D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

Juist 1000 Deaths weet mij nog niet te pakken. Maar goed, het is pas de tweede luisterbeurt voor me, dus ongetwijfeld weet 1000 Deaths met zijn springerige baslijntjes mij nog te overtuigen. De rest luister erg lekker weg, zalig zelfs. Het broeierige sfeertje bevalt en de kracht en overtuiging spatten ervan af. Geregeld kijkt Prince even door het sleutelgat. En ziet dat het goed is. Nee, niet gewoon goed. Maar steengoed. Soulplaat van het jaar?

Laat ik bij wijze van inleiding even zeggen dat dit lijkt op een mengeling van Marvin Gaye en Sly & the Family Stone, en dat ik het tevens vreemd vind dat het alweer 14 jaar geleden is sinds zijn meesterwerk het daglicht zag, dan is dat alvast gebeurd.

Black Messiah begint stevig en gaat met 1000 Deaths nog een versnelling hoger; als ik geen ketter was, zou ook ik Jezus bedanken, alleen al voor de drums en de baslijn. "All we wanted was a chance to talk" klinkt het in het volgende nummer. The Charade houdt de luisteraar ergens in de grijze zone tussen hoop en ontgoocheling. Boter voor de ziel. Vervolgens krijgen we een, naar de maatstaven van dit album, eerder matig funky intermezzo. Is dat een sub-kick?
Really Love is een nummer dat ik hoopte hier te vinden, wie anders dan D'Angelo kan dit nog? Vanaf dit punt wordt het album coherenter en grijpt het terug naar de goede oude groovy Voodoo-dagen, D'Angelo wil zelf ook gewoon terug zegt hij. Vervolgens komen we via Till It's Done bij Prayer, dat zo hard klapt dat zelfs Chris Brown er rode wangetjes van krijgt, en daarna weer bij Betray My Heart, dat plaats moet ruimen voor... een dappere poging tot iets. Dat gefluit in combinatie met die gitaar doet me om de één of andere reden denken aan iets dat gebeurde in Disney-films uit de jaren '80. Deze associatie is wellicht nergens op gebaseerd, maar dat neemt niet weg dat dit soort capriolen voor mij enkel goed te praten zijn in een dergelijke context; nee, D'Angelo, nee.
Doordat ik mijn aandacht volledig ben verloren bij The Door is Back to the Future (Part II) ook grotendeels overbodig. Gelukkig is er nog Another Life, ijzersterke afsluiter.

Te lui om te lezen versie:
Favoriete tracks: 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 12.

En zo komt er op de valreep van 2014 nog even een nieuwe D'Angelo, na 14 jaar en the man is back.

Moet ik weer heel mijn eindejaarslijst omgaan gooien, want dit behoord wel degelijk tot de betere 10 albums van het afgelopen jaar...... wellicht zelfs het beste.......

Ja, tot die conclusie (het beste album) ben ik inmiddels gekomen. Er staan overigens meer soul/funk albums in: Curtis Harding, The Roots & Lee Fields. En dan heeft Sharon Jones het net niet gehaald bij mij. De echt goede funk/soul is terug en het is 2015!

Ik vind het mooi klinken maar heb toch ook moeite om het van begin tot eind te luisteren. Maar ik ga deze zeker vaker draaien.

Dat omgooien van mijn jaarlijstje heb ik zojuist gedaan. D'Angelo staat voorlopig op nummer tien, maar stijgt wellicht nog. Niet gedacht dat ik van een soul/funk-cd nog zo onder de indruk zou zijn...

Tsja mijn nr. 1 word of Lenny Kravitz - Strut of deze worp van D'Angelo

Curtis Harding & Lee Fields staan ook bij mij in mijn eindejaars Top 10 en bij mij is Sharon Jones ook net buiten de boot gevallen (voorlopig dan)......

Bij mij staan ze er allemaal in. Sharon, Lee, Curtis en deze meneer staan allemaal in de top5 zelfs.

