Keane - Under the Iron Sea (2006)

jij mag dat zeker vinden, maar ik las toch duidelijk: "....muzikaal stelt dit niets voor". Dat is een stelling en geen mening.

Uiteraard mag je jouw mening hier verkondigen, maar zoals Marty Mc Fly al zei, stem er dan niet op wat. Ik vind Serge Gainsbourg en Supertramp ook bagger, maar ik ga dat daar niet zitten verkondigen en een stem van 1* uitbrengen.

Dank je wel! Precies mijn mening. Die Serge Gainsbourg maakt ook dramatisch bagger, daar heb ik ook over gedacht om een vernietigende recensie over te schrijven de afgelopen dagen toen deze discussie begon, maar toch maar niet gedaan.

Zullen we nu weer over gaan op normale discussies? Als je iets niets vindt, mag je daar echt wel wat over schrijven, maar houdt respect voor andere meningen en doe het subtiel, of schrijf er gewoon niets over en geef een laag cijfer.

Ik vind wel dat je laag mag stemmen, als dat jou stem is! Als ik iets barslecht vind, dan stem je een 0,5* maar vertel je ook waarom. En constructief, niet afbreken.

Mee eens, maar durf te wedden dat dit heerschap gewoon amper weet waar hij over praat. Dat baseer ik op zijn onzinnige stelling van Radiohead light en extra light.
Misschien 1x vluchtig geluisterd of ooit eens 3 nummers gehoord, maar denk als we kritisch doorvragen hij dit album niet eens echt kent. Dan vind ik een stem geven niet eerlijk.
Maar wat is het nut als ik een album van Serge Gainsbourg 0.5* geef omdat ik zijn muziek bagger vind, maar ik nog nooit een volledig album van die man gehoord heb???
Eindeloze discussie hier....

Zolang je een album volledig hebt beluisterd, mag je voor mijn part een enorm laag cijfer geven, maar dan liefst gefundeerd. Een pure haatstem zonder meer is daarom te vermijden. Als we trouwens alleen maar hoge(re) stemmen mogen geven, vind ik dat wat ver gaan. Ik kan me eveneens ergeren aan overdreven ophemelende stemmen waarbij voor het minste al 5* worden uitgedeeld...

Dat bedoelde ik dus eigenlijk...

En weer verschillen meningen. Vond ik op Hopes and Fears bijna alle liedjes prachtig (heb ik 4 sterren gegeven), op dit album staat, wat mij betreft, niets dat ook maar enigszins het beluisteren waard is. Nu ik erover nadenk verlaag ik mijn stem met een half sterretje.

Spijtig, maar zoals je zelf al aangeeft: smaken verschillen.

Sterke nummers hier vind ik met name Atlantic, Nothing in my Way, A Bad Dream, Hamburg Song en Broken Toy. Fraaie popsongs, elk met hun eigen unieke wending. Natuurlijk allemaal zo toegankelijk als het maar kan, maar het zit vakkundig in elkaar.

Vergeleken daarbij vind ik vooral het uptempo gebeuren op Hopes and Fears wat monotoon aandoen (This is the Last Time, Bend and Break, Can't Stop Now, hoe lang duurde het voordat u ze uit elkaar kon houden?). Vandaar dat ik persoonlijk de songs hier als net wat sterker beschouw.

Waar de singles van Hopes en Fears mij raakte slaan deze toch vreselijk de plank mis. Is it any wonder? ging nog wel, was ook al niet helemaal meer wat ik wilde, (vooral in het begin vond ik het een verschrikkelijk nummer) maar Crystall Ball... Toen ik die voor het eerst hoorde vielen mijn haren echt uit.

Ik ben het overigens wel met de reactie hierboven eens dat de up-tempo nummers een beetje op elkaar leken, maar ik vond ze allemaal stuk voor stuk goed

Crystal Ball is gewoon een erg mooie single, en de wat tragere songs weten best te beklijven. Geef het nog een aantal kansen zou ik zeggen, het is een knap popalbum en naar mijn mening veel beter dan Hopes and Fears.

Ik snap het ook niet helemaal. Zo anders vind ik ze ook niet, ze roepen bij mij in ieder geval hetzelfde sentiment aan. Ik vind Crystal Ball samen met Bedshaped eigenlijk wel hun beste nummer zelfs.

Dat was bij mij ook het geval. Ik dacht... als de singles die uitgebracht worden al niet goed klinken (erg zeikerig, overkill zangstem vooral!!), waarom zou ik dit album dan nog een kans geven? ... En dat ging dus gewoon door op het album. Nouja, gelukkig komt de Keane van Hopes and Fears hier en daar nog terug. The Frog Prince, het laatste nummer, is de beste. Hoe gek anderen dat ook zullen vinden.

