zijn stopt het concert ik voel me aan het eind dus letterlijk opgeslokt en uitgekotst. Ergens halverwege het concert heb ik het idee alsof ik een bijzondere cocktail aan geestverruimende middelen heb toegediend gekregen maar ik heb maar 3 biertjes op. Ik word boven mezelf uit getild en ga volledig op in de terreur die op het podium plaats vindt.

Gira lijkt minder fel te dirigeren dan de laatste keer dat ik hem zag maar kon het niet laten ook vanavond naar tenminste 1 bandlid te snauwen. Hij ziet er lief uit vanavond het lijkt alsof hij en de band het serieus naar de zin heeft. Natuurlijk wordt er weinig gelachen kom zeg het is wel Swans. Maar als aan het einde van het concert de band afscheid neemt van zijn publiek voelt het als warm en bijna als 1 grote familie (kots)

Zoals altijd is ook vanavond Gira niet te beroerd om de tijd voor zijn fans te nemen na afloop van het concert. Charmant met zijn stetson op zijn kop staat hij te signeren en maakt hij tijd voor een praatje. Ik heb alles dus ik hoef niets te kopen. Bovendien kreeg ik 3,5 jaar gelden een handkus van Gira en was ik daar zo verlegen van geworden dat ik ook niet de behoefte tot een praatje voel. Ik voel me altijd een beetje opgelaten bij artiesten. Wat ga je zeggen dat je ze te gek vindt? Ja dat zeiden er al 100 voor je. Nee ik knik vriendelijk en loop door.

Te lullig dat ik weinig inhoudelijks kan melden verder over dit concert behalve dan dat het geniaal goed was. Oh het voorprogramma daarvan heb ik 1 nummertje gezien. Dat was aardig maar ik hoef het geen uur te horen dat weet ik wel. Het was een typisch vrije geluiden dingetje.

De afsluiter van de avond was deze. Ik ging kapot maar was intens gelukkig en waanzinig tegelijkertijd.

Huh, was jij daar ook??

W2 voelde voor mij als een soort van thuiskomen. Ik heb in mijn studietijd jaren in Den Bosch gewoond en ook daar de moeder van mijn kinderen leren kennen. Sindsdien ben ik er gek genoeg ook niet meer geweest. Tot afgelopen woensdag bij het optreden van Mono!

Ik vond het over 't algemeen een te gek optreden! Bij mij ook Ashes to Snow als hoogtepunt! In tegenstelling tot wat jij hebt ervaren, vond ik het geluid wél slecht op sommige momenten. Dan heb ik het voornamelijk over het volume bij de rustigere passages. Deze deden soms gewoonweg pijn aan je oren. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik helemaal vooraan tegen het podium aan stond. En ook het geklets achterin de zaal had van mij ook wat minder gemogen. Maar die climaxen, die opbouw in de nummers... gewoonweg fantastisch! Ik stond soms met het kippenvel op de armen.

Ok inmiddels kan ik iets meer duiden wat ik gisteren voor euforie ervoer bij Swans dus here goes boys and girls!

De Swans die in je woonplaats spelen daar moet je bij zijn. Dus vorige week kaartjes gekocht en gisterenavond rond 20.00 uur bij Doornroosje aangekomen.

Wat meteen opviel was de diversiteit van de mensen die voor de ingang stonden. Je zou denken dat Swans vooral ouderen aantrekt omdat ze een band zijn die al zo'n lange geschiedenis kent maar niets is minder waar. Het publiek loopt uiteen van jongeren, kunstzinnige types, metalheads en inderdaad de verwachte 40 plussers. Het loopt tegen half negen als we naar binnen gaan en het voorprogramma loopt dan bijna op zijn eind. Okkyung Lee is 1 vrouw die een Cello weet te martelen. Het is niet iets waar je urenlang naar gaat zitten luisteren.
Kortom het voorprogramma weinig van gezien en wat ik gezien heb ach aardig maar dit is niet mijn kopje thee.

