D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

Na bijna 15 (!) jaar is daar dan toch vrij onverwacht een nieuw album van D'Angelo. Na twee platen die je als soul/funk klassiekers kan bestempelen, zijn de verwachtingen hoog gespannen. En die komen meer dan uit. Wat een wereldplaat heeft D'Angelo hier samen met the Vanguard gemaakt.
Het album stoomt, het funkt en het heeft inhoud. De titel Black Messiah gaat over de mensen die in opstand komen en veranderingen willen, zoals in Ferguson & Egypte en de mensen van de Occupy (Wall Street) beweging. Veel songs hebben dan ook een politieke lading.

Opvallend sterk is het heerlijk funky openingsnummer Ain't That Easy. 1000 Deaths kent waanzinnige beats & bassen. Single Sugah Daddy is echt een erg lekker nummer met een funky piano, gitaar en blazers. Really Love begint zo mooi, met strijkers, die gevolgd worden door het Spaanse gitaartje waarop D'Angelo zingt. Prayer heeft prachtige grooves & beats en een geweldige gitaar. Betray My Heart daarna klinkt erg fijn en ook afsluiter Another Life mag er meer dan zijn, met fraaie piano en zang. Maar eigenlijk kan je (bijna) alle nummers hier noemen: alles is goed tot steengoed. Half december ga ik mijn jaarlijst voor 2014 nog gauw aanpassen.

Toen ik '1000 Deaths' de eerste keer over de speakers voorbij hoorde komen dacht ik dat er twee nummers door elkaar heen speelde. Wat een chaos! Inmiddels vaker geluisterd en dat nummer zit geweldig in elkaar. Komt vooral naar boven al luisterend via hoofdtelefoon/ earplugs. Heerlijk a-ritmisch en toch ook weer niet. Albumopener 'Ain't That Easy' (heerlijk funky met erg toffe 'claps') en albumafsluiter 'Another Life' springen er ook uit voor me. Alles ertussen luistert erg lekker weg. Nu al erg fijn. Laat staan over een paar maanden tijdens de opkomende lente Verder ben ik onbekend met D'Angelo, maar had wel gelijk een Prince associatie bij het luisteren van dit album.

[/quote]Nu vliegen de 3* je om de oren hier. Dat lijkt wel een hype geworden. [/quote]

Dat valt dus ook wel weer mee.
Anyway, ik ben liefhebber en heb de plaat meerdere malen op gehad, maar moet toch ook concluderen dat dit niet het niveautje Voodoo betreft. Wellicht groeit ie nog, maar voor nu een weloverwogen 3,5*

Gisteren schreef ik als voorbode voor de verrassing reeds een précensie. Nu heb deze plaat al meerdere keren beluisterd om er voor mijn gevoel een goede recensie over te schrijven. Want wat lag de soulwereld gisteren op zijn kop zeg. D’Angelo bracht dan eindelijk na vele jaren (bijna 15! naar het schijnt) een nieuwe plaat uit. En ja mensen, dat is dus groot nieuws in soulland. De verloren gewaande Kroonprins van de soulmuziek is weer terug. De vraag is alleen hoe?
Die hoe beantwoord ik eerst met mijn geschiedenis met D’Angelo. Ik was nog vrij jong toen ik helemaal into the R&B was. Gaandeweg begon ik al wat meer te verschuiven naar de soul en het moet rond 1998 geweest zijn dat ik Cruisin’ hoorde. Ik was om, helemaal om. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat het Smokey Robinson cover is, het ging mij vooral om de uitvoerende artiest. Via dat nummer kwam ik bij een album dat al een jaar of drie uit was: Brown Sugar. Geloof mij, het was toch een aardige muzikale openbaring wat D’Angelo daar bracht, al begreep ik de songteksten nog niet zo goed. Niet voor niks wordt die plaat gezien als een neo-klassieker. Nog meer kwam dat uit met Voodoo. Een plaat die ik in eerste instantie maar moeilijk begreep en een stuk minder vond dan zijn voorganger, maar die gaandeweg een vast plaatsje heeft verovert in mijn top25 favoriete albums aller tijden. Het verhaal, het geheel, het is nog steeds fantastisch.

