David Bowie - Station to Station (1976)

Ja die bedoelde ik ! Nooit gezien, behalve wat korte fragmenten op youtube. Die van low is ook erg mooi

Sowieso een plaat waar Bowie vocaal escaleert . Hij is hier in dat opzicht echt stappen vooruit gegaan .
Misschien omdat Bowie niet bepaald in zijn gelukkigste periode zat , en een behoorlijke cokehead was in die periode , is het gewoon weg geniaal wat hij hier tentoonstelt . Shit maakt mensen vaak beter als artiest , omdat alle frustraties zijn weg kan vinden in de muziek .

Het album klop in feite helemaal ,maar op Word On A Wing en Wild Is The Wind stijgt hij in vocaal opzicht bovenzichzelf uit .
Zo doordringend heb ik 'm daarna nooit meer gehoord . Kunst met een grote K .

Totaal niet mee eens wat je zegt.
Bowie vind ik vocaal altijd geweldig en in die nummers die jij opnoemt zingt hij idd geweldig maar dat heb ik hem hierna nog vaak genoeg horen doen.
Ashes To Ashes bijv. vind ik vocaal gezien een van zijn beste, en dat nummer stamt uit 1980.

@ bikkel2:

Bekijk dan deze live versie van 'Wild is the Wind' maar eens. Wat mij betreft hét Bowie moment, en wat een schitterende zangprestatie. YouTube - Wild is the wind - David Bowie - Live at the Beeb

Oh , ik heb Bowie zeker live ook zien schitteren , maar jullie moeten toch met mij eens zijn dat deze studiotracks een zeer bevlogen Bowie laten horen . Beter kan haast niet .
Voor mij echt zijn finest hour als vocalist .

Maar ik ga het even bekijken Stijn . Bedankt voor het linkje .

soul?!

Dat is helemaal waar, een gemiddelde artiest moet een rot leven hebben om tot grote prestaties te komen. Waren Bowie, Lennon en Vincent van Gogh niet op hun best als ze diep ongelukkig waren? Of is oude blues niet tot stand gekomen tijdens de slavernij?

Na vele regenachtige dagen (en dus veel platen) kan ik niet anders dan concluderen dat dit nog steeds een hele speciale plaat is. Hij moet maar eens naar de eerste positie.

Mijn vader was helemaal weg van dit album. Vroeger swingde ik als koter mee op Golden Years, en een tweetal jaren geleden het album ' herontdekt.'

En ja, ik vind het pure kunst. Perfecte vocals, instrumentarium, mix. Hunky Dory raakt me ook, maar toch minder dan deze.

Die versie van Wild is the Wind...
Het tweede album van Bowie waar ik helemaal van ondersteboven ben na Ziggy Stardust, wat een klasse zeg! Het schijnt dat Bowie medelijden heeft met zijn 'ik' van deze tijd, kan ik me voorstellen, maar er is wel geweldige muziek uit voortgekomen. Plek in m'n top 10!

Ik begin hier toch vaker en vaker naar te luisteren vooral de speciale uitgave(n) met het live concert is echt geweldig!

Groots album van Bowie en het zou met de Berlijn trilogie in aantocht alsmaar beter worden. Het titelnummer van deze plaat is fantastisch al vind ik de live uitvoering van Station to Station op de live plaat Stage nog net een tikkie beter.
Ik ben het roerend eens met bikkel2 en devel - hunt dat kunstenaars zoals schrijvers, musici en schilders tot hun beste prestaties kwamen/komen wanneer ze emotioneel volkomen aan de grond zaten/zitten.
Bowie is hier vocaal bijzonder sterk in vorm, Golden Years en Wild Is The Wind zijn de andere toppers op de plaat.

Heb ooit ergens gelezen dat de platenmaatschappij van Bowie destijds een tweede 'Young Americans' wilde en dat de platenbonzen zich helemaal kapot schrokken toen ze het titelnummer hoorden. Bowie zelf heeft altijd gezegd dat hij zich weinig herinnert van de hele productie van dit album. Bij Bowie in de jaren zeventig twijfel ik altijd aan de eerlijkheid van zijn antwoorden omdat hij er plezier in had mensen constant op een verkeerd been te zetten.

Mijn tante was een groot Bowie fan. Als we daar op bezoek gingen was ik altijd te vinden bij de platenspeler, hoofdtelefoon op, en Bowie draaien.

Gave tante heb jij dan!

Zie net dat deze op nummer 4 in de Mume Soul-lijst staat. Vreemd. Goeie plaat overigens, de beste die ik ken van Bowie (dat zijn er maar een paar, overigens).

Buurman, dan moet je je als de sodemieter verder gaan verdiepen in deze koning! Overigens heb ik een heleboel albums van Bowie, maar deze is wel heel bijzonder bijzonder!

Vandaag nog een album geluisterd van de Berlijn-trilogie en deze beviel me beter dan Low. Low is ook een stuk experimenteler en killer dan dit album. Hier hoor je de beginselen wel, maar hier ik hoor ik meer heerlijke soul en funk. Hoor die geweldige baslijnen in Golden Years!

Ik heb me (eer)gisteren laten wijsmaken
dat Station to Station niet tot de Berlijn trilogie hoort.

Bij Low lees je waarom.