Dan om 21.00 uur stapt Thor Harris op het podium het ritueel van Swans kan beginnen. Thor heeft nog een shirt aan en dat is enigszins vreemd want Thor hoort met bloot bovenlijf zijn teddyberen fluffyness tentoon te spreiden. De gong komt zachtjes op gang en de drummer Phil Puleo komt het podium op en slaat de bekkens naast de gong die langzaam in intensiteit oploopt. Daarna schuift Christoph Hahn met zijn demonische lapsteel guitar erbij en het volume wordt daarmee meteen onaangenaam voelbaar in het lichaam. Het kost me enige moeite om dit op te vangen en er niet tegen te vechten wat het gevoel alleen maar erger maakt. Vervolgens stappen Norman Westberg guitar en Christopher Pravdica bas gitaar op het podium en wordt de muur van geluid compleet. Als laatste zoals dat gewoonlijk is komt de demon Michael Gira op het podium met zijn gitaar en stem. Het eerste nummer duurt voor mijn gevoel ruim 20 minuten en is de opmaat naar een geweldige show die 2,5 uur duurt. Tijdens het eerste nummer kan het lichaam wennen aan het genadeloze harde geluid wat door je lichaam trilt. Hoe hard het is merk ik als ik een slokje uit mijn biertje wil nemen en ik de lucht in het flesje al tegen mijn lippen voel vibreren voordat ik mijn lippen aan het flesje kan zetten.

Swans - Frankie M (Live @ Electric Brixton, May 27th, 2014, London) - YouTube

Het tweede nummer dat is A little god in my hands en daar zit zo'n ongelooflijk lekkere groove in dat mijn lichaam inmiddels gewend aan het geluid zichzelf los kan laten gaan. Voor Swans maatstaven is dit nummer echt een liedje en bezit een vette groove die toegankelijk te noemen is. Heerlijk is hier de trombone die door Thor Harris bespeelt wordt. Zo'n diep zwaar en toch fijn geluid. Verder is dit een zeldzaam strak nummer! Mijn nek begint bij dit nummer met bewegingen die de volgende dag pijnlijk te voelen zijn.

Swans "A Little God in My Hands" (Live) (Rough Edit) - YouTube

Zo gedanst en het geluid heeft me inmiddels zo opgeslokt dat de omgeving er niet meer toe doet. Dit concert zit tussen de release van 2 albums in en dan krijg je oud en nieuw in een concert. Het volgende nummer is nieuw en het is dus fijn om een nummer voor het eerst te horen in zo'n setting. Ook dit nummer duurt live zo'n half uur. Ik ben erg benieuwd hoe de studio versie van dit nummer gaat zijn op het nog te releasen album. Na A little god in my hands is het begin van dit nummer weer een rustpuntje. Zonder dat het lief wordt nee zeg stel je voor. Lief wordt het nooit bij Swans hoewel het geen onaardige jongens zijn. In de loop van het nummer komt de orkaan keihard op gang en klinkt het heerlijke klokkenspel er weer doorheen. Dat vind ik zo gaaf bij Swans het gebruik van instrumenten met name de hoek waar Thor Harris staat die echt zoveel instrumenten om zich heen verzameld heeft die allen een eigen eigenzinnige touch aan de muziek meegeven. Overigens wil ik Phil Puleo als mede slagwerker niet te kort doen want die man weet zo genadeloos strak te drummen en HARD! Dit nieuwe nummer is als golven die naar binnen en buiten rollen met af en toe ineens storm erbij.

Swans - The Cloud of Unknowing, Phoenix, AZ 4-13-15 - YouTube

Goed Thor pakt een klarinet en we gaan door met het vierde nummer in dit concert. Je hoeft niet te gebruiken om high te worden is van toepassing bij deze uitvoering van just a little boy (for chester burnett) een nummer van het laatste album. Slepend is hier wel van toepassing. En dat is een understatement want slepender dan deze vind je zelden.

