David Bowie - Station to Station (1976)

Dank voor de tip, zal hem wel even inkijken bij de bibliotheek.

Neem de schaar maar mee .
It's a keeper.

ok , will do kaz , by the way die speciale uitgave in een mooie doos met 3 cd's is wel superfantastisch , met op cd 2 en cd 3 een extra live concert van 1976 vanuit het nassau colisseum 23 maart 1976 ,; gewoon fantastisch !

Heeft iemand een idee of er nog andere Special Editions op de rol staan? Heb onlangs op een populaire site geruchten gelezen over
een andere reissue.....

quote: Logischerwijs volgen binnen afzienbare tijd reissues van de Berlin-trilogie en Scary Monsters (And Super Creeps). Bowie-fans hebben dit jaar in ieder geval iets om op hun verlanglijstje te zetten voor de feestdagen


Keep that moneymachine rollin'....zullen we maar zeggen

Ik heb de 3CD versie en het is absoluut een aanrader. Het originele album klinkt kraakhelder en het Uniondale concert is briljant. Ik had dit al jaren geleden gehoord op een bootleg, maar deze CD's klinken perfect.

Het leuke van deze tour is dat de oude nummers hetzelfde geluid meekrijgen als de Station To Station nummers en ze daarom bijzonder fris klinken.

De enige edit die mij zo is opgevallen is dat het ellenlange percussiestuk uit Panic In Detroit is weggeknipt. Historisch gezien is dat natuurlijk een zonde, maar eerlijk gezegd mis ik het niet. Ik kan wel zonder bijna 10 minuten aan tromgeroffel, hoe goed gespeeld dan ook.

Nu zijn volgens mij alle belangrijke tournees tussen 1972 en 1978 officieel op CD verschenen. De periode daarvoor is deels te vinden op Bowie At The Beeb. Glass Spider en A Reality zijn er ook al en het 1999 Storytellers concert natuurlijk, nu dus nog een fatsoenlijke uitgave van de Serious Moonlight Tour en vooral de Outside Tour, Earthling Tour, Heathen optredens (complete Low!) en eventueel Tin Machine dan is iedere belangrijke tour op CD verschenen. Zo lang Bowie geen nieuwe dingen meer uitbrengt is dit wat mij betreft een prima optie..

-dennis-

De aandeelhouders moeten tevreden gehouden worden....

Tin Machine - Live - Oy Vey, Baby (1992)

Ja, maar dat was wel een cd waar de bandleden in kwestie totaal niet tevreden over waren. Vooral Reeves Gabrels vind het vreselijk.
Het was een contractvullertje.

Ik kwam op de blog van Simon Reynolds wel een toffe (geauthoriseerde) remix tegen van Golden Years.

Zie verder hier:
blissblog - blissout.blogspot.com

Heb de bewuste Oor met het artikel over dit album trouwens gekocht, maar nog niet gelezen.

Die heb ik, maar dit is geen volledig concert en van de Tin Machine II periode. Van de eerste Tin Machine Tour is helemaal geen live album uitgebracht.

Ik wel een vrij goede bootleg uit die periode. Ik zou de zolder opmoeten voor titels e.d.

Ik heb mij even verdiept in deze recent verschenen 3CD Deluxe uitgave van dit album. Wat blijkt? Op de eerste cd vind je alleen het geremasterde album van ruim 38 minuten: niets meer en niets minder. Echter: de 24bits remaster uit 1999 is ook al prima. Daarvoor hoef ik dit niet te kopen.
Op het album zelf staan vier goede tot zeer goede nummers. Ik vind alleen Word On A Wing & TVC15 wat minder. Vooral de geweldige gitaren op Station To Station & Stay vind ik geweldig.

Dan het concert: dit is verdeeld over 2 extra cd's. Dit slaat eigenlijk nergens op: als je bijvoorbeeld het deels mislukte Changes weg haalt, dan past het hele concert op 1 cd. Of je zet Station To Station Live eventueel met nog wat live tracks op disc 1. Drie cd's zijn dus helemaal niet nodig, alleen het verkoopt natuurlijk wel wat makkelijker.

Kwalitatief is dit een goed concert van David Bowie. Het geluid is nu prima verzorgd. Het is ook een mooie aanvulling op de fraaie cd David Live, met zijn concert uit 1974 in Philadelphia. Van de 15 nummers staan er 10 niet op David Live. Daar moet je trouwens vooral wel de remaster van hebben: er zit nogal een kwaliteitsverschil tussen de oude en de geremasterde cd.

Dan de verpakking: dat is mooi gedaan, maar ook het boekje bij de 1999 remaster mag er wezen, met ondermeer veel fraaie foto's. Mijn conclusie: ik download het concert op 1 cd en doe die bij mijn originele 1999 cd. Naar mijn mening is de platenmaatschappij wel heel erg op zoek geweest naar uw euro's.

Heb 'm afgelopen woensdag gezien bij Fame.
Zeer lijvig ding, die box set. Lijkt me wel vet, al heb ik ook die 1999-versie...

Kan iemand mij uitleggen waarom hier de categorie Soul bij staat? Vind ik wel erg ver gezocht.

Golden Years, Word on a Wing, Stay en zeker Wild is the Wind zijn toch gewoon soulnummers? Blue-eyed-soul weliswaar, maar toch...