…en toen werd het stil, heel lang stil. Zo af en toe kwam er iets nieuws naar buiten over de zanger. Soms over zijn drugs- en drankproblemen, dan weer over een nieuwe plaat. Vaak werd de titel James River genoemd, maar die kwam dan niet. Echt schot in de zaak leek er dit jaar te komen toen de manager van D’Angelo filmpjes online plaatste over studiosessies. Studiosessies die dus geleidt hebben naar de opname van dit album: Black Messiah. Een titel met een boodschap, zoals D’Angelo graag een boodschap overbrengt met zijn muziek. Een duidelijke boodschap, of het hem nu om seks, liefde of politiek gaat. Dat is voor mij persoonlijk altijd mooi meegenomen. Ik houd er wel van naar muziek te luisteren die ergens over gaat. Dat voelt op één of andere manier altijd wel goed bij mij. Nou, aan die zaken dus geen gebrek op Black Messiah. Maar wat brengt het album nu wel?

Zoals jullie van mij gewend zijn zal ik de nummers bespreken. Stuk voor stuk en in combinatie met elkaar. Dat laatste is op deze plaat namelijk echt van belang om dat de cd vooral als één geheel klinkt. De kracht van het geheel, zoals hij dat ook reeds op Voodoo liet horen.
Het album opent dus met het ijzersterke Ain’t That Easy. Een ronkend gitaartje, funky drums en vibe waar de groove vanaf spat. Opvallend is ook de ijzersterke zang van D’Angelo. Die man kan na dik 14 jaar dus echt nog wel wat. Natuurlijk bijgestaan door de beste muzikanten, songwriters en producers. Maar had iemand durven bevroeden dat het zo zou klinken? Zo goed?!
Opvolgend is er 1000 Deaths. En wat een basslijnen zeg! Palladino op de toppen van zijn kunnen. Dit nummer is wat vuiger en zompiger dan zijn voorganger. In 1000 Deaths schuilt een soort onderliggende energie die ingekapseld is en dat naar buiten wil. Dit vergroot de intensiteit van dit nummer ten zeerste.
De sound op Charade gaat meer richting de funkrock. Stevige gitaarriffjes, maar ook op een soort rare manier heel catchy. De vinger kan ik daar niet zo goed op leggen. Ook de intensiteit bij dit nummer is weer erg groot, als is er ruimte voor wat meer gefreak. Vet gefreak, welteverstaan.
Na Charade komen we uit bij de single Sugah Daddy. Door zijn aanstekelijkheid, de funky grondslag en de automatische behoefte om je hoofd mee te ‘knodden’ bevestigen de keuze voor dit nummer als single. Dit is D’Angelo is zijn meest catchy vorm en zoals gewoonlijk doet het blazertje (Roy Hargrove anyone?) het ook erg goed. Dat maakt het nummer voller en organischer.
Really Love is dan een nummer die al een tijdje op het internet rond zingt. Dit nummer is een stuk lomer en relaxter. De sfeer van dit nummer kan je wellicht het best omschrijven als een soort verstilde romantiek. Het wil niet ontluiken, maar zit conformtabel in bank die het nummer Really Love heet en is. Dat lome sfeertje komt ook duidelijk terug op Back to the Future, Part I. Wellicht is dit nummer wel wat funkier door het gitaartje, maar de loomheid die de zanger zo goed past is duidelijk hoorbaar. Voeg daar de catchy zanglijnen aan toe en je hebt een nummer dat leeft tussen twee werelden, twee mooie werelden.
In Till It’s Done(Tutu) spelen de zang van D’Angelo en de drums van ?uestlove de hoofdrol. Dit spannende nummer wordt gekarakteriseerd door een verstilde sfeer. Als het ware komt er in dit nummer steeds iets meer energie vrij, zonder echt uit te spatten in een orgie van overdreven energie. Juist dat gegeven zorgt er voor dat de spanning zo goed behouden blijft.
Prayer is dan weer wat vuiger. Dit nummer schuurt meer. Met behulp van het fijne gitaartje en de uitstekende stem en teksten van D’Angelo spreekt dit nummer mij erg aan. Ook doordat het een soort bedrukte sfeer behelst, waar toch wel een bepaalde hoop uit spreekt. Anders is dan het toch wel erg catchy Betray My Heart. Aanstekelijk en muzikaal gezien een waar feestje. Daarnaast is het ook vocaal een bijzonder sterk nummer. Ik ben een sucker voor die riedeltjes en blazers. Hier wordt toch iedereen vrolijk van?!
Om de vrolijkheid door te zetten mag je gerust meefluiten met The Door. De gitaarriffs dragen daar ook nog eens sterk aan bij. Dit nummer zit dan weer meer in de relaxstand, al doet een kreunende D’Angelo iedereen wel opveren. Die relaxstand mag aan houden in deel II van Back to the Future. Dit is de sound waarmee D’Angelo bekend is en waarmee hij bekend is geworden. Funkyness all over again, zolang je maar achterover kan zitten en je hoofd mee kan knikken.
Het album sluit uiteindelijk af met Another Life. Dit nummer vast eigenlijk de hele plaat samen. Alles wat vocaal, muzikaal en lyricaal al te horen was in de voorgaande songs wordt verzameld in deze redelijk geniale afsluiter. Damn Yeah!!

