D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

Wel moet ik zeggen dat 'The Charade' zo op Sign "O" The Times of iets dergelijks kon hebben gestaan.
Wat een prachtig nummer zeg.

Ik heb al meerdere mensen horen zeggen dat 'The Charade' op Sign ''O'' The Times kon hebben gestaan. Ik snap dat eigenlijk niet, aangezien ik Sign ''O'' The Times en veel andere Prince albums zo'n ontzettend jaren 80 geluid vind hebben. Black Messiah klinkt veel meer ongepolijst als funk uit de jaren 70. Of bedoel je dat het type song zo van Prince had kunnen komen?

Zoiets, ik vind het nummer eigenlijk gewoon een typisch jaren '80 geluid hebben. Als je me zou zeggen dat 'The Charade' een hitsingle was in 1987, ik zou het zo geloven.

Als je luistert naar veel muziek die Prince in de jaren '80 voor het Dream Factory project (later delen op SOTT), dan had The Charade daar prima tussen gepast. Ik ben nog geen Prince fan tegengekomen die dit ook niet direct hoorde.

Dat geloof ik graag, maar ben ( hoe hard ik dat ook geprobeerd heb ) geen Prince fan. Gek genoeg kan ik D'angelo's muziek wel zeer waarderen en is Voodoo mijn favoriete plaat aller tijden. Is Prince toch nog ergens goed voor geweest

Wat ongelooflijk goed. Echt een topalbum van begin tot eind. Liveconcert in Paradiso was overigens ook legendarisch. Wat een artiest!

Een tijdje genegeerd, maar bij herbeluistering snap ik de waardering voor deze man, subtiel en geheel eigen. Swingt als de spreekwoordelijke tiet.

Dit album is niet stuk te krijgen, ik ben er nog steeds niet over uit welk nummer ik nou het beste vind. Elke keer dat ik Black Messiah luister vind ik weer een ander nummer het beste, enorm goede en top 10 waardige plaat. Totaal terecht dat D'Angelo genomineerd is voor drie Grammy's waaronder Really Love voor record of the year. Waarschijnlijk gaat Mark Ronson's gelikte en door 6 producers aan meegewerkte Uptown Funk ( over authenticiteit gesproken ) er met de prijs vandoor, maar het feit dat Really Love genomineerd is zegt genoeg. Dat liedje zit zo enorm goed in elkaar, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Wel jammer dat na de grootste verbazing van de plotselinge release, Black Messiah hier hier een stille dood sterft, toont toch weer aan dat het genre soul/funk op mume toch een ondergeschoven kindje is.

Helemaal eens hoor vinylbeleving. Dit wordt een klassieker wat mij betreft en vermoedelijk later één van mijn soul/funk favorieten van het decennium.
Over de status van soul en funk kom ik helaas ook tot dezelfde conclusie. Maar dat geldt zeker niet voor mij. Het is mijn favoriete, en qua omvang het grootst genre van mijn platen verzameling.

Het mooie van de plaat is dat D'Angelo de oude funk en soul doet herleven op een progressieve manier. In dat laatste schuilt ook het risico dat het niet door iedereen gewaardeerd wordt.

Geheel mee eens

co-sign

Bijna 2 jaar na release heeft dit album nog niks aan kracht ingeleverd. Sterker nog, begin bijna te verkondigen dat ik deze stiekem misschien wel beter vind dan Voodoo ? Wat een heerlijk rauwe en constante plaat is dit toch zeg!! Elke keer wanneer de eerste noten van Ain't That Easy uit mijn speakers knallen kan ik niks anders dan me overgeven aan Black Messiah.. en dat is alles behalve een straf. 5*

Ik vind het sowieso beter dan Voodoo

Mee eens. Misschien wel beter dan Voodoo, toch heeft die plaat nu nog iets meer credits maar vooral jeugdherinnering bij me. Het is dan ook niet voor niets de nummer 1 in mijn top 10.
Misschien gaat Black Messiah daar in de toekomst wel verandering in brengen.
Want ik vind op vind op Black Messiah werkelijk alle nummers zó waanzinnig goed, ze hebben de afgelopen twee jaar inderdaad niets aan kracht ingeboet.
Toch heeft Really Love van alle nummers een speciaal plekje in mijn hart veroverd. Het is het soort nummer dat een tijdloze romantiek behelst. Daarnaast is het belachelijk goed geproduceerd, met koptelefoon is er zo enorm veel detail waar te nemen, al kan je dat ook eigenlijk weer van alle nummers zeggen. D'Angelo blijft gewoon een artiest die uniek in zijn soort is.

