menu

D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

mijn stem
3,94 (287)
287 stemmen

Verenigde Staten
Soul / Funk
Label: RCA

  1. Ain't That Easy (4:49)
  2. 1000 Deaths (5:49)
  3. The Charade (3:20)
  4. Sugah Daddy (5:02)
  5. Really Love (5:44)
  6. Back to the Future [Part I] (5:22)
  7. Till It's Done (Tutu) (3:51)
  8. Prayer (4:32)
  9. Betray My Heart (5:55)
  10. The Door (3:08)
  11. Back to the Future [Part II] (2:24)
  12. Another Life (5:58)
totale tijdsduur: 55:54
zoeken in:
avatar van Reijersen
4,5
angelin schreef:
(quote)


Precies mijn punt. Iedereen heeft het maar over Prince bij dit album, maar dat doet deze man wat te veel eer aan.


Ik denk vooral dat je niet al te blind moet staren op zo'n vergelijking.

avatar van Rudi S
3,5
Ik vind dat D'Angelo zijn eigen dingentjes altijd wel doet.
Tja bij Prince werd vroeger ook altijd naar Sly Stone en Jimi Hendrix gewezen.
De popmuziek groeit natuurlijk alleen maar door dus zijn er altijd wel klinkt als verwijzingen te vinden.

avatar van thelion
4,5
Al van af het begin van D'Angelo's carriere werd hij met Prince vergeleken en dat zal wel zo blijven ook denk ik. Ga vooral niet blind op die vergelijking,maar luister het album zelf. D'Angelo is D'Angelo en Prince is Prince 2 verschillende artiesten die wat overlap hebben that's all. Kravitz en Hendrix hebben dat ook net als Editors en Madrugada en zo kan ik nog wel even door gaan.

Dit is gewoon een erg sterk album van D'Angelo dat zwaar leunt op een diepe donkere meeslepende Funk basis.........

avatar van zaaf
4,0
die referenties zijn wel terecht. maar niemand die zich serieus met muziek bezighoudt, kon prince indertijd afdoen als hendix-light - werd wel gedaan - of d'angelo als copy-cat.

ik geniet van deze plaat en fantaseer dat prince dat ook doet, zonder het gevoel van landjepik.

avatar van Marco dB
4,5
Ik vind de vergelijking Prince - D'Angelo eigenlijk maar heel beperkt opgaan. Zulke organische funk hoor je Prince eigenlijk nooit maken. Ja, misschien live in z'n aftershows, maar ik zou zo geen plaat van hem weten die zo zwaar en diep in de funk gaat. De referentie van D'Angelo ligt veel meer in de richting van There's A Riot Going On van Sly en de eersteling van Funkadelic.

avatar van thelion
4,5
zaaf schreef:


ik geniet van deze plaat en fantaseer dat prince dat ook doet, zonder het gevoel van landjepik.


Ik hoop eigenlijk dat Prince denkt "Damn, i should have made that"

avatar van Rudi S
3,5
Tja, als Prince de laatste pak 'm beet 14 jaar niets zou hebben uit gebracht en gewoon dus zijn 12 beste nummers (geschreven in die 14 jaar) op 1 album had gezet was dat ook een heel sterk album geworden.

avatar van Tricky Kid
2,5
Ik heb (hoewel Prince-fan ) D'Angelo nooit echt een kans gegeven. Die single ooit, Brown Sugar, vond ik wel leuk maar ik was bang dat een heel album van dat soort nummers too much zou zijn. Als Prince een album zou maken met enkel ballads zou me dat ook minder boeien.
De laatste twee albums van Prince heb ik beiden 1x gehoord dus dat moet wellicht nog groeien, maar zojuist ook de MM meningen van voorganger Voodoo gelezen en wellicht moet ik er nu de feestdagen begonnen zijn, toch maar eens serieus aan beginnen. Dan rijst de vraag: Eerst Voodoo of gelijk maar Black Messiah?
Overigens vorige week het recente Dim Division van Miquel Migs geluisterd en daar ben ik dan wel weer na 1x beluisteren enthousiast over... Meer hapklare brokken wellicht?