Zoals gezegd bespreek ik mijn album graag nummer voor nummer, maar het moet gezegd worden dat Black Messiah vooral een plaat is die je in zijn geheel moet beluisteren. Geef het vooral de tijd om het in te laten zinken. Ik kan je uit directe ervaring vertellen dat het steeds meer en meer bij je binnen zal komen druppelen om je uiteindelijk te laten verdrinken in de mooie sound, de muzikaliteit, de prachtige vocalen en de sterke teksten. D’Angelo is terug! En hoe! Ik denk dat er nog even ruimte gemaakt moet worden in mijn eindejaarslijstje met favoriete albums, want deze hoort daar 100% tussen te staan.

(bron: Opus de Soul)

Recensie: D’Angelo’s “Black Messiah” om lang van te genieten

Meer dan veertien jaar liet hij zijn fans wachten op de opvolger van Voodoo. Nu is het dan zover: vanuit het niets dropt D’Angelo zijn derde album. Black Messiah klinkt wat steviger dan zijn voorganger, maar staat vooral vol met typische D’Angelo tracks.

Heb jij vroeger wel eens hysterisch staan gillen bij een D’Angelo concert? Dan is het mede jouw schuld dat er bijna vijftien jaar geen nieuw materiaal van hem verscheen. Toen de “Untitled” zanger een sekssymbool werd, zakte zijn zelfvertrouwen in. Volgens Questlove dacht hij dat niemand meer in zijn muziek geïnteresseerd was. Tel daar wat verslavingen bij op en je hebt de ingrediënten voor een lange periode van afwezigheid.

Surprise! Dit weekend kondigde D’Angelo – nu 40 jaar oud – een luistersessie aan voor zijn nieuwe album. Maandagnacht stond Black Messiah meteen op iTunes, Spotify en Google Play. Diezelfde dag zijn ook de fysieke schijfjes naar de winkels opgestuurd.

Sinds een jaar weet de wereld wat een ‘surprise release’ is. Beyoncé dropte BEYONCÉ digitaal en liet social media en de rest van het internet alle promotie doen. Op dit moment gebeurt hetzelfde met D’Angelo: #BlackMessiah is trending. Afgelopen jaar hebben artiesten als U2 en Mariah Carey geprobeerd hetzelfde effect teweeg te brengen. Tevergeefs. Je moet van goede huize komen om succesvol een surprise album te droppen. Ten eerste moet de muziek steengoed zijn. Bovendien moet de massa erop zitten te wachten, het liefste ernaar verlangen.

In het geval van D’Angelo zit dat tweede wel goed. Bijna vijftien jaar wachtten soul addicts op de opvolger van Voodoo. Oké, trek er een paar jaar af, omdat de muziek zo goed was dat we er wel even op konden teren. Maar meer dan een decennium smachten is toch wel iets teveel van het goede. Dat is nu voorbij. En hoe is de muziek?