Swans "Just a little Boy" @ Primavera Sound 2013 - YouTube

Wat Swans vaak doen zijn hele lange repetitieve intro's maken en dat is bij dit nieuwe nummer I Forget absoluut aan de orde. Hallucinerend is de repetitie in dit nummer en op het moment dat je echt dreigt weg te spacen komt dan de genadeloze noise van gitaren om het je vooral niet te aangenaam te maken. Mits je een muzikaal masochist bent en de zweepslagen van gitaargeweld kunt velen. Fuck wat een geniaal lekker nummer.

Swans - I Forget (Live 28.11.2014) - YouTube

En dan komt aan al deze heerlijkheid ook weer een eind maar natuurlijk wel een passend eind. Geen 5 minuten of 10 minuten nummertje neer daar zijn de mannen van Swans niet van. Gewoon een half uur waarin je in dit laatste nummer nog 1 keer opgeslokt en uitgekotst wordt door de band die zo ongenadig hard speelt. Maar nogmaals met functie. Hard spelen om het hard spelen vind ik geen hol aan been there done that. Hard spelen omdat dat de manier is om je publiek zo te vangen in een ervaring die verder gaat dan luisteren maar ook voelbaar moet zijn. In dit nummer is het volume weer enorm te voelen. Het is Bring the Sun/Black hole Man. Op het album To be Kind staat "Bring the Sun" / "Toussaint L'Ouverture" dit is natuurlijk weer anders. Maar lekker enorm lekker nog 1 keer bespelen de zwanen hun publiek. Hun publiek jong tot oud laat het over zich heen komen. Een laatste half uur gewelddadig genot en daarna stopt het. Met een enorm applaus en 6 zwanen die buigen en tevreden ogen. Het applaus wat ze ontvangen wordt begroet met applaus van hun kant. Na het concert roep ik heel vaak Fuck wat vet Fuck wat was dit goed Fuck fuck fuck ik ben kapot Fuck is het meest genoemde woord het eerste half uur. De peuk die ik in het dichtbewolkte rookhol rechtstreeks na het concert rookte was misschien wel de lekkerste die ik ooit gerookt heb. Fuck wat een oorgasme!

Swans - Bring The Sun / Black Hole Man (Live 28.11.2014) - YouTube

Als we onze jassen pakken staat Michael Gira met zijn stetson op zijn hoofd bij de merchandise de fans te woord te staan en ze te voorzien van persoonlijke boodschappen op hun zojuist aangekochte albums etc. Het beest blijkt aardig te zijn maar dat wist ik al langer. Er zijn weinig artiesten die ik meegemaakt heb die zo ongelooflijk veel tijd voor het praten met fans nemen. Het was weer een waar genot. Eind dit jaar een nieuw album. Ik voorspel volgend jaar weer Swans live!

vleertje Wat een geweldige recensie

Dank u ben je er toch nog een beetje bij geweest

Ja hele mooie recensie (ik was er ook maar laat het schrijvrn graag aan jou over)

Dus je kan beoordelen of de recensie het optreden een beetje recht aan doet. Ik vond het zo VET en ik had ze al vaker gezien. Maar ze stegen boven zichzelf uit vond ik.

Vandaag en gisteren was er een London Calling-editie i.h.k.v. De 60-jarige verjaardag van Concerto, georganiseerd in de Tolhuistuin. (http://londoncallinglovesconcerto.tumblr.com)

Voor nog geen euro per bandje stond je binnen en de locatie is perfect voor een festivalletje. De grote concerthal is wellicht al bekend bij menigeen, maar de overige zaaltjes zijn ook leuk voor concertjes voor ca 300 man. Ik had het idee dat dit een pilot was om vaker London Calling of iets soortgelijks daar te organiseren.

Ik ben alleen gisteren geweest en zag aldaar 2 topatracties voor mij: She Keeps Bees en Nadine Shah. Ondertussen pakte ik Klangstof nog even mee.

She Keeps Bees leverde afgelopen jaar voor mij het mooiste album af. Een nummer als Owl vind ik gewoonweg prachtig. Ze brengen variatie met rustige nummers en wat stevigere, soms gruizige nummers, met daarbij de mooie zang inclusief vibratie van Jessica Larrabee. Maandagavond spelen ze nog in de Ekko en ik was weer gegaan ware het niet dat ik al wat anders heb.