2,5
(quote)


Daar is niks gecompliceerd's aan: het slaat gewoon nergens op. Jij vindt jouw eigen stem belangrijker dan die van anderen en daarom stel je 'm naar beneden bij met 'extra minpunten'?
Eerst 3,0* zie ik, nu naar 2,0*. Zo kan de grote zalwelnikszijn! zijn belangrijke stem wat zwaarder laten meetellen t.o.v. het muziekgepeupel? Zoiets?


Goeie observatie. 2*

avatar van vinylbeleving
5,0
Hopla ik ga voor de volle mep komt toch heel erg in de buurt van Voodoo. Prince zou willen dat hij nog zo'n plaat kon maken. Neem als voorbeeld zijn laatste plaat. Klinkt als een geforceerde herhalingsoefening van z'n vroegere werk.

Rudi S schreef:
Tja, als Prince de laatste pak 'm beet 14 jaar niets zou hebben uit gebracht en gewoon dus zijn 12 beste nummers (geschreven in die 14 jaar) op 1 album had gezet was dat ook een heel sterk album geworden.


Juist

Ziegler
Ik hoor hier overduidelijk prince in doorklinken. Meer ook dan op de eerdere albums vreemd genoeg. Het stoort niet. Het is geen kwestie van imitatie, maar eerder van geinspireerd zijn door. Het blijft geweldig wat D'Angelo hier laat horen!

avatar van rem.k.o.
4,5
De vergelijking met Prince doet D'Angelo geen recht. Zo klonk ie jaren geleden al, en hij heeft jaren na dato dat geluid subliem doorontwikkeld. Echt briljante comeback! Warm, gevarieerd, spannend, onderscheidend en gedurfd. Top album!

avatar van FlyLo
4,0
FlyLo (moderator)
Mjuman schreef:
(quote)


Ga je gang - spijkerbroeken-ruitjeshemdendragers-muziek zal dit nooit worden, soul zit in je lijf en is niet te koop, noch bij de slager, noch bij Plato.

De eerste keer kwam deze vlak binnen - jazeker ik heb 17 euro geofferd op het muziekaltaar van Plato, omdat ik geen zin had om te wachten op de komst uit US/UK tegen lager tarief - maar inmiddels is ie aan het landen.

Heeft hier ook een tijdje geduurd, maar nu komt 'ie dubbel zo hard aan. Weinig toegankelijk album in mijn ogen (oren), wat de hoge score des te verrassender maakt.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: D'Angelo And The Vanguard - Black Messiah - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

D’Angelo uit Richmond, Virginia, stond in 1995 aan de basis van een compleet nieuw genre. Op zijn debuut Brown Sugar vermengde de Amerikaan op geheel eigen wijze invloeden uit de vintage soulmuziek uit de jaren 60 en 70 met invloeden uit de hip-hop en R&B van dat moment. Hiermee was de Neo-soul geboren.

Het heeft de Neo-soul pioniers vervolgens niet echt mee gezeten, waardoor uiteindelijk anderen aan de haal gingen met de vernieuwingsdrang van onder andere Lauryn Hill, Aaliyah, Maxwell en D’Angelo.

D’Angelo keerde zelf pas vijf jaar na Brown Sugar terug met het nog betere Voodoo, maar hierna werd het stil rond de Amerikaan, al was hij de afgelopen jaren wel weer met enige regelmaat op de podia te zien.

De stilte op releasegebied werd vorige week plotseling doorbroken met de release van een nieuwe plaat van D’Angelo. Zomaar uit het niets verscheen dan eindelijk de langverwachte derde cd van D’Angelo: Black Messiah.

Nu worden plotseling uitgebrachte platen over het algemeen stevig gehyped en dat is niet anders met Black Messiah, dat door nogal wat critici direct tot plaat van het jaar werd uitgeroepen. Dat is wat mij betreft wel wat overdreven, maar dat neemt niet weg dat Black Messiah van D’Angelo And The Vanguard een imponerende plaat is en bovendien een plaat is van het niveau dat je van D’Angelo mag verwachten.