Het geluid van D’Angelo en zijn band The Vanguard is zo uniek en eigen, dat het vanaf de eerste seconde een verademing is om Black Messiah te horen. Toen hij mid jaren ’90 debuteerde met “Brown Sugar” werd hij nog vergeleken met Prince en Jimi Hendrix. Maar op Voodoo (2000) perfectioneerde hij zijn totaal eigen geluid. Black Messiah gaat in dezelfde lijn verder als de klassieker.

Zijn derde album gaat wel steviger van start dan de voorganger. De broeierigheid van Voodoo maakt plaats voor een wat rauwer geluid. “Ain’t That Easy” en “The Charade” zijn stevige porties funk-rock. “1000 Deaths” is nog complexer in vorm, met een Guns n’ Roses achtige finale: ‘a coward dies a thousand times, but a soldier only dies just once’.

Er gebeurt enorm veel op vocaal gebied. D’s stem gaat van hoog naar laag en van loepzuiver naar onverstaanbaar. Natuurlijk zijn de overheerlijke, karakteristieke achtergrondkoortjes volop aanwezig op Black Messiah. Ook de gitaar staat centraal, in allerlei soorten.

Black Messiah luistert weg als lekkere muziek, maar kan ook een diepere ervaring zijn als je de teksten goed onder loep neemt. De maatschappijkritische en spirituele lyrics passen in de huidige tijdgeest. Afgelopen weekend vond er in de VS een enorme demonstratie plaats: zwart Amerika is boos. Net als J. Cole op zijn nieuwe album, verwoordt D’Angelo een deel van dit gevoel: ‘all we wanted was a chance to talk, ‘stead we only got outlined in chalk’.

Op Black Messiah staan vooral veel typische D’Angelo tracks, zoals we ze van hem kennen. “Sugah Daddy” en “Back To The Future” zijn catchy, funky nummers met heerlijk toetsenspel en blazers. “Betray My Heart” en “Another Life” zijn kleine soul meesterwerkjes van de meester zelve.

Het zwoele, romantische “Really Love” is het meest toegankelijke nummer op Black Messiah. Niet voor niets is deze gekozen als eerste single. De tedere Spaanse gitaar en de onweerstaanbare groove zorgen ervoor dat de track meteen op repeat kan. Maar eigenlijk geldt dit voor alle tracks. Een D’Angelo album om nog lang van te genieten. Als het moet vijftien jaar, zucht.

Bron: INTO SOUL

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: D'Angelo And The Vanguard - Black Messiah - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

D’Angelo uit Richmond, Virginia, stond in 1995 aan de basis van een compleet nieuw genre. Op zijn debuut Brown Sugar vermengde de Amerikaan op geheel eigen wijze invloeden uit de vintage soulmuziek uit de jaren 60 en 70 met invloeden uit de hip-hop en R&B van dat moment. Hiermee was de Neo-soul geboren.

Het heeft de Neo-soul pioniers vervolgens niet echt mee gezeten, waardoor uiteindelijk anderen aan de haal gingen met de vernieuwingsdrang van onder andere Lauryn Hill, Aaliyah, Maxwell en D’Angelo.

D’Angelo keerde zelf pas vijf jaar na Brown Sugar terug met het nog betere Voodoo, maar hierna werd het stil rond de Amerikaan, al was hij de afgelopen jaren wel weer met enige regelmaat op de podia te zien.

De stilte op releasegebied werd vorige week plotseling doorbroken met de release van een nieuwe plaat van D’Angelo. Zomaar uit het niets verscheen dan eindelijk de langverwachte derde cd van D’Angelo: Black Messiah.

Nu worden plotseling uitgebrachte platen over het algemeen stevig gehyped en dat is niet anders met Black Messiah, dat door nogal wat critici direct tot plaat van het jaar werd uitgeroepen. Dat is wat mij betreft wel wat overdreven, maar dat neemt niet weg dat Black Messiah van D’Angelo And The Vanguard een imponerende plaat is en bovendien een plaat is van het niveau dat je van D’Angelo mag verwachten.

D’Angelo ging de afgelopen twee decennia meer dan eens door diepe dalen, maar heeft zijn leven gelukkig weer op de rails en kan nu de hele wereld aan. Dat is goed te horen op Black Messiah, dat kan worden gezien als de plaat die Prince helaas niet heeft gemaakt het afgelopen jaar.