Hervormingen vinden vooral plaats door middel van de lange adem en politiek bewogen leiders met charisma. D'Angelo is blijkbaar trots op de kortstondige chaos en het ongenuanceerde extremisme ontstaan vanuit de oproer in Ferguson. Gister zijn er nog 2 willekeurige agenten doodgeschoten in New York, bedankt Ferguson! Nee dan zijn voorbeeld met Egypte, waar alle problemen zijn opgelost door de oproer vanuit de massa (niet dus). Net als de hele Occupy beweging die zonder herkenbaar gezicht nooit serieus is genomen. Hetzelfde geld voor de hele toestand in Hongkong (overigens wel de mooiste opstand in het rijtje), waar de leiders (ik kende ze niet eens) het na een veel te kortstondige protesttijd alweer hebben opgegeven.
Nee, D'Angelo, met je politieke statement kan ik niet zoveel, wat mij betreft zet het juist aan tot verkeerde sentimenten. Desondanks is Black Messiah wel een toffe plaat geworden, zeker 1000 deaths is echt geslaagd binnen het door D'Angelo bedachte muzikale concept van burgerlijke ongehoorzaamheid. Dat diezelfde gewone burger wel gewoon 70 euro moet neertellen om dit geluid van het volk live te kunnen aanschouwen doet daarbij dan wel een beetje ongemakkelijk aan. Ik zeg boycotten die show!

De dood van de twee politie agenten was een tragisch gebeuren uitgevoerd door een gek. Ik vind het bijzonder dat je D'angelo hierin betrekt. Ik denk ook dat D'angelo meer sympathiseert met de sentimenten onder de zwarte bevolking en niet met het geweld in Ferguson.

En ik denk dat je mijn bericht niet in het juiste perspectief ziet. Je weet dat dit album vervroegd is uitgebracht vanwege de rellen in Ferguson? De link naar het statement van D'Angelo was al eens geplaatst, maar hierbij nogmaals. Zijn statement beslaat overigens ook duidelijk meer dan alleen de racismediscussie.

Ook al deel ik niet hetzelfde gedachtegoed, ik waardeer mensen als D'Angelo, die muziek uitbrengen om een politieke mening, wel vele malen meer dan al die gluiperige Band Aid en glazen huis kerstsentiment artiesten.

Recensie: D’Angelo’s “Black Messiah” om lang van te genieten

Meer dan veertien jaar liet hij zijn fans wachten op de opvolger van Voodoo. Nu is het dan zover: vanuit het niets dropt D’Angelo zijn derde album. Black Messiah klinkt wat steviger dan zijn voorganger, maar staat vooral vol met typische D’Angelo tracks.

Heb jij vroeger wel eens hysterisch staan gillen bij een D’Angelo concert? Dan is het mede jouw schuld dat er bijna vijftien jaar geen nieuw materiaal van hem verscheen. Toen de “Untitled” zanger een sekssymbool werd, zakte zijn zelfvertrouwen in. Volgens Questlove dacht hij dat niemand meer in zijn muziek geïnteresseerd was. Tel daar wat verslavingen bij op en je hebt de ingrediënten voor een lange periode van afwezigheid.

Surprise! Dit weekend kondigde D’Angelo – nu 40 jaar oud – een luistersessie aan voor zijn nieuwe album. Maandagnacht stond Black Messiah meteen op iTunes, Spotify en Google Play. Diezelfde dag zijn ook de fysieke schijfjes naar de winkels opgestuurd.

Sinds een jaar weet de wereld wat een ‘surprise release’ is. Beyoncé dropte BEYONCÉ digitaal en liet social media en de rest van het internet alle promotie doen. Op dit moment gebeurt hetzelfde met D’Angelo: #BlackMessiah is trending. Afgelopen jaar hebben artiesten als U2 en Mariah Carey geprobeerd hetzelfde effect teweeg te brengen. Tevergeefs. Je moet van goede huize komen om succesvol een surprise album te droppen. Ten eerste moet de muziek steengoed zijn. Bovendien moet de massa erop zitten te wachten, het liefste ernaar verlangen.