Dit album is in zoverre anders dat de composities, naar mijn mening, veel slechter zijn. En wat ik ook jammer vind is het feit dat de toetsenist zeer regelmatig een distortionpedaal gebruikt zodat het lijkt alsof ie elektrische gitaar staat te spelen. Ik vind zijn toetsenspel en -geluiden, zoals op Hopes and Fears, stukken aangenamer.

Helemaal niet gek, heb ik enige berichten terug ook al geconcludeerd.
Is het mooiste nummer inderdaad..

Hetzelfde als op hun debuut met als enig verschil dat hier en daar synthesizers zijn toegevoegd waardoor de nummers een iets grootser en bombastischer karakter hebben (vergelijk : "X & Y" van Coldplay). Ook hier een aantal sterke nummers (Nothing in My Way, Leaving So Soon? en Crystal Ball) en enkele minder goede daartussen. Globaal vind ik het debuut toch net iets beter, ook al vanwege de iets soberder productie.

In tegenstelling tot velen vind ik dit album beter dan het debuut van Keane, dat ik toch al vrij sterk vond. Under The Iron Sea is zo'n plaat die je echt een paar keer moet luisteren en die dan ineens enorm groeit. Na één luisterbeurt was ik er niet echt gecharmeerd van, maar dat is daarna in rap tempo veranderd. Ik geef nu de volle 5 sterren voor deze wereldplaat; een echte groeidiamant.

'Leaving So Soon' is één van de beste niet-singles van dit decennium. Zo indrukwekkend en geweldig hoe veel kracht de stem van de Keane-zanger heeft, ook als hij de hoogte in gaat. Ik vind het een kippenvelnummer. Ik zie smachtend uit naar het volgende album, waarvoor ze samenwerken met Stuart Price.

NB, spruitje en kadafi: The Frog Prince is een prima nummer, maar het is uitgerekend het enige nummer van het album dat Keane NIET speelde tijdens hun concert in Ahoy, eind 2006. Voor de rest werd toen het complete album gespeeld. Zelf vind ik 'Is it Any Wonder' - ja, de leadsingle - het zwakste nummer op de cd. De b-kant 'He Used To Be A Lovely Boy' is vele malen beter.

Ik denk niet dat je daarvan kan spreken, aangezien er duizenden niet-singles zijn die je niet hebt gehoord...

Geweldig album! Ik kan niet wachten totdat het nieuwe album er is.

Dat duurt nog e-ven...

Dize klinkt nóg beter als hun eerste cd. Klinkt nog volwassener. Mijn favorieten zijn Hamburger Song, Under the Iron Sea en A Bad Dream. Waar ik wel heel benieuwd naar ben hoe hun opvolger gaat worden. Hun eerste klonk enigszins vernieuwend, Iron Sea perfectionneerde die nieuwe "stijl". Maar nu? Kijken of Keane een blijver wordt

Nou, ik denk dat sommige mensen hier nu echt hun relatie met Keane beeindigen.
Keane is een totaal andere richting opgegaan, qua muziek.
Het is nu meer glampop aan het worden, te horen aan het nieuwe nummer: "Spiraling" en de andere 3 nummers die ook al te horen zijn op allerlei blog sites, zijn in ieder geval heeel anders dan dat we gewend zijn van Keane.
Spiraling vind ik een goed nummer, maar die andere 3 hoeven van mij niet echt. Helaas! Dit en Hopes & Fears zijn voor mij alletwee boeiende albums, maar Hopes & Fears vind ik wel beter. (Ik had het dus over hun nieuwste album die in oktober uit moet komen: Perfect Symmetry en dus niet over Under The Iron Sea)

Zou jammer zijn. Ik vond ze met Under The Iron Sea juist de goeie kant opgaan, terwijl ik me tegelijkertijd realiseerde dat dit type muziek gauw "uitvernieuwt" is. Van de nieuwe Perfect Symmetry nog niks gehoord, dus ik wacht vol spanning af. Evenals op de "nieuwe Travïs".

Luisterend naar Keane's Under the iron sea (mooie hoes), ben ik me bewust dat ik naar een band luister die meer neergesabeld is dan bewonderd door critici. Maar dan toch een band, die vele oren kan bekoren en m.i een die het muzikale hart op de juiste plaats heeft, maar niet elke pijl van Amor is raak.

