D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

Wat een hype weer zeg. Plaat komt in de verste verte niet in de buurt bij zijn oudere werk.

Wellicht ruimte voor meer nuancering? Had jouw gevoel namelijk in den beginne ook.

Dat is jouw mening, anderen zien dit misschien anders. Hoeft niet meteen een hype te zijn, toch?

Ik ken voor de rest niks van D'Angelo en ik heb door de enthousiaste reacties het album gisteren beluisterd, ik was echt onder de indruk.

Gebruik jij nou het 'H word'?

Dit is een soul/funk plaat, dat soort goede muziek wordt tegenwoordig geen hype meer. Daarvoor moet je toch wel zo'n 30 jaar terug. Sommige liefhebbers hier zijn gewoon blij dat er weer een nieuwe plaat is na zoveel jaar en dat 'ie weer zo goed is. Je moet 'm overigens wel een paar keer draaien om 'm goed te kunnen beoordelen. Nu vliegen de 3* je om de oren hier. Dat lijkt wel een hype geworden.

[/quote]Nu vliegen de 3* je om de oren hier. Dat lijkt wel een hype geworden. [/quote]

Dat valt dus ook wel weer mee.
Anyway, ik ben liefhebber en heb de plaat meerdere malen op gehad, maar moet toch ook concluderen dat dit niet het niveautje Voodoo betreft. Wellicht groeit ie nog, maar voor nu een weloverwogen 3,5*

Jeetje! Wat een lekkernij zo in deze barre tijd van eenheidsworst.

Iemand dit album al in de winkels gevonden?

Gisteren schreef ik als voorbode voor de verrassing reeds een précensie. Nu heb deze plaat al meerdere keren beluisterd om er voor mijn gevoel een goede recensie over te schrijven. Want wat lag de soulwereld gisteren op zijn kop zeg. D’Angelo bracht dan eindelijk na vele jaren (bijna 15! naar het schijnt) een nieuwe plaat uit. En ja mensen, dat is dus groot nieuws in soulland. De verloren gewaande Kroonprins van de soulmuziek is weer terug. De vraag is alleen hoe?
Die hoe beantwoord ik eerst met mijn geschiedenis met D’Angelo. Ik was nog vrij jong toen ik helemaal into the R&B was. Gaandeweg begon ik al wat meer te verschuiven naar de soul en het moet rond 1998 geweest zijn dat ik Cruisin’ hoorde. Ik was om, helemaal om. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat het Smokey Robinson cover is, het ging mij vooral om de uitvoerende artiest. Via dat nummer kwam ik bij een album dat al een jaar of drie uit was: Brown Sugar. Geloof mij, het was toch een aardige muzikale openbaring wat D’Angelo daar bracht, al begreep ik de songteksten nog niet zo goed. Niet voor niks wordt die plaat gezien als een neo-klassieker. Nog meer kwam dat uit met Voodoo. Een plaat die ik in eerste instantie maar moeilijk begreep en een stuk minder vond dan zijn voorganger, maar die gaandeweg een vast plaatsje heeft verovert in mijn top25 favoriete albums aller tijden. Het verhaal, het geheel, het is nog steeds fantastisch.

…en toen werd het stil, heel lang stil. Zo af en toe kwam er iets nieuws naar buiten over de zanger. Soms over zijn drugs- en drankproblemen, dan weer over een nieuwe plaat. Vaak werd de titel James River genoemd, maar die kwam dan niet. Echt schot in de zaak leek er dit jaar te komen toen de manager van D’Angelo filmpjes online plaatste over studiosessies. Studiosessies die dus geleidt hebben naar de opname van dit album: Black Messiah. Een titel met een boodschap, zoals D’Angelo graag een boodschap overbrengt met zijn muziek. Een duidelijke boodschap, of het hem nu om seks, liefde of politiek gaat. Dat is voor mij persoonlijk altijd mooi meegenomen. Ik houd er wel van naar muziek te luisteren die ergens over gaat. Dat voelt op één of andere manier altijd wel goed bij mij. Nou, aan die zaken dus geen gebrek op Black Messiah. Maar wat brengt het album nu wel?