D’Angelo ging de afgelopen twee decennia meer dan eens door diepe dalen, maar heeft zijn leven gelukkig weer op de rails en kan nu de hele wereld aan. Dat is goed te horen op Black Messiah, dat kan worden gezien als de plaat die Prince helaas niet heeft gemaakt het afgelopen jaar.

Waar Prince achteraf bezien met twee middelmatige platen op de proppen kwam, heeft D’Angelo een plaat gemaakt die aankomt als een mokerslag. Black Messiah gaat deels verder waar Voodoo bijna 15 jaar geleden ophield, maar is ook voorzien van een stevige funkinjectie.

Het klinkt zoals gezegd als de muziek die Prince had moeten maken en ooit ook gemaakt heeft, maar uiteraard geeft D’Angelo er ook zijn geheel eigen draai aan. Een aantal tracks klinkt behoorlijk psychedelisch en raakt aan de muziek van Parliament en Funkadelic, maar Black Messiah bevat ook een aantal wat stevigere tracks met rockinvloeden, een aantal ballads die juist weer zijn voorzien van een flinke laag R&B honing en een aantal lastiger te doorgronden jazzy tracks.

D’Angelo staat er op Black Messiah zeker niet alleen voor. Hij laat zich bijstaan door een band die bestaat uit onder andere drummer Questlove (The Roots), de ervaren sessiebassist Pino Palladino en zangeres Kendra Foster, die overigens meeschreef aan de meeste songs op de plaat. Het zijn muzikanten die geweldig kunnen spelen, wat zeker bijdraagt aan het hoge niveau van de nieuwe plaat.

Black Messiah is zeker geen makkelijke plaat. Zeker de broeierige funky tracks vragen door de vele wendingen en de meerdere lagen waaruit de muziek bestaat heel wat geduld van de luisteraar, maar deze wordt uiteindelijk rijkelijk beloond.

Plaat van het jaar vind ik persoonlijk wat teveel eer voor Black Messiah, maar dat is deels zo omdat dit niet mijn favoriete genre is. Waar de twee laatste platen van Prince de kast niet meer uit komen, zal Black Messiah nog met enige regelmaat uit de speakers gaan komen, zeker wanneer ik behoefte heb aan broeierige muziek die zijn klassiekers kent maar ook weet te vernieuwen. Knappe plaat. Erwin Zijleman

5,0
Ik moet nog steeds wennen aan 1000 Deaths, maar dat gaat vast gebeuren. Geloof dat ik dit de beste plaat in een jaar of 14 ga vinden.

avatar van janneman
Vond zijn vorige plaat wel aardig met een goede structuur. Dit is net te veel priegelwerk om maar lijntjes te kunnen laten horen in mijn oren.

Sommige loopjes mooi en ingenieus te noemen maar daar houdt het voor mij bij op.
2 sterren voor zijn moeite want slecht is het niet.