Ze schuwen het grote gebaar niet, pathetiek en exploring vs. bombastiek en cup-a-soup, dat niettemin lekker kan smaken, als ook een hamburger van de Mc Donalds lekker kan zijn op zijn tijd, niet echt voedzaam en je hebt snel weer honger, maar je komt er altijd wel weer terug.
Maar dit album roept ook bij mij de behoefte op dat ze hun talenten meer laten gaan en niet teveel richten op de bovenrand van de mainstream pop en het streven naar commercieel succes. Het is een intilligent en getalenteerd drietal, met eenieder zo hun eigen specifieke bijdrage.
Dat en de krachtige, zuivere en soms bijkans theatraal ontluikende stem van Tom Chaplin maakt dat ik toch symphatie voor ze blijf houden. Verder vind ik de speciale uitvoering met Dvd en m.i mooie artwork een smaakvol gevormt geheel. Leuk om te zien hoe het album tot stand kwam op de bijgevoegde Dvd. Waar het mij weer eens duidelijk maakt, dat the Eye en the Beholder hier ook van toepassing is.

Wat het kip en het ei en de appels en peren principe betreft t.a.v bands als Coldplay, Kubb en diens soortgenoten. Haal eruit wat er voor jou inzit en geniet ervan. Het wiel is duizenden jaren geleden al uitgevonden, waarom het perse vierkant willen maken alleen om onderscheidend te willen zijn. Terwijl niks mis is met een mooie ronde wiel.

Atlantic, prachtige opening van dit album, wat veel beloofde voor de rest, duister, hypnotiserend en desolaat. Helaas weet het die spanning niet geheel vast te houden. Wat niet onverlet laat, dat er genoeg te genieten is, maar de wens is de vader van de gedachte.
Is it any wonder, sterk nummer, alle aspecten van het talent van Keane komt hier mooi samen. (Was The Edge toevallig op bezoek geweest die dag?)
Nothing in my way, een typisch Keane liefdesniemendalletje met dat lekkere meedeinrefrein.
Leaving so soon, en hop op naar de Mc Donalds voor een cheeseburgertje.
A bad dream - Meeslepend refrein en een tekst dat meer de diepte in gaat dan alleen het plaatsen van elementaire emoties voor het andere geslacht.
Hamburg song; Een song dat het grote gebaar niet schuwt, daar houd je van of niet en in het begin doet het mij denken aan Late again van Stealer Wheel.
Put it behind you - lekkere eighties feeling; opstaan, afstoffen en doorgaan met je leven, zo zit dat.

The iron sea, krachtig geplaatst later op het album, subtiele baslijn erin, ehterisch soundeffectje erbij en hop genieten maar. Dat smaakt naar meer.

Crystal ball, niet ieders favoriet, maar m.i een zeer genietbaar lied. Dat een keer niet over liefde gaat, maar introvert en intrinsiek is, waar sta ik en wie ben ik (I look myself in the mirror. There's no one there. I fall upon the earth. I call upon the air. But all i got is the same old vacant stare.)
Try again, ach subtiliteit is soms een futiliteit denk ik maar.
Broken toy, wederom een bijkans etherisch begin dat vaker op dit album zo zijn kopje op steekt. Goed drumwerk op de achtergrond van Richard Hughes. De Special effects kun je verteren of niet, maar komen hier mooi tot zijn recht.
The frog prince, een nummer dat waarvoor je de kikker op zijn amfibieenneusje moet kussen, om het doen te laten veranderen in wat het is; een mooi en waardig afsluiter van een album, dat in mijn ogen een duidelijk blauwdruk is van een band dat nog veel meer te bieden heeft.

Who says a river can't leave it's waters. Zij hebben het op dit album in ieder geval geprobeerd en zijn daar m.i ruim in geslaagd. Geef het meer de voorkeur dan aan hun debuut, maar zal die toch ook nog 'ns in de speler doen. Dit groeidiamantje krijgt van mij 4 sterren.

Zit wat in; toch durf ik de stelling aan. Ik kan nu eenmaal niet alle muziek horen die verschijnt. Maar van alles dat ik in de jaren '00 heb gehoord, hoort Leaving So Soon wat mij betreft bij de aller, allerbeste nummers.


Hoewel je positief bent over het album, snap ik termen als 'McDonalds' en 'Cup-a-soup' niet zo goed. Alsof toegankelijke popmuziek iets is dat je eigenlijk niet mag 'eten'... een soort heimelijk genoegen. Ik heb soortgelijke termen ooit ook gelezen over een Pet Shop Boys-concert of -album (ben vergeten welke) en ik snap dat niet echt. Muzikanten zijn gewoon actief in een bepaald genre. Keane is een mainstream pop-rock band. Waarom zouden ze iets anders gaan doen? Ze doen waar ze goed in zijn.

Ik zou Keane (en de Pet Shop Boys trouwens ook) liever willen vergelijken met een goed restaurant, waar je prima kunt eten, in plaats van de afhaalchinees of McDonalds. Dat heeft iets prefab-achtigs over zich; iets dat je zou verwachten bij het nieuwste album van de Sugababes, waarbij de producenten en schrijvers de ware muzikale genieën zijn. Bands als Keane horen niet in die categorie. De mannen schrijven hun nummers zelf. En laat ze dat alsjeblieft blijven doen in het genre waar ze goed in zijn. Laten ze vooral geen nieuwe Depeche Mode worden; zo'n band die het schrijven van goede, toegankelijke songs heeft verruild voor een bak herrie met distortion-effecten.

