Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Djeff! Hou het stil !

Maar goed, ik ben dus van 88'.
Aangezien m'n ouders een enorme collectie aan platen en cd's hebben en er altijd muziek gedraaid wordt bij ons...
Begin je het te snappen? Deze ken ik echt wel van aan de release, niet héééél bewust natuurlijk maar ik kende het wel al.
Man man man, the cure hebben ze er echt ingestampt bij mij. Als kleuter was 'Close to me' mijn absolute lievelingsliedje.

Maar goed, deze cd heeft me nooit weten te raken en het gaat er ook niet van komen. Jammer.

Ik stond altijd onder de douche de hele plaat mee te brullen!!! E dan naar de kroeg!!!

MAN WAT EEN TIJD WAS DAT!!!

Haha, leuk om lezen, neen, zo erg was het bij mij niet, al vond ik deze toch erg goed. Al was het in het begin een harde noot om te kraken, want erg toegankelijk vond ik deze muziek allerminst!

****

silverfuck! een kippevel nummer !.
een nummer wat je verplicht luid moet zetten..

wel lekkere plaat, nu 2 keer geluisterd, ik vind alleen tot nu toe de 1e helft van de cd wat sterker dan de 2e helft

Stem verhoogd van 4 naar 4,5. Een album dat groeit met meerdere topnummers!

@ EVANSHEWSON: We beoordelen deze allebei 4*, maar ik moet zeggen dat ik deze muziek wél makkelijk kon beluisteren. Dit album vliegt voorbij!

Echt een super plaat, de cd wordt over het algemeen tot de beste gerekend van het oeuvre van de Smashing Pumpkins, en ik kan er ook niet omheen draaien dat dit een prachtige ervaring is. Rocket, Today, Sweet Sweet, Disarm, wat wil je als mens nog meer? Ik in iedergeval niks, de Smashing Pumpkins is genoeg voor mij.

Weer zo'n plaat die weliswaar net buiten mijn persoonlijke top-10 staat, maar absoluut de volle 5* waard is. Wat een geweldige nummers.. 'Cherub Rock', 'Today', 'Disarm', 'Spaceboy', 'Mayonaise', het ene hoogtepunt na het andere. Het is ook echt een album wat blijft boeien en groeien, hoe vaak je em ook hoort. Snoeihard en lief zacht (Spaceboy, Luna). Het geheel heeft ook iets heel melancholisch, wat wordt versterkt door de oude foto's met de teksten in het boekje.
'Mayonaise' is ook een prachtig voorbeeld van een nummer dat eigelijk heel ingetogen is, maar door de harde gitaren een heel beklemmende sfeer krijgt. Dit is voor mij ook een van de beste Pumpkins nummers ooit. Alleen heb ik 'Silverfuck' altijd een wat overschat nummer gevonden. Maargoed, deze plaat is een aanrader voor iedere muziekliefhebber!

Mayonaise is idd een topnummer. Maar zo staan er nog wel meer op Siamese Dream. Ik vond dit album destijds ijzersterk maar heeft voor mij de tand des tijds net niet doorstaan. De stem van Billy is daar het meeste debet aan. Muzikaal gezien ken ik echter vrijwel geen ander album die zich met deze kan meten. Had Starla hierop gestaan (wat aanvankelijk ook de bedoeling was) dan had ik hier denk ik 5*en voor moeten geven. "I go alone because I'm lazy, I go alone to be with you".

soma, wat een nummer;)

Na een paar keer de videoclips te hebben bekeken begin ik toch wel te snakken naar meer van de Smashing Pumpkins. Deze staat hoog op mijn 'nog kopen'-lijstje.

Toendertijd was ik een groot Nirvana-fan en vond de rest maar watjes/na-apers.....Naiviteit noem ik het maar, want jaren naar dato is deze plaat niet uit mijn collectie weg te denken....Van begin tot eind een topplaat.

Jezus het heeft een tijd geduurd. Ik verzamelde alle zogenaamde pareltjes van het Smashing Pumpkins oeuvre, maar mijn favorieten kwamen vreemd genoeg allemaal van Siamese Dream(en I Am One), dus moest ik dat album maar eens aanschaffen.