Misschien niet het meest actuele filmpje, maar deze versie van Sugah Daddy op North Sea Jazz is toch wel briljant: D'Angelo & The Vanguard - Sugah Daddy (Live at North Sea Jazz Festival 2015) - YouTube. Wat een energie!

D'Angelo live is sowieso een hele grote aanrader. Stil blijven staan is voor mij onmogelijk in dit geval.

Berichten verplaatst naar D'Angelo

Ik had deze plaat vanmiddag weer eens uit de kast getrokken na lange tijd en opnieuw zwaar onder de indruk. Wat een onnavolgbare meester is D’Angelo toch. De vergelijking met Prince wordt vaak gemaakt en ik begrijp wel waarom, maar toch blijft D’Angelo voor mij ongrijpbaarder en rauwer.

Ik vind die vergelijking alleen op dit album logisch. Hiervoor was het toch meer neo-soul en R&B met een funk sausje (Voodoo). Black Messiah is veel experimenteler en net als Prince een niet zo gebruikelijke mix van stijlen waarom nadrukkelijk rock (live ook) en funk. Maar om de vergelijking te rechtvaardigen moet hij wel meer dan 1 dergelijk top album maken.

In mijn beleving was Voodoo voor zijn tijd en genre ook heel experimenteel.

Maar geen crossover. En laat dat nu juist het Prince element zijn imo.
Tenzij je het vergelijk met een Black Album of zo, maar dan kun D'Angelo moeilijk meer ongrijpbaar en rauwer dan Prince noemen.

Black Messiah is alweer 9 jaar oud en inmiddels uitgegroeid tot een moderne klassieker. Dit is een van de weinige albums waarbij ik vrij snel tot de slotsom kwam dat het een meesterwerk is. Zo'n album waar alles klopt, over elk detail lijkt nagedacht. Productioneel is het grandioos, er vallen zelfs na 9 jaar nieuwe dingen te ontdekken in de muziek.
Ik weet nog wel dat ik de eerste keer Ain't That Easy hoorde en dacht wtf is dit?! Zo weird, maar zo lekker.
Hopelijk hoeven we niet nog langer te wachten op een opvolger, al ben ik daar wel bang voor.
Het team rondom D'Angelo blijft stil, ik volg Russell Elevado zijn opname technicus op Instagram en die laat weinig los. Dus of er überhaupt wel iets van een nieuw project in de maak is, dat is maar de vraag.
Het zou toch geweldig zijn als hij weer met zo'n shock release komt. Destijds werd iedereen van zijn sokken geblazen en in de tussentijd is er ook geen enkel soul/funk album uitgekomen met zo veel impact. Voorlopig moeten we het dus maar doen met Voodoo en Black Messiah. Er valt nog steeds na jaren veel te ontdekken in de muziek van D'Angelo.

Ik kan me helemaal in je verhaal vinden, maar toch draai ik hem niet veel. Zal ik weer eens doen.

Matig nummer voor D'Angelo begrippen. De instrumental is oke, maar het is veel te lang en bovendien meer een soort mantra dan echt een song. Die verse van Jay-Z is trouwens echt belachelijk slecht, hij past totaal niet op het nummer.

Black Messiah is alweer tien jaar oud!
Vorig jaar poste in rond deze tijd ook een berichtje, maar nu doe ik dat gewoon weer.
Dit album verdiend dat en wat mij betreft mag er wel wat meer aandacht komen voor soul en funk releases op Musicmeter.

