David Bowie - Station to Station (1976)

Inderdaad, deze Bowie moet je gewoon vanuit een ander kader bekijken dan Low. Waar Low eerder down to earth is en zijn herstel aankondigt, weerspiegelt dit eerder identiteitscrisis en complete zelfdestructie. Dit is koud, dit is paranoïde, dit is het omarmen van een onvoorwaardelijk geloof in het hogere als gevolg van verdwaald zijn (daarover gaat Word On A Wing). Dit heeft inderdaad soul-invloeden, maar in tegenstelling tot Young Americans, waar ze een soort van gemoedelijkheid creëren, werken die invloeden hier eerder vervreemdend, waardoor het geheel ook zeer afstandelijk aandoet. Voor mij is het nog steeds moeilijk kiezen tussen dit en Low.

Edit: meteen ook de reden waarom ik deze soul wel kan appreciëren, want over het algemeen vind ik dat een -genre.

Low down to earth en zijn herstel aankondigd?? Luisteren we wel naar dezelfde Low? Ik vind Low zijn meest duistere plaat die het begin inluid van zijn Berlijn periode.

Ik denk wel dat we naar dezelfde plaat luisteren ja. En ik denk dat we allebei naar een plaat luisteren waarop we een hernieuwde Bowie horen, die down to earth is, afhandelt met zijn demonen en de tegenstrijdige gedachten die in hem omgaan tracht te ordenen. Makkelijk is dat natuurlijk niet, maar het is dan ook de eerste fase van de heropbouw.
Daartegenover is dit pure chaos, puur verdriet, puur leed, pure dwaling. Alleen al de manier waarop 'Wild is the Wind' is gezongen verraadt dat.
Waar Low de crash is, bruusk en zeer persoonlijk, is dit de lange val vanuit een véél te hoge toren, en we horen dan ook een man die op zoek is naar houvast, een man die compleet het noorden kwijt is.
En daarom vind ik dít met voorsprong zijn meest donkere plaat.

Het beste bewijs dat kwaliteit boven kwantiteit gaat. Station To Station bevat maar zes nummers, maar ze zijn ook alle zes raak. Na zijn experimenten met funk en soul op het Young Americans slaat Bowie weer een hele andere weg in. Het ging niet zo goed met hem in de Verenigde Staten. Om als acteur door te breken speelde Bowie de hoofdrol in de sciencefictionfilm ‘The Man Who Fell To Earth’. De cover van dit album (en van opvolger Low) zijn foto’s van scènes uit deze film. Tijdens het schieten begon Bowie zich meer en meer te vereenzelvigen met zijn karakter, een buitenaards wezen. Uit dit proces kwam zijn laatste grote muzikale personage: The Thin White Duke. Op het eerste gezicht was dit een normaler personage dan zijn eerdere uitvindingen, maar er zat een venijnig addertje onder het gras. The Thin White Duke was een emotieloze arische übermensch. Bowies fascinatie voor de nazi’s en het Derde Rijk kwamen naar voren in deze creatie. De belangrijkste inspiratiebron voor The Duke was echter cocaïne. Bowie leefde in deze periode op een dieet van pepers, melk en cocaïne en dat was goed te merken. Hij sloot zichzelf voor langere periodes op in zijn huis in Los Angeles en leefde in een staat van psychische chaos. Het gaat zelfs zo ver dat Bowie tot op de dag van vandaag geen herinneringen heeft over het opnemen van dit album.