avatar van kemm
4,5
Black Messiah is een prachtig statement. En dan niet de titel, want hoewel er een mooie gedachte kan achterliggen, wekt het eerder aloude controverse op waarvan de relevantie wegebbende is. In de begeleidende perstekst zit evenmin een groots statement, het is eerder een kijk op onzekere tijden die voor een magere link naar de titel moet zorgen. D’Angelo mompelt zoals vanouds weer heerlijk binnensmonds, waardoor zijn statement ook in de songteksten amper doorschemert. De release dan, daar begint het verhaal. Black Messiah dropt middenin een tumultueus Amerika, na 15 jaar en eigenlijk nog onnodig vervroegd, aangezien bedenkelijke oordelen en daaropvolgende rellen het nieuws blijven maken. Black Messiah is vooral een prachtig statement vanwege zijn sound. De muziek, zowaar. Dik opeengepakte rijen aan geluid, daarin zit de opstand. Ongehoorde verweving van instrumentatie, dat schept de verwarring. De drums klinken gevaarlijk aanvallend, de trillingen van de bassen dreigen ganse menigtes onderuit te halen. Stille schreeuwen komen uit z’n keyboard, bevreemdende handclaps bepalen het ritme. De zangstijl van D’Angelo is bedrieglijk moeiteloos, letterlijk amper de moeite nemend om te articuleren. Hij bezit dan ook de kracht om met woorden zonder woorden zijn punt te maken, of hij nu de massa toespreekt of zijn geliefde bevangt. D’Angelo brengt met Black Messiah een nieuwe kijk op alle elementen die hem groot maakten. Dat resulteert in onverwachte composities en verrassend donkere parels als 1000 Deaths, Really Love en Back to the Future. Tegelijkertijd gloeien er na al die tijd nog sprankelende Voodoo-vlammetjes in zijn muziek. Vooral Sugah Daddy is daar een mooie, eigentijdse vertaling van, met dank aan die levendige Pino Palladino-bassen en nostalgische trompetten die enkel door Roy Hargrove kunnen gespeeld worden. D’Angelo kijkt vooruit, en durft daarbij al eens achterom te loeren. Tijd is een illusie, hij is hier, nu, laat dat een statement zijn.

1,5
kemm schreef:
Black Messiah is een prachtig statement. En dan niet de titel, want hoewel er een mooie gedachte kan achterliggen, wekt het eerder aloude controverse op waarvan de relevantie wegebbende is. In de begeleidende perstekst zit evenmin een groots statement, het is eerder een kijk op onzekere tijden die voor een magere link naar de titel moet zorgen.


Beste stukje tekst gelezen in 2014. Niet los te zien van het feit dat ik me er volledig in kan vinden.

Aanvulling: ook als ik me er niet in had kunnen vinden.

Vento Vivimus

Metacritic schrijft:

Up until a few weeks ago, it looked like either St. Vincent or Run the Jewels would capture the title of 2014's best-reviewed album, and it looked like we'd have our first year without a 90+ release since 2011. But none of those things came to pass.

Instead, out of nowhere, D'Angelo dropped his first studio album in 14 years. The R&B artist had been hinting for years—many, many years—about a follow-up to 2000's acclaimed Voodoo, but recent events in the aftermath of police shootings in Ferguson and New York prompted him to greatly accelerate his schedule. Black Messiah arrived, Beyoncé-style, on December 15th with no advance promotion and just a few hours of warning. The result is our highest-scoring album since the release of Brian Wilson's SMiLE in 2004.


14 jaar is lang, maar zoals nu blijkt het wachten meer dan waard. Hier kunnen we voorlopig weer mee vooruit.

Ziegler
Ik verlaag mijn score toch wat. Ik luister er niet graag naar. Het is allemaal te stroef. Het hakkelt. Dat vind ik vaker een bezwaar bij dangelo, maar hier irriteert het me bij vooral de eerste paar nummers echt.

avatar van davevr
4,5
Ik ben er volledig aan verslaafd. Die fuzzy mix, ik ben er gek van. Die baslijnen. Pino Palladino, zijn looks en dan dat geluid? Ben ik blij dat hij die fretless heeft weggegooid (samen met Paul Young) en James Jamerson stijl gaat. Weet iemand of Pino zelf de baslijnen bedenkt of is het zoals op Voodoo dat d'angelo ze maakt en Pino ze inspeelt? En dat hakkelen (double stops en slugging behind the beat) vind ik juist geweldig. Dat geeft net die relaxte en toch funky beat.

En alstublieft mensen, d'Angelo met Prince vergelijken is idioot. Het is 20 jaar geleden dat Prince nog een relevant album gemaakt heeft (en dan ben ik nog lief), en nooit iets als dit. En Prince die werd ook al vergeleken met voorgangers....