In het geval van D’Angelo zit dat tweede wel goed. Bijna vijftien jaar wachtten soul addicts op de opvolger van Voodoo. Oké, trek er een paar jaar af, omdat de muziek zo goed was dat we er wel even op konden teren. Maar meer dan een decennium smachten is toch wel iets teveel van het goede. Dat is nu voorbij. En hoe is de muziek?

Het geluid van D’Angelo en zijn band The Vanguard is zo uniek en eigen, dat het vanaf de eerste seconde een verademing is om Black Messiah te horen. Toen hij mid jaren ’90 debuteerde met “Brown Sugar” werd hij nog vergeleken met Prince en Jimi Hendrix. Maar op Voodoo (2000) perfectioneerde hij zijn totaal eigen geluid. Black Messiah gaat in dezelfde lijn verder als de klassieker.

Zijn derde album gaat wel steviger van start dan de voorganger. De broeierigheid van Voodoo maakt plaats voor een wat rauwer geluid. “Ain’t That Easy” en “The Charade” zijn stevige porties funk-rock. “1000 Deaths” is nog complexer in vorm, met een Guns n’ Roses achtige finale: ‘a coward dies a thousand times, but a soldier only dies just once’.

Er gebeurt enorm veel op vocaal gebied. D’s stem gaat van hoog naar laag en van loepzuiver naar onverstaanbaar. Natuurlijk zijn de overheerlijke, karakteristieke achtergrondkoortjes volop aanwezig op Black Messiah. Ook de gitaar staat centraal, in allerlei soorten.

Black Messiah luistert weg als lekkere muziek, maar kan ook een diepere ervaring zijn als je de teksten goed onder loep neemt. De maatschappijkritische en spirituele lyrics passen in de huidige tijdgeest. Afgelopen weekend vond er in de VS een enorme demonstratie plaats: zwart Amerika is boos. Net als J. Cole op zijn nieuwe album, verwoordt D’Angelo een deel van dit gevoel: ‘all we wanted was a chance to talk, ‘stead we only got outlined in chalk’.

Op Black Messiah staan vooral veel typische D’Angelo tracks, zoals we ze van hem kennen. “Sugah Daddy” en “Back To The Future” zijn catchy, funky nummers met heerlijk toetsenspel en blazers. “Betray My Heart” en “Another Life” zijn kleine soul meesterwerkjes van de meester zelve.

Het zwoele, romantische “Really Love” is het meest toegankelijke nummer op Black Messiah. Niet voor niets is deze gekozen als eerste single. De tedere Spaanse gitaar en de onweerstaanbare groove zorgen ervoor dat de track meteen op repeat kan. Maar eigenlijk geldt dit voor alle tracks. Een D’Angelo album om nog lang van te genieten. Als het moet vijftien jaar, zucht.

Bron: INTO SOUL

Aah die statement had ik nog niet gezien. Dat maakt het inderdaad iets duidelijker. Leuke toevoeging.

Ik vind het wel erg kort door de bocht om de situatie in de stad Ferguson de schuld te geven van de dood van de twee agenten in New York. Natuurlijk verwijst de dader naar de ontstane oproer onder de zwarte bevolking aan de hand van de gebeurtenissen in Ferguson maar dat wil nog niet zeggen dat hij niet gewoon een gevaarlijke gek was, en dat 99% van de zwarte opstandelingen dit nooit gewild had. Net als dat niet alle blanke agenten constant zwarte mannen doodschieten.

