David Bowie - Station to Station (1976)

En zo paranoia als de pest.

Hij sloot zichzelf op in een huiskamer vol met Egyptische relikwieën en boeken over hekserij, sliep amper, ontving duivelse boodschappen van The Rolling Stones, tekende pentagrammen op de vloer en was bang dat heksen op z'n zaad uit waren om een duivelskind te kunnen baren.

Verder deed ie ook een aantal rare uitspraken over het derde rijk en de invloed van ene meneer Hitler, maar ik denk dat ie dat grotendeels deed voor pure 'shock value' (u kent het: 'rock 'n roll', enzo..).

Bowie kennende moet je de helft hiervan met een korreltje zout nemen, maar de man was niet in een al te beste staat.

Was dat tijdens de opvolgers van deze plaat ook het geval eigenlijk? (de Eno-periode)

Volgens mij de periode tussen Diamond Dogs en deze plaat.

De Berlijn-periode stond in het teken van afkicken (samen met maatje Iggy). Daar werdt de coke verruilt met veel alcohol. Het ging er soms heftig aan toe (Blackout), maar uiteindelijk hielp het wel en kwam in ieder geval Bowie gezonder terug. (Ik zag laatst een interview-clipje van rond 1979 met Iggy die alle kanten op knikkerde, dus die is het waarschijnlijk anders vergaan).

Iggy is het ook nooit echt te boven gekomen natuurlijk.. als in "I wanna Be Your Dog" is Iggy altijd een beetje de hond aan de halsband van Bowie geweest Mooie rol, maar heeft de hoogte van Bowie nooit bereikt, logischerwijs. Maar het spoort aardig met de muziek die inderdaad in de Berlijn-periode werd gemaakt. Nuchter en toch kompleet vernieuwend, briljant!

Tijdens het maken van deze plaat leefde Bowie volgens de overlevering op een 'pure white experience'. Hij nam enkel melk, cocaïne en enkele rode pepers tot zich. Totale waanzin..

In Berlijn werd er ook flink gefeest maar nodigde de meer sobere leefomgeving ook uit om toch minstens 3 á 4 dagen per week productief te zijn. Berlijn; wat later de heroïne hoofstad van Europa bleek te zijn, aldus Iggy
Iggy heeft na Berlijn inderdaad veel meer moeite gehad om zijn demonen in de kast te krijgen. Hij heeft dan ook een aantal wan-platen uitgebracht in de jaren tachtig. Bowie hield hem ook in die jaren uit de goot, hielp hem muzikaal (en financieël door o.a China Girl uit te brengen) maar toch is zijn revival Brick by Brick echt op zijn eigen conto toe te schrijven. De Iggy biografie Open Up and Bleed.. geeft een verrassende inkijk in de relatie tussen Iggy en Bowie.

In het kader van de loopbaan van Bowie is de documentaire Sound & Vision (vast wel op youtube te vinden) de moeite waard.

Het is toch eigenlijk jammer dat Elvis niet Golden Years heeft opgenomen. De opname van Bowie is geweldig, zeker, maar in mijn fantasie hoor ik die prachtige volle stem van Elvis met die stekende gitaar van James Burton...

Meer dan jammer... Elvis die een Bowie song opneemt, kan het nog beter?

Verder is het alleen nog maar afwachten op de speciale uitgave met twee bootleg live albums geremastered van deze tour. Heeft iemand een datum?

Wat is dit toch een heerlijk album, tijdloos en geweldig, en er zit ook nog eens een heel verhaal over overmatig cocaine gebruik, gevaarlijke televisies en het zoeken van toevlucht tot God.
Over dat laatste, ik vind Word on a Wing ook echt geweldig, maar het titelnummer blijft de kroon spannen!

20 september. Als 3CD en als 'Deluxe Edition'; 5 x CD + DVD + 3 x vinyl.

'Stay' is wel erg funky zeg. Lekkere bas.

Heerlijke Soulachtige rockplaat van Bowie zeg. Er staat geen enkel zwak nummer op de plaat, met als absolute hoogtepunt het briljante titelnummer. Geweldig en tijdloos.

Ziet er echt supervet uit die box. Zie voor meer informatie http://www.davidbowie.com/news/ , nieuwsbericht van 1 juli.

De nog te verschenen deluxe edition kan de laatste zet zijn die de plaat nodig heeft om de top 250 te bereiken. Dit zou goed bij zijn status passen.

David Bowie has announced details of the re-issue of his 1976 album 'Station To Station'.

Due out on September 20, a 3-CD and 5-CD version will be available.

Set to include the original album, 16-page booklet, postcards and a copy of the previously unreleased performance at Nassau Coliseum in 1976, the 5-CD version also includes vinyl copies of the audio, plus additional extras such as a replica press kit and fanclub folder.