Ik kan me de twee dagen dagen voor de release nog goed herinneren. Er gingen geruchten dat er dan toch eindelijk een nieuw D'Angelo album zou aankomen, al geloofde niemand dat in eerste instantie echt (want het album was al zo vaak aangekondigd). Maar toen ineens de single Sugah Daddy verscheen, bleek het deze keer toch echt waar te zijn. Er werden posters met cryptische teksten in New York waargenomen, en twee dagen later zag Black Messiah na bijna 15 jaar het levenslicht.

Toen het album op een dinsdagochtend op de streamingdiensten beschikbaar kwam en ik me aan een eerste luisterbeurt waagde, wist ik met mijn 'getrainde' muziek oren niet zo goed wat ik met de muziek aan moest. Ik begreep niet wat ik hoorde. Vooral de eerste vier nummers klonken heel vreemd en leken te wringen als een nieuw paar schoenen die nog ingelopen moeten worden.
De muziek en de mixing klonk als oude funk platen, maar ook anders. Op fora en door media werd de vergelijking met Prince regelmatig gemaakt, maar Prince klonk toch nooit zo ruw op zijn platen? Live misschien wel, maar zeker niet zijn studio albums. Black Messiah klonk eerder als een liefdes baby tussen Prince en Sly, met een flinke scheut Parliament/Funkadelic.

De dagen, weken en maanden na de plotselinge release heb ik het album heel veel geluisterd en werd het een trouwe metgezel. Niet alle nummers bleven meteen hangen, maar inmiddels kan ik van alle nummers genieten en valt nog steeds op hoe bizar goed dit album is.
Eigenlijk zijn alle nummers eigenzinnig, doordacht en hebben ze hun plek op Black Messiah. En ook al is The Door een iets minder sterk nummer, slecht is het allerminst en het liedje hoort ook gewoon bij het album.

Terug naar 2024. Wat D'Angelo hier voor elkaar kreeg mag een klein wonder genoemd worden.
De geruchten waren er al langer, maar niemand had nog verwacht dat er echt een nieuw album zou komen, laat staan dat het zo fenomenaal goed zou zijn.

Wat maakt het album nou zo goed? Black Messiah staat ook nu nog, tien jaar na de release totaal op zichzelf. Het is zo eigenzinnig en niet met een ander album te vergelijken. Het is als een Gumbo waarin de ingrediënten precies goed gedoseerd zijn. In de tien jaar na de release is er ook geen soul of funk album meer uitgekomen dat mij zo van de sokken blies.

Toch blijft de vraag waarom er niet meer soul artiesten eens wat meer risico nemen. Vaak klinken nieuwe releases veilig en volgen ze de conventionele manier van song structuren en mixing. Dat is jammer want hierdoor ontwikkelt het genre zich eigenlijk niet. ( Al is dit bij alternatieve r&b wel anders).
D'Angelo blijft wel een uniek fenomeen binnen het muziek landschap, en dus blijft het wachten tot hij weer eens met iets nieuws op de proppen komt. Ook nu zijn er weer geruchten door muzikale vrienden dat hij toch echt in de studio aan de slag is, maar zeker weten doe je het nooit.
Wellicht duurt het dus nog weer een jaar of 4 tot er iets nieuws uitkomt, maar we gaan het zien.
Ik blijf gewoon genieten van deze masterpiece en schuif het nog een plekje omhoog in mijn top tien.

Voor wie dit album niet kent; ga dit luisteren, maar heb geduld. Als je dat kan opbrengen en soul/funk is je ding, dan weet ik zeker dat Black Messiah ook voor jou zo'n trouwe metgezel kan worden!

Damn D'Angelo, shit damn motherfucker. Blij dat je ons deze hebt nagelaten die zich al jaren mooi nestelt in mijn top 10. Vaar wel en fly high

Zeg dat wel, enorm triest nieuws.

Ik ben er kapot van. De komende dagen ga ik constant Prayer luisteren.

Wat een triest nieuws. Deze plaat maar opgezet terwijl ik dit laat inzinken.