Tevens vind ik het erg kort door de bocht om even namens D'Angelo te concluderen dat hij blijkbaar "trots is op de kortstondige chaos en het ongenuanceerde extremisme ontstaan vanuit de oproer in Ferguson". Het lijkt me veiliger en logischer te concluderen dat hij de onrust die ontstaan is onder de zwarte bevolking, en het besef dat racisme helaas nog springlevend is in Amerika, een stem wil geven met deze zeker wel genuanceerde en gebalanceerde plaat.
Wat mij betreft is hij daar glansrijk in geslaagd.

Rest mij nog te zeggen dat het natuurlijk wel jouw goed recht is om geen groot fan of voorstander te zijn van de politieke boodschap die D'Angelo met zijn plaat probeert over te brengen maar de conclusies die je hieruit trekt vind ik niet zuiver en dus ook niet terecht.

Terugkerend naar de muziek is deze plaat voor mij vooralsnog 4,5 sterren waard.
It Ain't Easy blijft mijn absolute favoriet, gevolgd door Back to the Future en Another Life.

Ik wil hier helemaal geen politieke discussie veroorzaken en dit is het enige dat ik er nog over ga zeggen. Mijn reactie (nogmaals) slaat op het statement van D'Angelo bij deze plaat dat het volk de leider is, waarbij ik zeg dat het volk juist leiders nodig heeft om iets te kunnen bereiken. Het invullen van daderprofielen vind ik meer voor nu.nl.

Zou ik ook niet doen, krijg je de Mods achter je aan

77 stemmen al voor een soulalbum. Dan moet dit wel iets speciaals zijn. Alhoewel de recensenten niet allemaal even positief zijn over dit album. Ga hem eens beluisteren of het gedweep hier op MusicMeter terecht is.

Ik kan er opzich wel naar luisteren, maar naar de zoveelste keer begint het toch op mijn zenuwen te werken. Ik heb me laten vertellen dat het erg op Prince lijkt (waarvan ik eigenlijk alleen de nieuwste twee goed ken, dat vind ik twee verschrikkelijke albums), dus dat lijkt me een mooi punt om afscheid te nemen van D'Angelo.

Ga je gang - spijkerbroeken-ruitjeshemdendragers-muziek zal dit nooit worden, soul zit in je lijf en is niet te koop, noch bij de slager, noch bij Plato.

De eerste keer kwam deze vlak binnen - jazeker ik heb 17 euro geofferd op het muziekaltaar van Plato, omdat ik geen zin had om te wachten op de komst uit US/UK tegen lager tarief - maar inmiddels is ie aan het landen.

Jawel hoor!

Het is gewoon een bom, dit album! Ik moet voortdurend aan Prince uit de 80s denken, die was ook in staat om iets vergelijkbaars te maken. Maar het heeft zeker veel van de soul uit de jaren 70 van Marvin Gaye, Al Green of Shuggie Otis.
Een fantastische eindejaarsverrassing

Bij Heaven zijn ze niet zo positief anders, maar dat zegt natuurlijk niet alles. Zal er objectief proberen naar te gaan luisteren.

Komt op mij nogal chaotisch en hectisch over, met het leukere spul ergens begraven onder een berg drums en falsetten. Nee dank je. Kan er weinig structuur in ontdekken. En die stabiliteit van een fatsoenlijk couplet heb ik wel nodig in mijn leven op dit moment. Bovendien voel ik me als gevolg out of touch met de publieke opinie, dus daarvoor extra minpunten. Wat dan weer doorwerkt. Ja, het is erg gecompliceerd allemaal.