For more information visit, DavidBowie.com.

The tracklisting for 'Station To Station' is as follows:

CD 1

'Station To Station'
'Golden Years'
'Word On A Wing'
'TVC15'
'Stay'
'Wild Is The Wind'

CD 2 - Live Nassau Coliseum '76

'Station To Station'
'Suffragette City'
'Fame'
'Word On A Wing'
'Stay'
'Waiting For The Man'
'Queen Bitch'

CD 3 - Live Nassau Coliseum '76 Continued

'Life On Mars?'
'Five Years'
'Panic In Detroit'
'Changes'
'TVC15'
'Diamond Dogs'
'Rebel Rebel'
'The Jean Genie'

Zware keuze maar ik hou het bij de 3cd versie en heb het al besteld, die 9-delige versie is echt wel enorm duur, minstens 115 euro, maar dat kan weer wel wat oplopen.

Mijn ervaring leert dat ik die dure lompe dingen als sieraad op de kast zet, ik ben ook geen platenfanaat. In feite ook allemaal maar replicamateriaal.
Misschien dat er binnen een jaar weer iets soortgelijk van Heroes uitkomt, na een tijd staat heel het huis vol met dure nutteloze dingen.

Die Live Nassau Coliseum '76 is wel fantastisch, ik heb dat al een tijd op mijn PC staan, al hoop ik dat dat laatste ruis bij de hogere tonen wel wat weggewerkt is bij deze officiële uitgave.

Station to station,
A story about demons,
They are driving,
Living through chemistry,
In my mind,
They fuck me up,
My whole life,
They kill my braincells,
And eat my brains without permission,
Any kind of vision,
Will keep this sound alive...

The train arrives,
I look around,
And see one thing,
No one is bound to the ground without permission in the end...

Bowie in de OOR over dit voorval, 1977:
Even iets anders: David Bowie en het fascisme. Je hebt eens gezegd...
''O, dat is zo'n bullshit, dat is helemaal verkeerd in de pers gekomen. Ik ben geen fascist en ook niet van plan er één te worden. Ik ben in wezen apolitiek. Natuurlijk heb ik wel mijn opinies. In een interview heb ik gezegd dat de rock & roll-scene met zijn massahysterie en geesteloosheid kwalijke tyrannieke aspecten begint te vertonen met Hitler Duitsland, die volgens mij evident zijn.''
Hitler als eerste rock & roll-ster.
''Precies. Ik heb oude films van 'm gezien. Als je hem daarop bezig ziet en wat het voor uitwerking op het publiek heeft, dan zijn de parallellen met een rockconcert volop te trekken.''

En dan die Hitlergroet van hem....

Ach, gewoon de verkeerde manier van aandacht trekken. Eerst biseksualiteit, daarna dit.

voor zover mij bekend is de plaat in haar opgepoetste uitgebracht. Misschien dat dat feit nog een beetje moet inzakken maar het lijkt alsof het geheel geruisloos aan ons voorbij trekt en dat kan niet de bedoeling zijn gezien de moeite die gedaan is om het geheel zo mooi als mogelijk in de markt te zetten. Daarnaast vind ik dit een album dat best weer eens uitgebreid in de belangstelling mag staan omdat het een highlight uit zijn oeuvre is.

Ja op deze klopt alles. bowie croont en funkt alsof het een lieve lust is. Al die verhalen over coke en de weg kwijt e.d. het lijkt me alsof ie nog nooit zo'n gefocusete plaat heeft gemaakt.

Het klinkt allemaal echt heerlijk ( dat intro van station to station) , het is een album met lef gemaakt , en het pakt geweldig uit.

Wie zou er als zo'n mega artiest met een 10 minuten lange opener beginnen?

Bowie is wat dat betreft toch wel een held hoor vooral in de jaren 70, lekker zn eigen gang gaan..............

Het klopt toch dat afgelopen maandag de releasedatum van de deluxe edition van deze plaat geweest is.

Ik heb het inmiddels gelezen in The Complete David Bowie en het was gewoon een grote stunt. Hij keek hoe ver hij kon gaan en ging héél ver.
Maar dat van die Hitler-groet was onzin. Er werd een foto genomen toen hij aan het zwaaien was naar z'n fans, waarbij de desbetreffende foto genomen werdt op een moment waarbij z'n hand richting z'n hoofd gaat. Geheel uit proporties geblazen, dus.

Deze ligt sinds vrijdag in de winkels, zit er kek uit. Nog even denken of ik 19,99 over heb voor de 3 cd's.