Waar Prince achteraf bezien met twee middelmatige platen op de proppen kwam, heeft D’Angelo een plaat gemaakt die aankomt als een mokerslag. Black Messiah gaat deels verder waar Voodoo bijna 15 jaar geleden ophield, maar is ook voorzien van een stevige funkinjectie.

Het klinkt zoals gezegd als de muziek die Prince had moeten maken en ooit ook gemaakt heeft, maar uiteraard geeft D’Angelo er ook zijn geheel eigen draai aan. Een aantal tracks klinkt behoorlijk psychedelisch en raakt aan de muziek van Parliament en Funkadelic, maar Black Messiah bevat ook een aantal wat stevigere tracks met rockinvloeden, een aantal ballads die juist weer zijn voorzien van een flinke laag R&B honing en een aantal lastiger te doorgronden jazzy tracks.

D’Angelo staat er op Black Messiah zeker niet alleen voor. Hij laat zich bijstaan door een band die bestaat uit onder andere drummer Questlove (The Roots), de ervaren sessiebassist Pino Palladino en zangeres Kendra Foster, die overigens meeschreef aan de meeste songs op de plaat. Het zijn muzikanten die geweldig kunnen spelen, wat zeker bijdraagt aan het hoge niveau van de nieuwe plaat.

Black Messiah is zeker geen makkelijke plaat. Zeker de broeierige funky tracks vragen door de vele wendingen en de meerdere lagen waaruit de muziek bestaat heel wat geduld van de luisteraar, maar deze wordt uiteindelijk rijkelijk beloond.

Plaat van het jaar vind ik persoonlijk wat teveel eer voor Black Messiah, maar dat is deels zo omdat dit niet mijn favoriete genre is. Waar de twee laatste platen van Prince de kast niet meer uit komen, zal Black Messiah nog met enige regelmaat uit de speakers gaan komen, zeker wanneer ik behoefte heb aan broeierige muziek die zijn klassiekers kent maar ook weet te vernieuwen. Knappe plaat. Erwin Zijleman

Black Messiah is een prachtig statement. En dan niet de titel, want hoewel er een mooie gedachte kan achterliggen, wekt het eerder aloude controverse op waarvan de relevantie wegebbende is. In de begeleidende perstekst zit evenmin een groots statement, het is eerder een kijk op onzekere tijden die voor een magere link naar de titel moet zorgen. D’Angelo mompelt zoals vanouds weer heerlijk binnensmonds, waardoor zijn statement ook in de songteksten amper doorschemert. De release dan, daar begint het verhaal. Black Messiah dropt middenin een tumultueus Amerika, na 15 jaar en eigenlijk nog onnodig vervroegd, aangezien bedenkelijke oordelen en daaropvolgende rellen het nieuws blijven maken. Black Messiah is vooral een prachtig statement vanwege zijn sound. De muziek, zowaar. Dik opeengepakte rijen aan geluid, daarin zit de opstand. Ongehoorde verweving van instrumentatie, dat schept de verwarring. De drums klinken gevaarlijk aanvallend, de trillingen van de bassen dreigen ganse menigtes onderuit te halen. Stille schreeuwen komen uit z’n keyboard, bevreemdende handclaps bepalen het ritme. De zangstijl van D’Angelo is bedrieglijk moeiteloos, letterlijk amper de moeite nemend om te articuleren. Hij bezit dan ook de kracht om met woorden zonder woorden zijn punt te maken, of hij nu de massa toespreekt of zijn geliefde bevangt. D’Angelo brengt met Black Messiah een nieuwe kijk op alle elementen die hem groot maakten. Dat resulteert in onverwachte composities en verrassend donkere parels als 1000 Deaths, Really Love en Back to the Future. Tegelijkertijd gloeien er na al die tijd nog sprankelende Voodoo-vlammetjes in zijn muziek. Vooral Sugah Daddy is daar een mooie, eigentijdse vertaling van, met dank aan die levendige Pino Palladino-bassen en nostalgische trompetten die enkel door Roy Hargrove kunnen gespeeld worden. D’Angelo kijkt vooruit, en durft daarbij al eens achterom te loeren. Tijd is een illusie, hij is hier, nu, laat dat een statement zijn.