Zoals zo vaak bij muziek zorgt deze totale wanorde voor een meesterwerk dat zijn weerga niet kent. Het album begint met de epische titeltrack van meer dan tien minuten. Het intro bestaat uit treinen die van links naar rechts door de boxen galmen. Bowie heeft namelijk vliegangst en voor vervoer is hij dan ook vaak aangewezen op de trein. Na een klein minuutje komt de piano erin en ontstaat er een soort marcheermuziek. Op de achtergrond hoor je zachtjes de gitaar alle kanten opvliegen, terwijl de bas een dwingend funkritme speelt. Pas na drie minuten kondigt Bowie zijn nieuwe personage aan met de onheilspellende tekst ‘The return of the thin white duke, throwing darts in lovers eyes’. Op de helft verandert het nummer plotseling totaal van stijl. Het tempo gaat omhoog en we krijgen een heerlijk catchy rocknummer te horen. The Thin White Duke wordt verder geïntroduceerd als iemand die zegt echte emoties te hebben, maar eigenlijk totaal gevoelloos is. Dit komt het duidelijkst naar voren in een autobiografische tekst als ‘It’s not the side-effects of the cocaine, I’m thinking that it must be love’. De rest van het nummer zingt Bowie ‘The European cannon is here’, waarin duidelijk wordt dat hij een enorme hang heeft om terug te gaan naar zijn eigen continent. Hij zou na de tour voor dit album ook permanent terugverhuizen naar Europa. Wat mij betreft had hij nog wel even in LA mogen blijven en zichzelf ellendig mogen voelen als dat briljante muziek als dit oplevert.

Na deze overweldigende opener mogen we even naar adem happen met de overheerlijke luchtigheid van Golden Years. Bowie liet hier horen dat hij de funk wel degelijk onder de knie had. Dat vonden de producers van het legendarische Tv-programma Soul Train ook. Zij nodigden hem als één van de eerste blanke artiesten uit om op te treden. Een groot succes was het niet, want Bowie had zoveel cocaïne en drank gebruikt dat hij niet eens fatsoenlijk kon playbacken. Word on a Wing is een religieus getint nummer waarin Bowie zoekt naar oplossingen om uit zijn mentale inzinking te komen. Hoewel het lijkt alsof hij niet oprecht is komt het uiteindelijk toch wel integer over. Als overtuigd atheïst is het favoriete moment voor mij toch echter de eerste zin. Wanneer nog niets bekend is over de religieuze insteek zingt Bowie: ‘In this age of grand illusion you walked into my life, out of my dreams’. Op dat moment had het nog een prachtig liefdesliedje kunnen worden, maar ik kan ook zeer goed leven met deze relipop. De muziek is verder hemels met een koortje van engelen dat Bowie begeleidt in zijn zoektocht.

Wat volgt is waarschijnlijk het meest optimistische nummer op het album, TVC 15. Hoewel, zo opbeurend is het nu ook weer niet, aangezien het nummer het verhaal vertelt een man wiens vriendin door zijn tv wordt opgegeten. Bowie kwam op dit idee door een anekdote van zijn goede vriend Iggy Pop die tijdens een avondje drugs gebruiken echt dacht dat zijn vriendin door de tv was opgegeten. De stijl van het nummer past perfect binnen Station To Station met zijn funky ritme en atmosferische gitaar. Het intro van Stay doet denken aan de soundtrack van een blaxploitation film. Ook hier weer een swingend ritme met die kenmerkende gitaar van Bowies vaste gitarist, Carlos Alomar. Dat geluid is van zeer grote invloed geweest op de new wave stroming die eind jaren zeventig op zou rukken. Bands als Talking Heads en The Smiths maakten later, met zeer veel succes, ook gebruik van dit geluid. Bowie zingt de tekst weer redelijk afstandelijk, in overeenstemming met The Thin White Duke.

Op bijna alle Bowie albums staan wel één of meerdere covers en in dit geval is dat de ballad Wild Is the Wind. Muzikaal past het nummer niet helemaal bij de rest van het album, maar het voelt niet vreemd aan. Hoewel het karakter van The Thin White Duke het niet toelaat geeft Bowie zich helemaal tijdens zijn zangpartijen. Hij zet zijn croonerstem op en gaat helemaal mee in het nummer. Dit zou heel erg kitscherig kunnen worden, maar dat wordt het gelukkig niet. Totaal niet zelfs. Bowie is voor veel mensen meer een artiest die de hersens raakt in plaats van het hart, maar hier laat hij zich van zijn meest gevoelige kant zien. Een afsluiter die ervoor zorgt dat dit album nog lang in je hoofd zal rondspoken.