Nadine Shah stelde mij teleur met haar tweede album maar dat weet zij live toch altijd wel weer recht te zetten. Zo ook gisteren. Om haar eerste album goed te vinden moest ik ook eerst live overtuigd worden op London Calling 2 jaar geleden. Liefkozend wordt zij de vrouwelijke Nick Cave genoemd; donkere muziek met af en toe wat industrialistische klanken. Charmante dame met dito lach die met een jurk aan zo voor een Flamencodanseres aangezien kan worden.

Klangstof is het project van de bassist van Moss en wordt ondersteund door 2 Mossmaatjes en een drummer. Ze maken muziek op het scheidsvlak tussen Portishead en Radiohead en hoewel niet origineel wellicht, klinkt het live enorm goed. Het debuutalbum belooft dan ook veel dat in het najaar wordt uitgebracht. De frontman is een echte liefhebber; zo werd The Rip van Portishead gecoverd en sloot hij af met een coupletje van Jesus etc van Wilco. Ik ben benieuwd waar dit project gaat eindigen. Zeer de moeite waard mochten ze ergens in de buurt optreden!

Gisteren gezien Nick Cave World Forum Den Haag

In November 2014 zit ik gespannen achter de pc. Er komen 2 concerten in mei 2015 van de man waar ik al 29 jaar naar luister. Nick Cave! Ik zag hem in november van 2013 voor het laatst. En bijna exact een jaar later gaat de kaartjes aankoop hel weer beginnen.

Ik zit helemaal standby als de vvk begint. Inloggen duurste kaartjes natuurlijk want je wil dichtbij zijn en plaatsjes zoeken op een map met stoeltjes. Ik kies rij 6 in het midden van de zaal daar zijn nog 2 plekjes over en dat lijken me bij uitstek prima plaatsen. KOPEN!!! klik ik en het gehate zandlopertje gaat lopen..... en lopen..... en lopen..... en loopt vast. Een GLOEIENDE reeks goden en schuttingtaal wordt uitgeroepen. Internet Explorer ik haat je tot in het einde van dagen voor dit! Gelukkig is er Firefox en lukt het me na een kwartier om daar opnieuw ingelogd te raken op de site. De gedroomde plaatsjes zijn wel weg nu. Het is of rij 10 helemaal aan de zijkant of heeeeeeeeeeeeeeel ver achterin. Je wil dichtbij dus rij 10 it is. Een schietgebedje bij betalen en YES de kaartjes zijn een feit. De kaartjes worden pas in april opgestuurd en het is belangrijk dat je de juiste id gegevens doorgeeft want je komt niet binnen zonder identificeren op verzoek van Nick Cave zelf.

In april arriveren de kaartjes en de voorpret start vanaf dat moment. Tot ik erachter kom dat de voornaam van Carlo op zijn ID anders is dan zijn voornaam. Dus snel een mailtje naar ticketservice of dat een probleem is. Het blijkt geen probleem ze sturen me voor hem een nieuw kaartje op en maken het oude invalid. Prima we gaan dus zaterdag 16 mei naar Nick Cave alles komt goed.