Even voor alle duidelijkheid, ik ben dol op de Mc Donald's op zijn tijd en Cup a Soup pak ik niet, maar de metafoor in deze is dat het voor op dat moment een opkikker geeft, maar niet de maaltijd kan vervangen.

Toegankelijke popmuziek is zeker niets mis mee (je zou eens een blik in mijn kast moeten werpen), maar ik heb het idee dat deze heren toch meer pretenderen te doen dan alleen popmuziek te willen maken, getuige de intensies die ze hebben bij het maken van sommige nummers. (Luister nog maar eens naar Atlantic/The Iron Sea/Broken toy).
Dat in ogenschouw genomen en ook dan bedoeld in die context, schreef ik dat ze dan de weg naar "veilig" succes wat los zouden "moeten" laten.


Is dat zoiets als schoenmaker blijf bij uw leest? Ze zijn goed in wat ze doen, dat ben ik met je eens. Maar ik heb het gevoel dat ze ook goed kunnen zijn door de horizon wat te verbreden, getuige de genoemde nummers.

Ik bedoelde eigenlijk meer te zeggen dat ik goede kwaliteits-popmuziek niet zou vergelijken met een McDonalds-maaltijd. Volgens mij laveert Keane behoorlijk door het genre. Het nieuwe album heeft een duidelijk ander geluid, dus ze schuwen het experiment zeker niet. In welk opzicht is hun horizon niet breed genoeg? Ze maken toch daadwerkelijk nummers als Atlantic en Broken Toy? Wat ontbreekt er dan aan? En wat is er mis met goede liedjes?

Pop moet een minder vies woord worden.

"Laten ze vooral geen nieuwe Depeche Mode worden; zo'n band die het schrijven van goede, toegankelijke songs heeft verruild voor een bak herrie met distortion-effecten."

Afgezien van het feit dat ik het niet met je mening over Depeche Mode eens ben moet ik toch wel enigszins lachen over die opmerking over de distortion-effecten. Op dit album heeft de toetsenist van Keane toch regelmatig een distortion over zijn piano gegooid om maar te zorgen dat ie als een gitaar klinkt. Mijns inziens is deze opmerking volkomen misplaatst.

Het nieuwe album ken ik nog niet, maar deze band maakt mij nieuwsgierig genoeg dat het er vast nog wel van gaat komen.

Keane laveert inderdaad door het -pop-genre en m.i niet onverdienstelijk. Ze verbreden hun horizon wel, maar meer in de zin van het bewandelen van eerder verkend terrein en waar komt die monsterd toch vandaan die Abraham mee neemt?

Ze maken die nummers zoals genoemd, maar juist die doen mij naar meer smaken en nieuwsgierig van wat als ze dat meer uit zouden diepen.

Let wel ik vind pop geen vies woord. Top 40 collectie cd's thuis staan van '65 tot 2000 en millenium verzameling...maar m.i is er naar pakweg '83 wel een vies bijsmaakje aan diezelfde pop gekomen. En het werd meer uitzondering dan regel dat er goede muziek naar voren kwam.

Laat niet onverlet dat ik jouw visie op die McDonald's wel onderschrijf, zonder dat ik Keane geen kwaliteits popmuziek wil noemen..ik bedoel dat sommige nummers er wel heel makkelijk ingaan, goed kunnen smaken, maar ook snel weer verteerd zijn.

Luister naar 'Playing The Angel' van Depeche Mode en je begrijpt wat ik bedoel. Vrijwel alle songs, op Precious na, zijn volgepompt met allerhande distortion-effecten. Het hele album lijkt wel een wedstrijd om zo veel mogelijk distortion-effecten op één plaat te verzamelen.

Dat Keane zo nu en dan eens een distortion-effect over een piano gooit, is van een compleet andere orde dan de manier waarop Depeche Mode hun eigen songs beschadigt.

Deze plaat heb ik al een tijdje in mn kast liggen..maar ik wil er toch nu nog wat over zeggen.

Een echte 'groeier'...(in het engels klikt dat toch mooier he? grows on you'..maar goed)

De eerste keer dat ik dit album opzette, na Hopes & Fears grijsgedraaid te hebben schrok ik een beetje van het zwartgallige, het duistere..maar na een aantal luisterbeurten klikt deze plaat werkelijk prachtig. Alle tracks kloppen met elkaar.

Hoogtepunten:
Leaving so soon (die moet je live horen trouwens..)
Broken Toy
Atlantic (geweldige soundtrack achtige muziek)
Hamburg Song