Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

Ik verhoog naar 5*, beste plaat sinds Holden - The Inheritors (2013).
Ongelooflijk hoeveel gevoel de man weet over te brengen met deze plaat
Geen enkel minder nummer en een visitekaartje van jewelste. Dat deze man gaat doorbreken, daar twijfel ik zelfs niet aan!

Jammer dat de hype zo op de loer ligt. Straks komt hij nog in de DWDD en loopt zwijmelend Nederland weer met zijn allen achter de man aan. Ik hoop dat hij nog lang onbekend blijft.

Sterker nog, hij is al in DWDD geweest

De Wereld Draait Door - dewerelddraaitdoor.vara.nl

Ik kijk geen tv, vandaar. Ik ben er nog niet uit hoe ik dit album beoordeel. Het is apart, eigenzinnig, maar het is ook wat gekunsteld, arty farty. En dat doet afbreuk aan mijn emotionele beleving van het geheel. Maar dat is een persoonlijk criterium. Het raakt me niet. Zoals Antony & the Johnsons me ook weinig deed. Behalve irritatie oproepen.

Hier ook (naar R'dam dan). Ook via FNAC? Voor degene die het album op vinyl willen is dit een prima optie.

Mooie plaat; moet je enkele keren hebben gehoord; de zang is echter niet overal even zuiver...dat is jammer

Ook via FNAC, echt prima! Wat klinkt dat mooi, dat vinyl!

Ah, gelukkig, ik dacht al dat ik de enige was die de zang niet altijd even zuiver vind.

Dit vind ik altijd van die onnozele reacties: "Ik hoop dat hij nog lang onbekend blijft". Ik hoop namelijk dat iedereen van deze mooi muziek kan genieten!

Daarnaast ligt dit normaliter niet helemaal in mijn straatje, maar deze plaat is meer dan vermakelijk. Paar briljante gecomponeerde liedjes

O ironie, waarom word je niet door iedereen begrepen.
Natuurlijk mogen mensen hiervan genieten. Toch ligt het gevaar van overexposure op de loer. Het meest extreme voorbeeld is de top 2000 met een top tien die in wezen niet slecht is maar die bijna niemand meer kan aanhoren.

Je moest eens weten, nee echt dat heeft ontzettend veel liefhebbers.

O zeker, maar kun jij nog luisteren naar de top drie?
Misschien komt het ook wel omdat ik niet veel luister naar muziek die ik goed vind. De magie is er zo maar af. En juist die magie maakt het zo bijzonder.

Nu ik mijn speler weer terug heb kan ik dat beamen: heerlijk om het zo te horen. Beetje overdreven wel weer om het over 4 plaatkanten uit te smeren maar dat is tegenwoordig eerder normaal dan uitzondering.

Over dat er tegenaan zingen wat ik her en der lees: ik hoor dat dus niet (terwijl mijn grote favorieten Nick Cave en Marc Almond dat toch zeker wel doen en ik dat ook hoor).


Gelukkig kan ik die magie zelf creëeren: ik luister nooit naar de radio en word er ook nergens echt mee geconfronteerd. Enorme hits zeggen mij dan ook vaak niks en ik bepaal zelf in welke dosering ik een album tot me neem. Deze Clementine dus heel vaak

Mocht iemand de bonustrack Curriculum Vitae nog op mp3 hebben: ik hou me aanbevolen

Nee ik luister die hele top niet, maar liefhebbers genoeg.

Inmiddels ook regulier uit op vinyl, verkrijgbaar bij iedere platenzaak die 'm besteld

Interessant plaatje. Want ondanks dat het mijn smaak dan wel niet helemaal mag zijn, beklijft het toch voldoende om hem zo nu en dan op te zetten. Het helpt hierbij dat ik zijn stemgeluid uitermate goed trek. Het is pop met een flinke eigenzinnige twist, wat het maakt dat dit weleens populair in zowel de alternatievere als mainstream hoek kan worden! In een nummer als London hoor ik zelfs hitpotentie. Doei!

Dit is een mij een voorbeeld dat de wonderen in de muziekwereld nog niet uitgedoofd zijn. Het doet een hoop muziek verbleken tot middelmatig gedreutel. Zelfs de pracht rotatielijst zucht onder deze nummer 1 notering. Kennelijk is er een bepaalde behoefte aan deze oprecht klinkende muziek, zou het ook met de tijdgeest te maken hebben? De behoefte aan identiteit en mensen die zeggen waar het op staat? Ik hoor veel Europeese chanson-traditie terug, het verhalende, ik zal hier maar geen namen noemen, is Brel al genoemd? Hoe zal dit gegalmd hebben in de Parijse metro's toen hij als straatmuzikant de draad weer probeerde op te pakken?
Het schijnt dat hij zoveel materiaal heeft geschreven, dat er zeker een verder vervolg komt, ben benieuwd, want deze artiest raakt mij zeer.