Zaterdag 16 mei is aangebroken en vol verwachting en spanning rij ik samen met Carlo naar Den Haag. Best een eindje zo'n 1,5 uur over de snelweg. We vinden dankzij navigatie het World Forum snel en parkeren om 19.00 uur hongerig onze auto in de parkeergarage. Binnen gekomen langs de garderobe, het toilet en op zoek naar iets te eten. Wauw dat valt tegen! Er zijn alleen tosti's ham kaas (niet zonder ham) te koop en verlepte saucijzenbroodjes. Mocht iemand ooit naar het World Forum gaan voor een concert zorg dat je gegeten hebt! Dan naar de rij we komen er al snel achter dat we in de verkeerde rij staan. We moeten ingang 1 hebben. Dus van rij gewisseld, de man in uniform die de legitimatie doet ziet dat we zijn wie we zijn en het enige wat ons nog tegenhoudt tussen de rij en de zaal is een mevrouw met een scanapparaat. Ze scant mijn kaartje en het apparaat zegt invalid. Ik krijg meteen een aanval van paniek! Ja maar ik heb gemaild en het kwam goed zei ik beteuterd. De dame scant nog een keer pliep! INVALID (de hele reeks goden en schuttingtaal spelen zich van binnen weer af en mijn onderlip begint te trillen). Ze bekijkt het kaartje nog eens en komt tot de simpele conclusie dat we kaartjes voor het concert van morgen 17 mei hebben. Ken je dat gevoel van ik wil nu door de grond zakken? Nou dat! Ze tipt nog loop even via de ticketservice misschien kunnen ze wat voor je regelen. Maar dat kon uiteindelijk niet wegens strak uitverkocht. Op het moment dat Nick zijn optreden begint stappen wij onverrichter zaken terug in de auto. Ik lach vooral hard om mezelf door die namen kwestie heb ik helemaal nooit meer naar de datum en dag gekeken op het kaartje die er toch echt niet klein opstonden.

Zondag 17 mei na een zonovergoten middag met vrienden/kennissen doorgebracht te hebben gaan we weer richting Den Haag. Maar nu niet alleen om de slechte catering van het World Forum te ontdekken. Nee vandaag is de dag. We gaan Nick Cave zien. Ietwat gespannen sta ik wel in de rij voor de toegangscontrole. We blijken bij de legitimatie nog steeds te zijn wie we zeggen dat we zijn en de scanner zegt blieb maar geeft nu een groen vinkje. WE ZIJN BINNEN!!!!!!! We lopen de zaal in die ENORM is en nemen plaats op rij tien stoel 46 en 47. Ik vind het veel te ver weg en vraag me af hoe dat zal zijn. Nick Cave vanaf een stoel live op deze afstand. Iets na achten weet ik het antwoord daarop. Zeer onwennig en onnatuurlijk. Cave start met We Real Cool zeker niet mijn favoriete plaat maar goddamn wat een loeigoed geluid in deze tent. Ik mompel halverwege het tweede nummer in mezelf dat ik dat zitten maar niets vind. Ik grinnik om de schaduw van Cave op de muur. Daar maak ik een foto van. Onmiskenbaar elke fan herkent die schaduw als zijnde Nick Cave. Zijn karakteristieke houding. Lang dun ietwat naar voren gebogen zodat hij als een prediker zeker is dat de woorden die hij bezwerend over zijn publiek spuugt ook aan zullen komen.

Bij het derde nummer Red Right Hand zit ik te wippen op mijn stoel mezelf in bedwang houdend om niet op te springen en te dansen. Het duurt 5 nummers en dan vindt Cave het ook welletjes geweest met dat stoeltjes zitten. Hij zingt Higgs Boson Blues en begint de verkeerde dames uit hun stoel te plukken. Ik denk de dames op rij zes in het midden ongeveer. Steeds meer mensen staan op. Ik kijk Carlo aan en Carlo kijkt mij aan en tegelijkertijd besluiten FUCK IT! en we rennen zo ver mogelijk naar voren als nog kan. Er is aan de zijkant een verhoging waardoor je prima uitzicht op het podium hebt. Ik probeer met mijn kabouter formaat daarop te springen zodat ik mezelf, kleine kabouter die ik ben nog voor de mensen die al op de verhoging staan kan posteren. Maar helaas kom ik niet op die verhoging geklommen. Carlo lukt dit door zijn iets meer lengte wel. Zelf sta ik aan de zijkant van het podium en staan er nog 4 mensen tussen mij en het podium. Niet verkeerd omdat Cave toch van links naar rechts over het podium schiet en ik op die plaats verschillende keren Cave boven me uit zie toornen. Zijn donkere ogen door het publiek schietend. Zijn woorden over onze hoofden zijn handen wijzend dreigend. Cave grapt en grolt met het publiek. Staat soms boven op de stoelen tussen zijn publiek. Trekt steeds de verkeerde dames uit het publiek en laat zich gewillig aanraken. Rij zes, het had mijn rij moeten zijn!