Duidelijk nooit ook maar iets van The Thin White Duke tour meegekregen: zwart-wit podium. neonlicht (check Stage), fel licht en dan Low (die tour was het toneelbeeld veel rustiger) kil noemen. Golden Years is imo een van de mindere nummers van dit album - al ben ik het met je qua bas; ook het begin van Stay is trouwens fijn (funky gitaar).

Met Word on a Wing en Wild Is the Wind bewijst Bowie opnieuw na Lady Grinning Soul een uitermate begenadigd balladeer te zijn. Het is de shift in zijn vocale register (van grommend laag tot het hoog van een contratenor) die zijn zang interessant maakt.

Don had het over de plaat, niet de tour.

Zo, jij gaat voor de titel "wijsneus van de week"? Zeker met een pop/rockcoryfee als David Bowie kan enige context (album/artiest/tijd) geen kwaad en in deze moderne tijden biedt het internet volop mogelijkheden die info te vinden - m.n wikipedia bevat een schat aan feitelijke info.

Al lijkt lezen hier een zelden gewaardeerde activiteit, kun je dan tenminste je eigen bevindingen toetsen en/of inkaderen - dat kan meer waarde geven aan een typering, waardoor ie meer is dan een losse flodder.

Stage is van na Heroes, dus dat is niet The Thin White Duke tour lijkt me.

Overigens is de discussie welke plaat killer is voor mij niet zo eenvoudig. Ik denk dat kant B van Low killer is dan de warme funk van Stay, maar anderzijds is een What in the World natuurlijk veel vrolijker dan het titelnummer van deze plaat.

Inderdaad, ik heb nooit iets van die tour meegekregen en misschien is dat ook niet zo verwonderlijk met mijn leeftijd. Ik ben wat dat betreft een complete Bowie-leek en ik heb pas deze week voor de eerste keer een album van Bowie gehoord.

Ik ben er compleet in gegaan zonder informatie over Bowie, soms is dat ook wel lekker. En kil is iets wat bij iedereen een andere definitie heeft.

@Satyr: je hebt gelijk:

Check deze clip



Dit is het begin van de tour waar Stage is opgenomen - de opener van het concert (in dit geval Tokio) - zeg nou zelf dit Warszawa kan je toch met geen mogelijkheid kil noemen?

Op de achtergrond zie je het decor dat je ook terug vind op de hoes van Stage - later werd vanachter fel verlicht. Ik vond op YouTube geen beelden van de tour (Thin White Duke) ervoor - wel opnames van een repetitie in Toronto - Bowie droeg de zwart-wit outfit waarin hij ook zou optreden. Ik zou eens naar mijn foto's van destijds moeten zoeken.

Feit is wel dat we de Ahoy verlaten met het gevoel een weergaloos concert te hebben bijgewoond - overigens werd er slechts een enkel nummer van Heroes gespeeld, de gelijknamige single. Die single werd in sept/okt gereleasd en het album een maand later.

Wel dus. Ik denk gelijk aan een grijze straat in Polen waar je in je eentje loopt. Via Wikipedia (jawel) lees ik ook net dat dat nummer als doel heeft om het desolate gevoel van Warsaw te creëren. Ik vind dat ze daar heel goed in geslaagd zijn en dan kan ik kil alleen maar als een compliment zien.

Wie de schoen past, trekke hem aan - ik reageerde op een post van Satyr en als zodanig was m'n opmerking niet voor jou bedoeld.

Verder: voor feiten zijn wiki's wel goed, sommige dingen (opvattingen, oordelen) daar kan je beter voorzichtiger hanteren, die kan je beter verifiëren. Opvallend trouwens dat je opeens bent gaan lezen

Wat dondert het nou wat voor stageverlichting de door jou bejubelde pop/rockcoryfee op dat meesleurde op tournee? De Don had het niet over zijn liveoptredens. Hij gaf zijn mening nadat hij de plaat had beluisterd. Dat zijn mening minder beïnvloed schijnt te zijn door het imago dat de pop/rockcoryfee in kwestie zich op dat moment probeerde aan te meten, maakt zijn mening juist objectiever en daardoor waardevoller.

Dat je je als volwassen vent nog zo bezig houdt met het imago van bijna 40 jaar terug van pop/rockcoryfeeën als David Bowie is tot daaraan toe. Om nou mensen af te zeiken omdat ze wat minder bekend zijn met in welke "fase" (gaap) de man zich bevond op het moment dat de plaat uitkwam, is bedroevend.

There we go again..

Opener Station to Station zou zeker ook op het album The Idiot van Iggy Pop passen; iets meer dreiging zou misschien zelfs wel een meerwaarde geven.
Natuurlijk door Iggy gezongen dan.

Tja buurman toch, albums als Blood on the tracks of Unknow pleasures en Closer etc krijgen een enorme meerwaarde door iets over de achtergrond te weten.
Zoals Mjuman al aangeeft is dit d.m.v. internet ook ruimschoots voorhanden.
Kun je ook muziek luisteren zonder achtergrond info? Natuurlijk wel, maar ik neem aan dat wij hier ook juist op deze site informatie etc uitwisselen omdat de meeste hier geïnteresseerde muziekliefhebbers zijn.

Een kort plaatje van de living legend, uit zijn weergaloze jaren zeventig periode. Met Station to Station, Golden Years en het prachtige Wild is the Wind, kom ik i.i.g. muzikaal niets te kort.