Ik durf nog niet te zeggen of ie beter is dan Voodoo, maar allemachtig goed is Black Messiah wel.

---

Op de valreep en zeer verrassend nog in 2014 uitgekomen, die langverwachte (14 jaar) plaat van neo-soul legende D'Angelo. Ik wist hem nog net op tijd in mijn top 50 van 2014 te plaatsen (hier), maar had niet de tijd om hem echt in detail te luisteren. Dat is nu eindelijk gedaan, en wel met koptelefoon. En dat is ook het eerste wat ik over deze comeback-plaat wil zeggen: deze moet je horen met koptelefoon.

Waarom moet je Black Messiah luisteren met koptelefoon? Dat is niet in éen zin te beantwoorden. De hoofdreden is dat er zo ongelooflijk veel detail in deze plaat zit, dat het moeite kost alles in een paar luisterbeurten te ontdekken. We horen tegendraadse funk-ritmes, ontregelend handgeklap, gefluit en dat allemaal tegen een achtergrond van fuzz-gitaar, scherpe bas en diepe drums. Daarnaast is het onvoorstelbaar wat D'Angelo met zijn stem doet. Soms zingt hij nauwelijks, en kreunt en spuwt hij de lyrics uit. De andere keer lijk je hem wat beter te horen, maar neemt de instrumentatie nadrukkelijk de overhand, en dan weer zingt hij ingetogen en croonend op de wat langzamere nummers. Maar alles is een kakofonie aan dissonante muziek, die pas met een koptelefoon tot zijn recht komt. Monumentaal, nu al, amper een maand na de release. Neem nou die strakke opener Ain't That Easy. Alsof hij Prince is valt D'Angelo met de deur in huis, om met keiharde fuzz-gitaar en funk zijn hele repertoire van 2 albums de revue te laten passeren. Daarna volgt een even zo rijk pallet aan nummers. We horen het weergaloos speelse Sugah Daddy, met heerlijke trompetten die uit het ritme met de gitaarriffs mee-jammen, samengegaan met percussie, piano en handgeklap. Aan de andere kant hebben we bijna zoete soul-ballads als Really Love en The Door, waar een zwoele akoestische gitaar de luisteraar terug op aarde zet. Perfect gekozen stijl-wisselingen, die deze plaat misschien wel nóg imponerender maken dan Voodoo en Brown Sugar.

D'Angelo is terug, en hoe. Black Messiah is zó ontzettend sterk, zó muzikaal. Het ontstijgt de neo-funk-soul van zijn albums van de vorige eeuw, en voegt daar veelzijdigheid en meer klasse aan toe. D'Angelo bracht deze plaat eerder uit omdat hij de urgentie voelde, rond de politie-rellen in Amerika. En terecht: deze plaat is behalve magistraal ook voor iedereen urgent om te luisteren. Dit is hoe de perfecte mix van funk, soul en rock behoort te klinken. Als ik hem eerder in 2014 had geluisterd, was deze zeker in mijn top 3 van 2014 gekomen.
Pat-sounds: Album D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Black Messiah is alweer tien jaar oud!
Vorig jaar poste in rond deze tijd ook een berichtje, maar nu doe ik dat gewoon weer.
Dit album verdiend dat en wat mij betreft mag er wel wat meer aandacht komen voor soul en funk releases op Musicmeter.

Ik kan me de twee dagen dagen voor de release nog goed herinneren. Er gingen geruchten dat er dan toch eindelijk een nieuw D'Angelo album zou aankomen, al geloofde niemand dat in eerste instantie echt (want het album was al zo vaak aangekondigd). Maar toen ineens de single Sugah Daddy verscheen, bleek het deze keer toch echt waar te zijn. Er werden posters met cryptische teksten in New York waargenomen, en twee dagen later zag Black Messiah na bijna 15 jaar het levenslicht.