Als groot fan van D'angelo's album Voodoo heb ik heel erg lang op deze plaat gewacht. Ik was (en met mij velen anderen ) na alle verhalen over verslavingen, depressies en arrestaties van de afgelopen jaren, ook niet meer overtuigd dat een nieuw album van D'angelo ooit nog het levenslicht zou zien. Nu het album er is, luister ik de afgelopen dagen naar niets anders meer. D'angelo's muziek werkt voor mij als een ontdekkingsreis. Na een eerste luisterbeurt is het nog wennen, maar na verloop van tijd gaat de muziek steeds meer voor zichzelf spreken, en valt op hoe rijk en goed geproduceerd ook dit album weer is. Op elke track gebeurd wel iets. De gitaren zitten mooi in de mix, worden soms weg of teruggedraaid en op de achtergrond hoor je gesprekken uit de studio. Pino Palladino klinkt weer zalig op de bas ( sugah daddy! ). De drums zijn soms hard en medoogeloos ( die kicks op prayer!) en soms zacht en jazzy ( luister naar de hi-hat op betray my Heart! ). Op de protestsong The charade, klinkt een vaag synth geluid ( het schijnt dat D'angelo nieuwe synth patches bouwde om een extra vervreemdend geluid te creëren) en eindigd de track vrij abrupt, alsof D'angelo's mond gesnoeid wordt. Nee dan het nummer 1000 deaths. Deze track klinkt bij eerste beluistering als een soort ruwe demo. Maar na meerde malen luisteren ontvouwd zich een duistere song waarin D'angelo met verknipte vocalen zingt: a coward dies a thousend times, but a soldier dies just once. Een aanklacht op de bemoeienis van Amerika in Afghanistan en Irak? De komende tijd zullen mensen de lyrics op Black Messiah onder de loep nemen, en komt op deze vraag vast een antwoord. Ook is er een mooie rol weggelegd voor Kendra Foster van Funkadelic als backround vocaliste en co writer.

Niet iedereen zal de donkere fuzzy productie op Black Messiah mooi vinden, of het feit dat D'angelo's stem nog meer een instrument geworden is, en dat zijn teksten zonder lyrics minder goed te begrijpen zijn. Dat is smaak. Het klinkt echter wel als een zeer weloverwogen, bewuste keuze van een muzikant die ruim de tijd nam om met zijn vervolg op Voodoo te komen.
Nee dezelfde impact als Voodoo heeft dit album op mij nog niet, maar wat is het genieten op deze plaat!
De komende maanden, wellicht jaren valt er op deze plaat nog genoeg moois te ontdekken.
Het wachten is nu op de vinyl persing van Black Messiah ( 10 Feb ). Zoveel schoonheid moet je natuurlijk niet op Spotify of iTunes beluisteren. Dit album verdient het om te worden beluisterd op vinyl. Met je vrienden of alleen, met headphones of juist zonder. Vinyl dus! Waar de muzikale ontdekkingsreis tot leven kan komen met de naald diep in de groef. Een reis waar je je kan laten meevoeren in de wereld van funk, soul en jazz. De wereld van D'angelo.

Waanzinnige plaat. Heel vrij en ook al t past in bekende genres, compromisloos! Zeker de net te ver over de tel hangende beat bij sommige nummers, heel lekker en super slepend, maar hitjes zullen dat niet worden denk ik, daar is t te vreemd voor, voor de massa althans.
In ieder geval een prachtige afsluiter van 2014. Unieke plaat.

Stempolitie.

Ik heb überhaupt spijt dat ik aan dit album ben begonnen, want wat ik ook doe op het net, krijg ik alleen nog maar reclame en links voor dit album.

Helaas kan ik de muziek zelf echt totaal niet waarderen. Het getik en getak werkt me regelmatig op de zenuwen en de zang vind ik regelmatig meer 'een stemmetje op willen zetten', het ligt er te dik bovenop. In mijn oren komt dit echt niet bij de beste albums van Prince in de buurt. Was dit een nieuw Prince album geweest, denk ik ook niet dat hij dezelfde credits had gekregen, maar dit terzijde.

En ik maar denken dat ik naar D'Angelo luister, maar blijkbaar is het Prince.

D'angelo zou zijn naam ook aan kunnen passen, misschien is Roger Nelson een idee



Oeps

Precies mijn punt. Iedereen heeft het maar over Prince bij dit album, maar dat doet deze man wat te veel eer aan.