Dit album komt sinds zijn release minstens 1 x per 3 dagen voorbij hier en het blijft een zeer intense beleving.
Er word her en der behoorlijk met verwijzingen gestrooid, veel gehoord zijn Antony & The Johnsons en Nina Simone van die eerste vind ik het een beetje vreemd dat die er bij word gehaald van Nina snap ik het wel door de donkere stem en de voornamelijk piano begeleiding. Zelf zou ik aan de referentie punten Michael Kiwanuka willen toevoegen, net achter elkaar gedraait Nina Simone - And Piano (1970), Benjamin Clementine - At Least for Now (2015) en Michael Kiwanuka - Home Again (2012) en dat is toch wel een heel erg intens en mooi 3tal.

Dit album dan, het verhaal is bekend straatmuziekkant word wereld beroemd (hij is het nog niet, maar gaat wel gebeuren).
Een album dat onder je huid kruipt en er ook niet meer van onder komt een zeer intense trip van ruim 50 minuten waarin je schitterende composities krijgt voor geschoteld die met ongeloofelijk veel overtuiging worden gebracht. Het stemgeluid is wonderschoon en de teksten zijn grotendeels autobiografisch en compositorisch steekt het ook allemaal zeer goed in elkaar.

Zeldzaam sterk (debuut) album dat een kenmerkend eigen geluid een sfeer heeft.

5*

Schitterende live-versie van Condolence en St-Clementine-On-Tea-and-Croissants:

Benjamin Clementine - Condo...

Je hebt er toch zo'n download kaartje bij zitten? Of staat ie daar niet op?

Und hop, naar 5 sterretjes en dat doe ik bijna nooit zo snel.

Dat is toch wel een beetje een (rode) open deur intrappen

Nee, daar staat ie niet op



Ik had eigenlijk van jou niet anders verwacht

Die leidt naar Engeland, track 3 in het bijzonder. (begreep ik uit de toelichting op de LP)

Ja, dat schreef ik vorige week inderdaad ook al. Apart die uitleg ook wel. Waarom zo je zoiets helemaal gaan uitleggen, een beetje verbeelding van de luisteraar kan ook geen kwaad maar blijkbaar wil hij dat we dat moeten weten.

Ik hoor best veel mooie dingen, maar ik heb er nog wat moeite mee om hem helemaal uit te zitten. De muziek vraagt nogal wat aandacht. Vergelijkingen met Antony and the Johnsons kan ik wel volgen, maar dit ligt mij wel een stuk beter. Zeker interessant.

Mooie verrassing zeker; alleen toch enige moeite met de uithalen naar het bovenste register; daarin is het niet altijd even zuiver. Maar dat hoeft niet alles te zeggen; bij een Kevin Coyne (Wie kent hem nog?? Bursting Bubbles; had ik dat vroeger ook en begon dat zelfs mooi te vinden...en warempel deze Benjamin doet me zelfs, naast uiteraard Antony, een beetje aan Kevin denken) Zeker een cd die na en aantal luisterbeurten in je hoofd blijft zitten.

Na nog een paar keer luisteren, moet ik helaas tot de conclusie komen dat het mij nog steeds niet raakt. Hoewel zijn stem in de lage registers erg mooi is, kan ik niet wennen aan de onzuiverheid die er toch regelmatig is als hij de hoge registers in schiet. De composities zijn mooi en zijn pianospel ook, maar het komt bij niet binnen zoals andere muziek / artiesten dat wel kunnen doen. Het wordt een 3,5 voor de kwaliteit die er wel zeker is, en zoals eerder gezegd een door mijzelf samengestelde EP die ik wel kan uitzitten

Geweldig die Kevin (r.i.p) en dat is ook mijn favoriet van die Bard.

Na enkele luisterbeurten overheerst toch de teleurstelling. Het album "loopt" niet, er gebeurt té veel om het als een prettig geheel te ervaren. Neemt niet weg dat er mooie stukken in zitten.

Vind de pianoversie van London van de EP overigens veel mooier dan de albumversie.

Ook hier de max score voor dit fantastische album. Vasthoudend en verslavend na een behoorlijk aantal luisterbeurten. Prachtalbum. Nu maar wachten op de vinyl uitvoering. Uiteindelijk ook bij FNAC. Die zullen zich wel afvragen hoe het kan dat er zoveel lp's richting NL gaan.