Wat mij betreft is dit het hoogtepunt van Bowies oeuvre. Alles komt hier bij elkaar en valt precies op de juiste plaats. De geniale melodieën, de funky ritmes, de galmende gitaren en Bowies fantastische stem. Het wordt maar weer eens duidelijk dat de mooiste dingen komen uit ellende. Bowie werd gek in Los Angeles. Over die stad had hij weinig goeds te zeggen: “The fucking place should be wiped off the face of the earth". Het was duidelijk dat hij heimwee kreeg naar Europa. Daar zou hij zijn leven proberen te beteren, want zijn toenmalige levensstijl zou hem de kop kosten.

Mooie bespreking gemaster, ik vind dit ook een van de beste albums van David Bowie, zoniet het beste album.
De songkeuzes, de productie, de uitvoering en vooral de opbouw van het album, het plaatje past volledig.

Kwaliteit inderdaad, mooi album vooral dan de titeltrack en ''Golden Years'' samen met ''TVC 15" zijn blijfertjes

Ook ik ben aangenaam verrast door de kwaliteit van deze plaat. Leunt dicht tegen de 4,5****, maar ik houd het nog even bij 4****. Enorme veelzijdige artiest, die de wereld iedere keer weer verraste met een nieuw geluid en nieuwe metaforen. 'Station To Station' (het nummer) is ondanks zijn lengte voortdurend spannend en intens, een soort drietrapsraket, waarbij de song toch een geheel blijft. Erg mooi. Ik houd ook van die wat hamerende piano in dit nummer en ook in 'TVC15'. Hele mooie plaat.

Een plaat van Bowie waar ik wat langer over heb gedaan. Het kan aan de impact van Ziggy Stardust gelegen hebben dat Station to Station, als mijn tweede Bowie plaat, meer bezinking vroeg of dat het thema van geestelijke afbrokkeling mij het met name in de koude wintermaanden niet te vaak te lijf moest gaan. Hoehetookzij, inmiddels heeft hij zijn waarde bij mij gevonden. Swingende doch koude plaat van David.

Hoppa, 4 sterren ertegenaan, en dat kan alleen maar meer worden lijkt me zo.
Vanaf het karakter The Thin White Duke tot en met het laatste nummer Wild is the Wind boeit deze cd van Bowie mij mateloos.

Beter dan Ziggy?
Muzikaal gezien denk ik wel, maar Ziggy is wel mijn instapper geweest van Bowie en alleen al daardoor heeft hij een streepje voor.

Maar mijn god, wat ziet hij er vet uit als The Thin White Duke, geniaal gewoon!

4 sterren!

Muzikaal natuurlijk verre van de betere van Ziggy, wat een veel veelzijdiger plaat is. Dit is hoogstens een wat experimenteler plaat. Maar zoals vaker bij Bowie, experiment pakt zowel goed uit als slecht, zoals draakjes Stay en Wild is the Wind.

Wild is the Wind is nu net één van de betere en meer intensere nummers hier wat mij betreft. Heerlijk hoe Bowie hier losgaat. Zelf vind ik Word on a Wing dan weer iets minder.

Wat mij betreft verder onvergelijkbaar met Ziggy, beide platen zijn wat mij betreft fantastisch.

Ergens wel met je eens ja, maar het is wel allebei duidelijk Bowie!
En idd zowel zijn Ziggy periode (waarin ik ook Aladdin Sane toe reken) als deze cd zijn geweldig

wild is the wind is en topnummer , en al is station wat killer dan ziggy , het blijft toch een hele goeie cd , vooral de titeltrack is magisch , ik persoonlijk vond ' young americans ' een verschrikking met alleen ' fame ' als enige goed nummer , de rest was noppes en een grote teleurstelling vroeger

4,5*

Station to Station en TVC15 zijn favorieten van dit album. Golden Years is ook een klassieker.

Echt he, mijn god, ik heb hem 2 of 3 keer moeten beluisteren voordat het kwartje viel maar toen was ik ook finaal om, dit is Bowie op zijn aller aller best!

Ik had dat ook, een paar keer moeten op mijn tanden bijten om er door te graken maar het is uiteindelijk toch goedgekomen.