Toen het album op een dinsdagochtend op de streamingdiensten beschikbaar kwam en ik me aan een eerste luisterbeurt waagde, wist ik met mijn 'getrainde' muziek oren niet zo goed wat ik met de muziek aan moest. Ik begreep niet wat ik hoorde. Vooral de eerste vier nummers klonken heel vreemd en leken te wringen als een nieuw paar schoenen die nog ingelopen moeten worden.
De muziek en de mixing klonk als oude funk platen, maar ook anders. Op fora en door media werd de vergelijking met Prince regelmatig gemaakt, maar Prince klonk toch nooit zo ruw op zijn platen? Live misschien wel, maar zeker niet zijn studio albums. Black Messiah klonk eerder als een liefdes baby tussen Prince en Sly, met een flinke scheut Parliament/Funkadelic.

De dagen, weken en maanden na de plotselinge release heb ik het album heel veel geluisterd en werd het een trouwe metgezel. Niet alle nummers bleven meteen hangen, maar inmiddels kan ik van alle nummers genieten en valt nog steeds op hoe bizar goed dit album is.
Eigenlijk zijn alle nummers eigenzinnig, doordacht en hebben ze hun plek op Black Messiah. En ook al is The Door een iets minder sterk nummer, slecht is het allerminst en het liedje hoort ook gewoon bij het album.

Terug naar 2024. Wat D'Angelo hier voor elkaar kreeg mag een klein wonder genoemd worden.
De geruchten waren er al langer, maar niemand had nog verwacht dat er echt een nieuw album zou komen, laat staan dat het zo fenomenaal goed zou zijn.

Wat maakt het album nou zo goed? Black Messiah staat ook nu nog, tien jaar na de release totaal op zichzelf. Het is zo eigenzinnig en niet met een ander album te vergelijken. Het is als een Gumbo waarin de ingrediënten precies goed gedoseerd zijn. In de tien jaar na de release is er ook geen soul of funk album meer uitgekomen dat mij zo van de sokken blies.

Toch blijft de vraag waarom er niet meer soul artiesten eens wat meer risico nemen. Vaak klinken nieuwe releases veilig en volgen ze de conventionele manier van song structuren en mixing. Dat is jammer want hierdoor ontwikkelt het genre zich eigenlijk niet. ( Al is dit bij alternatieve r&b wel anders).
D'Angelo blijft wel een uniek fenomeen binnen het muziek landschap, en dus blijft het wachten tot hij weer eens met iets nieuws op de proppen komt. Ook nu zijn er weer geruchten door muzikale vrienden dat hij toch echt in de studio aan de slag is, maar zeker weten doe je het nooit.
Wellicht duurt het dus nog weer een jaar of 4 tot er iets nieuws uitkomt, maar we gaan het zien.
Ik blijf gewoon genieten van deze masterpiece en schuif het nog een plekje omhoog in mijn top tien.

Voor wie dit album niet kent; ga dit luisteren, maar heb geduld. Als je dat kan opbrengen en soul/funk is je ding, dan weet ik zeker dat Black Messiah ook voor jou zo'n trouwe metgezel kan worden!

Omdat het geheel erg aangenaam weg luistert heeft het in de tussentijd toch nog best wat keren opgestaan. Gewoon een beetje pruttelend op de achtergrond, zoals anderen een 'coffee house' playlist oid opzetten (o.k., hier zit hier veel meer denkwerk achter de nummers).

Uiteindelijk blijft er meer hangen dan verwacht, nummer 7 vooral; wat een beetje klinkt alsof Erykah Badu erop mee doet, maar die staat nergens vermeld. En in iets mindere mate 9. Nummer 4 stond in 2014 al vaak op, en nummer 5 meende ik - bij nader inzien - ook vaker gehoord te hebben.

Als ik m'n mp3-archief doorspit (ik bewaar al +2 decennia een mp3 van muziek die me opvalt) blijkt nummer 5 er inderdaad al ooit bij geschoven te zijn, maar het werd in eerste instantie duidelijk geen nummer dat hier heel prominent aanwezig is. De kans dat het nu vaker op gaat staan is groot.

Maar dat er wat meer van het album blijft hangen is pas na veel draaibeurten zo. Het is een zeer trage groeiplaat, maar het is er wel een.

Het is goed mogelijk dat ik het album kort na de release al eens geprobeerd heb, naar aanleiding van nummer 4, maar dat kan ik me niet herinneren.