Zoals jullie van mij gewend zijn zal ik de nummers bespreken. Stuk voor stuk en in combinatie met elkaar. Dat laatste is op deze plaat namelijk echt van belang om dat de cd vooral als één geheel klinkt. De kracht van het geheel, zoals hij dat ook reeds op Voodoo liet horen.
Het album opent dus met het ijzersterke Ain’t That Easy. Een ronkend gitaartje, funky drums en vibe waar de groove vanaf spat. Opvallend is ook de ijzersterke zang van D’Angelo. Die man kan na dik 14 jaar dus echt nog wel wat. Natuurlijk bijgestaan door de beste muzikanten, songwriters en producers. Maar had iemand durven bevroeden dat het zo zou klinken? Zo goed?!
Opvolgend is er 1000 Deaths. En wat een basslijnen zeg! Palladino op de toppen van zijn kunnen. Dit nummer is wat vuiger en zompiger dan zijn voorganger. In 1000 Deaths schuilt een soort onderliggende energie die ingekapseld is en dat naar buiten wil. Dit vergroot de intensiteit van dit nummer ten zeerste.
De sound op Charade gaat meer richting de funkrock. Stevige gitaarriffjes, maar ook op een soort rare manier heel catchy. De vinger kan ik daar niet zo goed op leggen. Ook de intensiteit bij dit nummer is weer erg groot, als is er ruimte voor wat meer gefreak. Vet gefreak, welteverstaan.
Na Charade komen we uit bij de single Sugah Daddy. Door zijn aanstekelijkheid, de funky grondslag en de automatische behoefte om je hoofd mee te ‘knodden’ bevestigen de keuze voor dit nummer als single. Dit is D’Angelo is zijn meest catchy vorm en zoals gewoonlijk doet het blazertje (Roy Hargrove anyone?) het ook erg goed. Dat maakt het nummer voller en organischer.
Really Love is dan een nummer die al een tijdje op het internet rond zingt. Dit nummer is een stuk lomer en relaxter. De sfeer van dit nummer kan je wellicht het best omschrijven als een soort verstilde romantiek. Het wil niet ontluiken, maar zit conformtabel in bank die het nummer Really Love heet en is. Dat lome sfeertje komt ook duidelijk terug op Back to the Future, Part I. Wellicht is dit nummer wel wat funkier door het gitaartje, maar de loomheid die de zanger zo goed past is duidelijk hoorbaar. Voeg daar de catchy zanglijnen aan toe en je hebt een nummer dat leeft tussen twee werelden, twee mooie werelden.
In Till It’s Done(Tutu) spelen de zang van D’Angelo en de drums van ?uestlove de hoofdrol. Dit spannende nummer wordt gekarakteriseerd door een verstilde sfeer. Als het ware komt er in dit nummer steeds iets meer energie vrij, zonder echt uit te spatten in een orgie van overdreven energie. Juist dat gegeven zorgt er voor dat de spanning zo goed behouden blijft.
Prayer is dan weer wat vuiger. Dit nummer schuurt meer. Met behulp van het fijne gitaartje en de uitstekende stem en teksten van D’Angelo spreekt dit nummer mij erg aan. Ook doordat het een soort bedrukte sfeer behelst, waar toch wel een bepaalde hoop uit spreekt. Anders is dan het toch wel erg catchy Betray My Heart. Aanstekelijk en muzikaal gezien een waar feestje. Daarnaast is het ook vocaal een bijzonder sterk nummer. Ik ben een sucker voor die riedeltjes en blazers. Hier wordt toch iedereen vrolijk van?!
Om de vrolijkheid door te zetten mag je gerust meefluiten met The Door. De gitaarriffs dragen daar ook nog eens sterk aan bij. Dit nummer zit dan weer meer in de relaxstand, al doet een kreunende D’Angelo iedereen wel opveren. Die relaxstand mag aan houden in deel II van Back to the Future. Dit is de sound waarmee D’Angelo bekend is en waarmee hij bekend is geworden. Funkyness all over again, zolang je maar achterover kan zitten en je hoofd mee kan knikken.
Het album sluit uiteindelijk af met Another Life. Dit nummer vast eigenlijk de hele plaat samen. Alles wat vocaal, muzikaal en lyricaal al te horen was in de voorgaande songs wordt verzameld in deze redelijk geniale afsluiter. Damn Yeah!!

Zoals gezegd bespreek ik mijn album graag nummer voor nummer, maar het moet gezegd worden dat Black Messiah vooral een plaat is die je in zijn geheel moet beluisteren. Geef het vooral de tijd om het in te laten zinken. Ik kan je uit directe ervaring vertellen dat het steeds meer en meer bij je binnen zal komen druppelen om je uiteindelijk te laten verdrinken in de mooie sound, de muzikaliteit, de prachtige vocalen en de sterke teksten. D’Angelo is terug! En hoe! Ik denk dat er nog even ruimte gemaakt moet worden in mijn eindejaarslijstje met favoriete albums, want deze hoort daar 100% tussen te staan.

(bron: Opus de Soul)

Dan had ik het zeker niet tegen jou. Overigens vind ik dit nu zijn allerbeste, nog wat beter dan Voodoo. Hier staan nog meer juweeltjes op. Voor mij een weloverwogen 4,5*.