Bij From her to Eternity dans ik lustig mee en ik ben intens blij met Stranger than Kindness het nummer wat ik op dit moment het mooist vindt van Cave. Hij zelf zegt nog wel eens dat dit het nummer is wat hij het mooist vind uit die tijd. Ik snap dat wel. Daarna een prachtig mooie versie van de ballad God is in the House. Het is niet de Cave waar ik normaliter van hou maar het is zo loep zuiver qua geluid het is zo klein Cave achter zijn vleugel 1 spot op hem gericht en de zaal zo stil dat je een naald kunt horen vallen. Tupelo komt dreunend binnen ondanks de minimale band bezetting en Cave speelt een werkelijk schitterende vertraagde versie van The Mercy Seat die binnenkomt alsof het de eerste keer is dat ik het nummer hoor. (het kan goed de 10.000e keer zijn zoniet meer) Dan Jubilee Street het huzarenstukje van Push the Sky away uit 2013. Wat een geweldig spel weer van Warren Ellis die hierbij helemaal los gaat. Na Jubilee Street verdwijnt Cave na het voorstellen van zijn begeleiders van de avond het podium. Het publiek blijft uitzinnig achter. Ik weet dit is het einde nog niet.

Na 5 minuten vol gejoel, gefluit, gekrijs van uitzinnige fans komen ze terug het podium op. De eerst in het rijtje toegiften is Sad Waters, de openingstrack van mijn geliefde album Your Funeral... My Trial. Achteréénvolgens horen we We Now Who UR en People Ain't no Good (die ik normaal mwa mwa vind maar nu schitterend vind) Dan Jack The Ripper wat een dijk van een nummer is dat toch ook. Ik besluit dat ik Henry's Dream snel weer eens moet luisteren. De afsluiter is Push the Sky away. De lucht is weggeduwd en sterren daalden neer. Cave predikt, grapt en maakt meer dan ooit contact. Die stoelen ja nooit meer doen. Kleine zaaltjes ja graag liefst Paradiso. Maar gezien de staat van dienst mag hij daar wel een maand staan om al zijn fans tegemoet te komen. Hoe het was is in 1 woord niet te omschrijven. Daarmee zou het concert tekort gedaan worden.

Voor de setlist: Nick Cave Concert Setlist at World Forum Theater, The Hague on May 17, 2015 | setlist.fm

vleertje, ik heb een aantal jaren terug ook Nick Cave in deze zaal gezien, we zaten bijna achteraan, maar de laatste 6 of 8 nummers mochten wij naar voren toe, en mijn vrouw heeft toen gewoon op het podium gezeten; net als ongeveer 20 andere vrouwen.
Het geluid in de zaal vond ik trouwens geweldig!

Nick Cave, World Forum Theater Den Haag, 16 mei 2015

Dit soloconcert van de meester had even goed als Nick Cave and some of the Bad Seeds aangekondigd kunnen worden. Trouwe rechterhand en multi-instrumentalist Warren Ellis gaf evenals oudgedienden Martyn Casey en Thomas Wydler (respectievelijk basgitaar en drums) acte de présence. Alleen het twee jaar geleden teruggekeerde oerlid Barry Adamson werd om onduidelijke redenen vervangen door nieuwkomer Larry Mullins 'from Tennessee' op toetsen.

Het World Forum in Den Haag was strak uitverkocht en ondanks dat de dure tickets, die op verzoek van de artiest uitsluitend op naam werden verkocht, grondig gecontroleerd werden, was de logistiek perfect geregeld. Dit gold eveneens voor de uitstraling van de zaal, die hoewel omvangrijk, de sfeer van een intiem theater benaderde. Zowel de belichting als het behoudende start van het concert droegen hier aan bij. Na een aarzelend begin met 'Water's Edge', een recent nummer, speelde Cave in zijn eentje een uitgeklede versie van 'The Weeping Song' om daarna met band een nachtclubversie van 'Red Right Hand' in te zetten. Bij het vijfde nummer, het ingetogen en uitgesponnen 'Higgs Boson Blues' daalde Cave van het podium af om balancerend op de pluchen stoelen aan de muisstille zaal te vragen: "Can you feel my heart beat?", waarna hij het publiek uit hun zetels trok en richting het podium dirigeerde.