Na voldoende luisterbeurten vind ik het uiteindelijk een ambigue plaat geworden, dat hakkelen, zoals hierboven beschreven, daarmee stijgt hij boven alles uit met 1000 deaths als absoluut hoogtepunt (ook 1 van de beste nummers van afgelopen jaar) en dat trekt lekker door op o.a. sugah daddy en The door.

Maar Really love vind ik dan weer erg karig, te glad (al is dat geen verrassing), maar dat gladde werkt op Till it's done weer veel beter, maar Another life ga ik vanaf nu maar overslaan, daar wordt de plaat wel een stuk beter van.

Vento Vivimus schreef:
(quote)

Metacritic schrijft:

Up until a few weeks ago, it looked like either St. Vincent or Run the Jewels would capture the title of 2014's best-reviewed album, and it looked like we'd have our first year without a 90+ release since 2011. But none of those things came to pass.

Instead, out of nowhere, D'Angelo dropped his first studio album in 14 years. The R&B artist had been hinting for years—many, many years—about a follow-up to 2000's acclaimed Voodoo, but recent events in the aftermath of police shootings in Ferguson and New York prompted him to greatly accelerate his schedule. Black Messiah arrived, Beyoncé-style, on December 15th with no advance promotion and just a few hours of warning. The result is our highest-scoring album since the release of Brian Wilson's SMiLE in 2004.


14 jaar is lang, maar zoals nu blijkt het wachten meer dan waard. Hier kunnen we voorlopig weer mee vooruit.


Toch krijg ik af en toe het idee dat de hoge scores toegekend worden juist omdat het 14 jaar heeft geduurd, waarbij ook het moment van de release een rol speelt in de euforie; mensen nemen dat nog snel even mee in hun eindejaarsoordeel.

Maar goed, ik ben dan ook een fucking Swans fanboy en ken ik het gevoel van euforie vooral van eerder dit jaar toen er na 13 jaar weer een Godflesh album uitkwam en die plaat zich uiteindelijk kon meten met het beste werk, het grote verschil is alleen dat Justin Broadrick niet 13 jaar stil heeft gezeten.

avatar van davevr
4,5
(willie) schreef:
Na voldoende luisterbeurten vind ik het uiteindelijk een ambigue plaat geworden, dat hakkelen, zoals hierboven beschreven, daarmee stijgt hij boven alles uit met 1000 deaths als absoluut hoogtepunt (ook 1 van de beste nummers van afgelopen jaar) en dat trekt lekker door op o.a. sugah daddy en The door.

Maar Really love vind ik dan weer erg karig, te glad (al is dat geen verrassing), maar dat gladde werkt op Till it's done weer veel beter, maar Another life ga ik vanaf nu maar overslaan, daar wordt de plaat wel een stuk beter van.


Die really love skip ik ook steeds weer.

avatar van Reijersen
4,5
Het is dus gedaan met 4+ score. Was al benieuwd hoelang het zou duren.

avatar van Norrage
4,5
Ik durf nog niet te zeggen of ie beter is dan Voodoo, maar allemachtig goed is Black Messiah wel.

---

Op de valreep en zeer verrassend nog in 2014 uitgekomen, die langverwachte (14 jaar) plaat van neo-soul legende D'Angelo. Ik wist hem nog net op tijd in mijn top 50 van 2014 te plaatsen (hier), maar had niet de tijd om hem echt in detail te luisteren. Dat is nu eindelijk gedaan, en wel met koptelefoon. En dat is ook het eerste wat ik over deze comeback-plaat wil zeggen: deze moet je horen met koptelefoon.