Veel invloeden van Parliament-Funkadelic en Sly Stone op dit album. Natuurlijk ontbreekt ook Prince niet (the charade, really love, another life). Deze muziek klinkt, organisch, levend, passioneel en ritmisch. Precies zoals muziek zou moeten zijn. Op het zelfde heel erg sterke niveau van z'n twee voorgaande albums. Ik had hem al live gezien op Gent Jazz in 2012 dus ik wist al langer dat D'Angelo nog helemaal niet uitgeblust was en wel degelijk nog iets in zijn marge had

Luister pas net. Maar:

Really Love

_0_ x 1000

Begreep vanmiddag dat plaat donderdag of vrijdag wordt uitgeleverd aan platenzaken. Helaas eerst alleen op cd..

Staat al wel op Spotify (sowieso sinds gisterenavond)

Mooie recensie Reijersen

Cd komt 17-12 uit en het vinyl in februari.

Interessant om te weten dat D'Angelo de release van Black Messiah naar 2014 heeft gehaald als gevolg van de "Police Protests" in Amerika. Eigenlijk was de release gepland voor 2015.

Lees hier het bijbehorende artikel op Pitchfork, info overgenomen uit The New York Times:
D'Angelo Rushed to Release Black Messiah Following Police Protests | News | Pitchfork
D?Angelo?s ?Black Messiah? Was Released in a Rush - NYTimes.com

Ook staat in het New York Times artikel dat het hele album analoog is opgenomen, er is niets digitaals aan. Dat maakt mij nog benieuwder naar de vinylversie. Daar zullen wel de teksten bij zitten, voor de cd was dat niet meer mogelijk.

Als ik de muziekmedia de afgelopen dagen wat volg is het zeker wel een hype.
dat maakt geen slecht album trouwens, dat is een ander verhaal.

In de recensies wordt geregeld de link naar Prince gelegd, "het album waarop we hoopte dat Prince het ooit nog zou maken". Na een aantal luisterbeurten snap ik het wel. Het klopt gewoon dit album, zeker als geheel. Het is waar, Prince, zeker het beste materiaal is oud en zelfs al wat gedateerd, maar wat D'Angelo nu klaar maakt, ontstijgt wat mij betreft veel van het Prince werk. Erg, erg goed.
Of het nu een hype is of niet vind ik een wat overbodige discussie.
Luister het album een aantal maal en luister hoe knap het gemaakt is.

Ik heb inmiddels het meeste complexe nummer, waar je echt aan moet wennen, aangevinkt. Het is echt niet normaal: de beats & bassen & zang & gitaar vormen een waanzinnig mooi geheel op 1000 Deaths!

dat ben ik helemaal met je eens , gelukkig maar dat iemand toch zo eigengereid wil zijn.

Er is op dit 55 minuten durende album geen ''gewoon goed'' moment. Nee, Black Messiah is van begin tot eind gewoon verdomme fenomenaal! De ritmesectie is er een waar je diep voor moet buigen, mijn god, wat een wereldklasse! Die ''drunk'' beats à la J Dilla (gespeeld door niemand minder dan Questlove) op Prayer die gruwelijk ver achter de tel liggen, ze geven de track zoveel mee, of de smerige bas- en drumgroove op het lichtelijk onheilspellende 1000 Deaths! Alles voelt zo organisch en heerlijk aan, ondanks het prachtige gevoel voor detail en de vernuftige koortjes. Bij een track als Sugah Daddy moet je toch niet anders dan glimlachend meedeinen op die beat? Deze stevent sowieso af naar 4,5* ster en klimt per luisterbeurt steeds hoger in mijn jaarlijst. Ik ga de andere twee albums van D'Angelo ook maar eens snel opzoeken.

Zeer aangename eerste luisterbeurt.

Dat is nu net het enige nummer waar ik bij de eerste luisterbeurt van onder de indruk was.

Overigens na 6 luisterbeurten ook

Je bent er zoals gewoonlijk weer snel bij (willie).

2 dagen, valt wel mee toch, ik luister het album, ik kom even kijken wat anderen er van vinden en ik was voornemens om te schrijven dat het allemaal nog niet zo'n ontzettende indruk maakt, op 1000 deaths na. Toevallig kwam ik een bericht tegen waar ik deze reactie mooi op kon quoten.

Goede plaat, niet eentje die mijn top10 eens gaat husselen.

Moest bij het luisteren hierna denken aan Paul Kelly (USA 70s Soul/R&B) Hooked, Hogtied & Collared

de meeste cds van d* angelo moet je minstens een paar eer beluisteren dan begint het te leven..zo ook dit prima schijfje.

Wow, wat een gemiddelde: 4,20 na 51 stemmen!

9,4 van Pitchfork. Dat is ook vrij hoog.