David Bowie, een man van stand die zich heeft verpand aan de muziek.
Zonder enige vorm van ethiek is dit album nog lang niet gestrand.
Zonder unieke bewerkstelling van het heden zal dit album niet worden doorgegeven.
Als een demoon die rijdt van station naar station, als een kind zijn lessen meekrijgt van generatie op generatie.
Zonder enige vorm van ethiek is dit album niets en minder dan niets.
Maar met alles in mijn hand, trek ik dit album over de linies van het beloofde land.
Het station to Station thema is een wederkerend werkwoord in mijn leven.
Bowie dient mij kracht te geven, en te streven naar het vergeven van het verleden.
En als hij dat niet doet, zoek ik het in het heden.
En ben ik gelukkig, met minder meer tevreden.

Waarvan akte...

Ik heb die ondertussen in mijn bezit, met de LP Station to Station, een Live LP (beide vinyl dus) en 4 cd's waaronder twee live cd's en een unieke DVD vind ik het een mooi "overzicht'' van die toch wel heel goeie periode die hij toen mee maakte , de tijd dat hij 'De berlin Trilogie 'uit bracht, of dat nu is gebeurt onder invloed of niet, op artistiek vlak een van zijn meest interessante periodes naar mijn idee, deze box geeft een mooi overzicht van die periode, voor Fans dus (zoals ik) een aanrader

Deze plaat onlangs weer gedraaid. Hij heeft voor mij wel in kracht ingeboet ten opzichte van twee jaar geleden. Golden Years was nooit mijn favoriet, maar de laatste luisterbeurt had ik er erg veel moeite mee. Mijn stem heb ik maar aangepast naar 4*; nog altijd bovengemiddeld goed.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik nooit “zomaar” een plaat van David Bowie zou beluisteren. Toen ik echter de –pas uitgebrachte– heruitgave in de winkel tegenkwam, besloot ik uit nieuwsgierigheid wat achtergrond informatie over dit album op te zoeken. Toen ik op diverse internetsites de tag ‘soul’ zag staan, was mijn interesse vrijwel gelijk gewekt. Ik dacht namelijk altijd dat David Bowie alleen (progressive/glam) rock maakte – nou niet dus.

Vanaf de eerste luisterbeurt kon ik dit album al waarderen. Dit album is eigenlijk een blender van vele genres, ik hoor soul, ik hoor funk, ik hoor rock, ik hoor elektronica en ik hoor zelfs disco en gospel. Geheel boven mijn verwachtingen, kwam ik al snel tot de conclusie dat Bowie een heel bijzonder product heeft geleverd. Oké, de teksten hebben niet bepaald veel te maken met de “echte” soulmuziek maar het album straalt wel een vorm van oprechtheid uit, iets wat minstens zo belangrijk is.

Overigens ben ik van mening dat soulmuziek geen bepaalde houdbaarheidsdatum heeft. Of een goede soulplaat nu een jaar oud is of vijftig jaar oud is, hij zal nooit vervelen, hoogstens verouderen. Dit album is zesendertig jaar oud maar voelt bijzonder fijn aan. Toen (waarschijnlijk?, ik ben nog niet zo oud), nu en ook in de toekomst zal dit album staan als een huis. Ik zou hem zelfs bijna tijdloos willen noemen, terwijl ik bijvoorbeeld zijn glam rock repertoire erg gedateerd vind overkomen net als alle rockmuziek uit de 60s, 70s, 80s and so on – dat is overigens een kwestie van mening. Daar waar andere albums tijdsgebonden zijn, is dit album zelfs anno 2010 bijzonder origineel.

Mijn favoriete nummers zijn: ‘Station to station’, ‘Word on a wing’ en de gecoverde afsluiter (wat een afsluiter!) ‘Wild is the wind’. Al zijn de overige drie nummers ook bovengemiddeld goed.

Ik heb David Bowie een tijdje terug een kans gegeven en was meteen gegrepen door het meeste jaren 70 werk van Bowie, maar op één of andere manier wilde dit album me niet grijpen. Totdat ik het voor een derde of vierde maal beluisterde en opeens het welbekende kwartje viel. E het album groeit nog steeds en wordt elke luisterbeurt beter. Vanaf de eerste tot en met de laatste klanken is het pure genialiteit. Voor 'Word on a Wing' raakt me bij iedere luisterbeurt. De manier waarop Bowie z'n stem gebruikt en het heerlijke gebruik van de gitaar die langzaam op komt zetten in het begin. Hartverscheurend nummer. En de andere 5 doen niet veel onder. Meesterlijk album dat zelfs mijn top 10 is binnen gekomen.

Ik raad iedere Bowie-fan, en vooral de fans van dit album, aan om deze maand de OOR te kopen. John Denekamp heeft een schitterend relaas geschreven over de voorafgaande periode en de totstandkoming van dit album en de opvolgende tournee. Absoluut de moeite waard om te kopen!!