Waarom moet je Black Messiah luisteren met koptelefoon? Dat is niet in éen zin te beantwoorden. De hoofdreden is dat er zo ongelooflijk veel detail in deze plaat zit, dat het moeite kost alles in een paar luisterbeurten te ontdekken. We horen tegendraadse funk-ritmes, ontregelend handgeklap, gefluit en dat allemaal tegen een achtergrond van fuzz-gitaar, scherpe bas en diepe drums. Daarnaast is het onvoorstelbaar wat D'Angelo met zijn stem doet. Soms zingt hij nauwelijks, en kreunt en spuwt hij de lyrics uit. De andere keer lijk je hem wat beter te horen, maar neemt de instrumentatie nadrukkelijk de overhand, en dan weer zingt hij ingetogen en croonend op de wat langzamere nummers. Maar alles is een kakofonie aan dissonante muziek, die pas met een koptelefoon tot zijn recht komt. Monumentaal, nu al, amper een maand na de release. Neem nou die strakke opener Ain't That Easy. Alsof hij Prince is valt D'Angelo met de deur in huis, om met keiharde fuzz-gitaar en funk zijn hele repertoire van 2 albums de revue te laten passeren. Daarna volgt een even zo rijk pallet aan nummers. We horen het weergaloos speelse Sugah Daddy, met heerlijke trompetten die uit het ritme met de gitaarriffs mee-jammen, samengegaan met percussie, piano en handgeklap. Aan de andere kant hebben we bijna zoete soul-ballads als Really Love en The Door, waar een zwoele akoestische gitaar de luisteraar terug op aarde zet. Perfect gekozen stijl-wisselingen, die deze plaat misschien wel nóg imponerender maken dan Voodoo en Brown Sugar.

D'Angelo is terug, en hoe. Black Messiah is zó ontzettend sterk, zó muzikaal. Het ontstijgt de neo-funk-soul van zijn albums van de vorige eeuw, en voegt daar veelzijdigheid en meer klasse aan toe. D'Angelo bracht deze plaat eerder uit omdat hij de urgentie voelde, rond de politie-rellen in Amerika. En terecht: deze plaat is behalve magistraal ook voor iedereen urgent om te luisteren. Dit is hoe de perfecte mix van funk, soul en rock behoort te klinken. Als ik hem eerder in 2014 had geluisterd, was deze zeker in mijn top 3 van 2014 gekomen.
Pat-sounds: Album D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van JVT
1,5
JVT
Ik vind er ook maar weinig aan aan deze Black Messiah. Dit is gewoon mn ding niet, heb het album een keer of 4 geprobeerd maar ga het daarbij laten. 1,5 toch nog omdat het ook weer niet rotslecht is.

avatar van -marco-
4,0
Nog velen malen beluisterd, maar nogmaals dit komt niet in de buurt van voodoo voor mij en kom dan ook echt niet hoger dan een 3,5. Twijfel zelfs hem te verlagen naar een 3.
Als eerder vermeld door een ander, geloof ook ik idd wel dat het album wat word overschat ivm de afwezigheid van 14 jaar en de euforie die de release met zich meebrengt.
Album word nergens slecht ofzo, maar maakt op mij ook niet echt veel indruk.

Steve McQueen
The Charade valt nog wel mee maar wat een slechte plaat dit zeg. De stem van deze meneer is al niet om aan te horen en verder lijkt het allemaal op elkaar. Hetzelfde kunstje, keer op keer.
Snap niet waarom deze zo hoog scoort.

avatar van Reijersen
4,5
Dit is zonder twijfel mijn meest beluisterde plaat van de afgelopen maanden. Enthousiast als ik was doordat er eindelijk weer een release was van d'Angelo heb ik me helemaal ondergedompeld in deze muziek. Gaandeweg ben ik er ook de albums Voodoo en Brown Sugar bij gaan pakken. Dat zorgt er automatisch voor dat je gaat vergelijken en zoals wel vaker hier genoemd redt deze plaat het toch echt niet bij Voodoo. Dat blijft het absolute magnus opus van D'Angelo en heeft daardoor wellicht ook niet voor niks een plekje in mijn top10.
De vergelijking met Brown Sugar vind ik nog wat lastiger omdat deze nog een stuk ouder is en een hoeksteen is in de nusoul beweging. Op dit moment schaar ik deze plaat daar dan ook naast vanwege de diversiteit en het feit dat ik er constant nieuwe dingen in blijf ontdekken. De huidige beoordeling staat er dan ook prima.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:55 uur

geplaatst: vandaag om 22:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.