Ik hoor trouwens liever een compleet concert met een mislukt nummer dan een incompleet concert zonder dat nummer, maar dat ben ik dan weer.

Is Roxy Music dan ook soul? Hoor dat ook niet heel erg, hier geef je Bowie toch iets teveel eer mee volgens mij. Zoals een Cure-gezinde mod The Cure teveel eer zou geven als deze Gothic/Dreampop/Wave bij Disintegration neer zou zetten. Dan geef je je eigen associaties mee, die onderdeel zijn van je beleving, een sigaar uit eigen doos, waar sec de genrebeschrijving had moeten staan.

Maar goed, nu raak ik wel nieuwsgierig. Wat is dan 'sec' het genre van dit album?

Wel, ik vind Bowie zeker geen pure soulman, in deze fase van zijn carrière meer een rocker die even een soulfase had. Het verschilt ook wel wat per nummer. Golden Years is eerder pop met een soulvibe, Wild is the Wind een soort croonballad (denk ik). En het titelnummer heeft dan weer heel weinig met soul te maken. Het is inderdaad wat subjectief. Iemand die veel soul luistert, zal dit wellicht teveel een rockplaat vinden. Roxy Music vind ik zelf geen soul (de eerste drie/vier albums dan, de rest ken ik niet).

Het was me trouwens ook nog niet eerder opgevallen dat hier soul bij stond. Wellicht vanwege het recente artikel in Oor? (Kaztor?)

Tegenwoordig luister ik vaak rock, vroeger ook veel (/ nu soms) funk & soul. Dansbare rock kan ik daarom zeker waarderen en fusion van de genres al helemaal. Dansbare rock heeft Bowie zeker gemaakt, evenals Roxy Music. Het voorbeeld van fusion van de genres rock, soul & funk voor mij is Prince. Daarom vind ik het wel erg ver gezocht om bij deze Bowie soul als genre te vermelden. Je hoort er wat van terug, maar bepalend lijkt het mij niet. Hij staat met Station to Station nu op 11 in de Soul Top 50 hier op Musicmeter. Kijk daar maar naar: als een volkomen vreemde eend in de bijt. Tijd voor een correctie of toch niet?

Het artikel gaat vooral over waanzin, complot-theorieën, hexagrammen, coke en verkeerd begrepen interviews en hier en daar over soul.

Hoe je door dit alles geraakt wordt in je soul? Is dat het?
Dan is het niet de muzieksoort.

Hunky Dory of deze, het hangt van mijn bui af.

Dit is een heerlijke eigenwijze Bowie plaat, met een vleugje soul. Klinkt na 34 jaar nog geweldig op lp. Een van de weinige albums naar mijn mening zonder echt zwakke momenten.

Ik ga nu groovend mijn eten koken met deze plaat op.

Me out.

@ blue88 bij mij een beetje hetzelfde Hunky Dory of deze. Maar het Ziggy album blijft natuurlijk ook erg fijn.

Ik zou dit ook geen soul noemen. Young Americans veel eerder.
Dit is meer een krautrock-achtige variant erop die veel meer de richting van Diamond Dogs vervolgt dan die van z'n feitelijke voorganger en daarmee de belangrijke brug naar de 'trilogie' is.

Zo is het. Ik moet overigens wel bekennen dat ik het werk ervoor en ertussen niet goed ken, dus daar moet ik mij binnenkort maar eens aan gaan wagen. Diamond Dogs en Alladin staan het hoogst op de prioriteitenlijst, maar ik kom ze nergens op vinyl tegen.

Wow, wat is Word on a Wing mooi zeg! En dan heb je nog die opgeklopte stamp-rock van Station to Station dat klinkt alsof de apocalyps wordt aangekondigd, het getikte TVC15, de melodramatische funk, het doorgroovende Golden Years en de croonersmuziek van Wild Is The Wind. Voor mij kent dit album na een paar luisterbeurten ook al geen zwakke nummers meer.

Word On A Wing was zijn smeekbede om uit de ellende te geraken.

Deze is na Ziggy mijn favoriete bowieplaat. Golden years een lekker swing nummer, ik kan niet stilzitten! Met word on a wing heb ik niet zoveel terwijl de meeste mensen die toch mooi vinden, ik zal er eens wat vaker naar luisteren.

de andere nummers zijn top. En dan 1 van de beste bowie song's imo, STATION TO STATION! Wat een nummer! Als een trein! Langzaam opkomen en dan na een paar halte's erachterkomen dat die geen rem meer heeft en langzaam de afgrond dichterbij zien komen. (Beetje rare omschrijving maar zo ervaar ik het)

De front cover is ook erg mooi. Is toch afkomstig van een film waarin die een alien speelde? Of heb ik het nu helemaal mis?

Rare omschrijving? Man je slaat de spijker op zijn kop, prachtig verwoord.

Dit blijft voor mij een bijzonder album, qua sfeer is dit heel uniek, in dat kader de beste van Bowie.
Maar qua liedjes ga ik toch voor Ziggy Stardust, en ik ben nou eenmaal een gitaarman.

Je hebt het helemaal goed.

Komt uit deze film (net als de hoes van Low trouwens) :
The Man Who Fell to Earth (film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org