Vanaf dat moment was uit met de chique seated show. In het slot van 'Mermaids' liet Ellis zijn viersnarige tenorgitaar janken alsof de jaren zeventig nooit geeindigd zijn, om vervolgens tijdens een ziedend 'From Her To Eternity' te laten zien op gelijke voet te staan met ex-Bad Seed Blixa Bargeld als het op het uitbraken noise-erupties aankomt - met dien verstande dat Ellis een viool in plaats van een gitaar mishandelt. Na met een aantal ballads de toeschouwer op adem te hebben laten komen, zette Martyn Casey een donderend 'Tupelo' in, waarin hij eens te meer onderstreepte de ruggengraat van de Bad Seeds te zijn. Onderwijl hamerde Cave op zijn piano en droeg hij de doodgeboren tweelingbroer van Elvis ten grave. Jammer genoeg benutte Cave niet de capaciteiten van slagwerker Thomas Wydler tijdens het dreigende en bezwerende 'Mercy Seat' maar vertolkte hij het kwintessentiële Bad Seedsnummer solo achter de piano. Met een uitgesponnen 'Jubilee Street' - welke artiest in zijn midfifties weet nog zulke klasse songs neer te pennen? - werd de reguliere set tot een einde gebracht.

Hierna begon de bisronde, waarbij het publiek om oude en nieuwe songs schreeuwde. Groot was de verrassing toen Cave een xylofoon naar voren haalde en de band de inktzwarte blues van 'Up Jumped the Devil' uit 1988, een periode waarin Cave naar eigen zeggen de wereld uitsluitend zwart-wit zag, inzette. Hierna volgden nog een wonderschoon 'No More Shall We Part' en een bezield 'I Let Love In', voordat met een langgerekt en opnieuw gearrangeerd 'Jack the Ripper' de weg vrij gebeukt werd voor de afsluiter: het titelnummer van het laatste album Push the Sky Away.

Ian Johnstons Nick Cave biografie uit 1997 besloot met de woorden 'the best is yet to come'. Dat de enige kritiek op deze avond de setlist betreft, bewijst zijn gelijk én de grootsheid van mr. Cave. Zo mogen 'The Ship Song' of 'The Weeping Song' inmiddels weleens plaats maken voor één van de knallers van de nieuwere albums Abattoir Blues en Dig, Lazarus, Dig!!!. En waarom speelde Cave geen enkel nummer van Grinderman of zelfs The Birthday Party? Aangezien we niet met een Bad Seedsshow van doen hadden, was dit een uitgelezen kans geweest. Toch is deze kleine kanttekening geen reden de tweeënhalf uur durende show als minder dan fantastisch de boeken in te laten gaan.

Pracht verhaal vleertje. Leest als een spannend boek. En hoeveel spanning kan een mens aan...

Nick Cave brengt blijkbaar het beste in de schrijvers naar boven

Ik dacht dat ik gek werd bij de ticket controle....

Sater bedankt ook voor jouw prachtige recensie! Van de dag dat ik dacht dat ik zou gaan maar toch niet ging

Inderdaad was buiten het geluid ook het licht geweldig!

Oh en de schaduw foto van Cave wil ik jullie ook niet onthouden!

https://scontent-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-xpt1/v/t1.0-9/11096663_847025835376303_4453836231789438895_n.jpg?oh=a513a503a588058f73779d2931ce11a6&oe=55FF7EA1

Dankje! Leuk om te lezen dat de standaard setlist ook iets aangepast was voor de tweede show. In plaats van We Real Cool en God is in the House kregen wij Water's Edge en Love Letter.

En je hebt nu een leuke anekdote over je reisje naar Den Haag. Nog een geluk, dat je er niet op zondag met kaartjes voor zaterdag stond.