Inderdaad en meer dan dat. Als ik een lijstje met perfecte popliedjes moet maken (lekker in het gehoor; catchy; origineel; etc), dan staat deze er zeker in. Dat nummer klopt van begin tot eind.

Ik vrees dat "het Bowie kwartje" bij mij nooit gaat vallen. Ook "Station to Station (1976)" gisteren geleend uit de bibliotheek. "Station to Station (1976)" is niet zo'n rampzalig album als Heroes maar het is niet "mijn cup of tea".

Je geeft toch niet al op na twee dagen? Ik heb een paar maanden nodig gehad om Station to Station te bevatten en te kunnen plaatsen. Dat doe je niet even op twee zonnige juni-dagen. Ik zie Yes in je top10, dat heb je toch ook niet op twee luie dagen tot je genomen als gesneden koek? Datzelfde geldt voor sommige albums van David Bowie. Je moet ze de tijd gunnen.

Heroes 'rampzalig'???




Eh.... waarom?


Ik vind dat op dit album ook vooral U2-invloeden te vinden zijn. Nummers als Stay en Word On A Wing, dat heeft U2 vele malen geprobeerd op de laatste platen.

Prachtig album. Station to Station vind ik één van de mooiste openingsnummers allertijden. Wind is the Wind iks ook een goed nummer, geeft een rustgevend gevoel. Golden Years is ook een leuke.
Kortom: hoort in je kast thuis.

IJzersterk. 'Golden Years' en 'Wild is the Wind' hebben bij mij een streepje voor, maar Station to Station is evenwichtig en representatief voor wat Bowie te bieden heeft. De enkeling die Bowie niet kent, kan gerust met dit album beginnen

Deze plaat is idd wel tamelijk representatief voor wat Bowie in huis heeft, en geloof me het is heel wat. Overlaats Reality gekocht, zeker geen slechte plaat maar deze heeft voor mij dan wel de volle lading, Reality wsl niet.

Ook dit is een erg mooie Bowie plaat. Het openingsnummer moest ik wat vaker horen, maar verder was het direct raak. Wild is the Wind vind ik vooral schitterend.

Begin 2010 komt er een reissue uit op 4 discs:
Disc 1: CD = Original stereo Station To Station album
Disc 2: DVD = 5.1 Station To Station surround sound mix and original stereo album. 5.1 - Mixed by Harry Maslin.
Discs 3 & 4: 2 x CDs = Uniondale, Nassau Veteran's Memorial Coliseum March 23rd, 1976 - Mixed by Harry Maslin.

Helemaal mee eens, maar elk nummer is geweldig op dit album.

Als er één album is dat me geraakt heeft is het deze wel. De vergeten Bowie-klassieker als je het mij vraagt. De treinen die van de ene naar de andere kant razen bereiden voor op de hemelse muziek die zal volgen. Piano erbij, wilde gitaren, en dan het geweldige Station to Station, met geweldige afwisselingen van tempo. Golden Years is ook zo'n lekker nummer, Word on a Wing is dan weer prachtig, gevolgd door weer een lekker rocknummer (TVC15), dan de ondergewaardeerde Stay en tot slot de gebruikelijke cover van David Bowie, die toch een beetje het zwarte schaap is op het album maar zeker niet minder goed, wat meestal het geval is met de covernummers van Bowie maar Wild is the Wind is werkelijk prachtig, van gelijk niveau als de overige vijf nummers. Favoriete nummers hieruit kiezen is onmogelijk, stuk voor stuk prachtnummers!

Na ongeveer 3 luisterbeurten rechtstreeks mijn top10 in!

Wat een ongelofelijk goed album van Bowie met Station to Station als één van zijn beste nummers ooit!

Vandaag op LP aangeschaft en het viel me nu pas op wat een knappe typografie er op de hoes gebruikt is. Klasse!

Ik vind dit toch wel de beste van Bowie, met als uitschieters de titeltrack, TVC15 en Golden Years maar de rest is ook top alleen Stay vind ik iets minder.

4,5*