Ik moest enigszins wennen aan de nieuwe nummers (maar dat is vaak een goed teken) Twee weken geleden zette ik hem weer eens aan op mn mp3 speler op weg naar huis, ik nam een nieuwe route met de wind in de rug en een heerlijk lente zonnetje en het hele album sloeg opeens in als een BOM, terwijl ik een groot gedeelte al helemaal kapot had gedraaid! Het leek alsof ik een album met topnummers opnieuw ontdekte en het met de seconde beter werd.

Het halve album stond al tijden bovenaan van meest gedraaid, maar dat is na de eerste zonnige dagen nog velen malen versterkt. Met voor mij ROCKET als absoluut hoogtepunt, als je nog van hoogtepunten kan spreken in dit meesterwerk.

Siamese Dream brengt een keiharde gitaarmuur met een nog wat bescheiden Bill Corgan die op de juiste manier zacht/hard combineert. Zijn stem lijkt de haast samengesmolten gitaarmuren en keiharde drum als een soort golf te gebruiken, waar de stem heerlijk overheen surft.

Wat het album voor mij ook bijzonder maakt, hoewel ik de tijd niet bewust heb meegemaakt, ik mij de nummers wel kan herinneren en het album lijkt in zijn geheel een bepaalde tijd gevangen te hebben. Nou hebben dat wel meerdere albums en is dat niet altijd een pluspunt, maar bij dit album is dat het absoluut wel. Het doet me vreemd genoeg erg denken aan mijn ouwe huis en de tijd dat alles nog mooi was en er nog wonderen bestonden, aan de tijd dat de zon altijd scheen... en als dan de zon weer eens te voorschijn komt en een zacht briesje langs me heen waait is dit album mede verantwoordelijk voor de kippenvel die ik dan krijg, heerlijk

De zang van corgan, het gitaargeweld, de retestrakke drums
Dit album heb ik helemaal kapot gedraaid wat een meesterwerk is dit. De unieke stijl van de Pumpkins komt in dit album tot een climax. Terwijl Melon Collie mij totaal niet kon bekoren was dit voor mij een bom van een album, en nog steeds. Dit is zo'n album dat ik kan blijven draaien, hoe ik me ook voel, waar ik ook ben, hoe vaak ik t ook gehoord heb. 5.0 zonder twijfel

Het nummer Rocket is echt magistraal! Wauw. Inderdaad een prachtig en ijzersterk album waar ook ik vaak naar kan luisteren.

Behalve dat het vol staat met briljante nummers, is dit een goed voorbeeld van 'meer dan de som der delen'. Ik kan niet een enkel nummer horen zonder de rest van het album erbij te willen beluisteren.

Precies. het gekke is toch wel dat ik dat ook bij veel andere Smashing Pumpkins albums heb.

Wat een prachtige plaat. Helemaal grijs gedraaid en nog steeds rollen bijna tranen bij de opgebouwde climax in de gitaarsolo van Soma. Oef. Disarm is ook kippenvel. Prachtig.

Erg goede cd met als groot voordeel dat er geen nadelen (slechte nummers) tussen zitten. Mayonaise is mijn favoriete Smashing Pumpkins nummer. In het geheel is het album beter dan Mellon Collie naar mijn idee, omdat hier louter goede nummers op staan.

Nu ook weer niet

Eigenlijk alleen maar hoogtepunten op deze plaat. Past in het rijtje klassiekers.

Die solo in Soma

Het vreemde aan dit album is dat ik het zo hard kan zetten als ik wil, maar dat de muziek nooit echt hárder lijkt te worden. Het resultaat is meestal dat ik met het volume op max op m'n kamer sta te luchtgitaren, dan wel -drummen; een vrij bevredigende uitkomst.

Misschien toch maar weer verhogen naar 4,5*?

Na jaren weer eens geluisterd. Wat is dit toch mooi zeg. Er staat geen minder nummer op (Silverfuck gaat op den duur wel een beetje vervelen trouwens, maar ja), en er zitten een heleboel herinnering aan vast, wat de sfeer zeker ten goede komt. Wat onvoorstelbaar triest is de kwalitatieve val, naar mijn smaak dan, welke Corgan heeft gemaakt. Nieuw werk van de man laat me volledig koud, of het nou Zwan, Smashing Pumpkins of wat dan ook heet.
Deze cd, samen met Gish ... hoogtepunten van de Pumpkins !

Ik vind het wel een goed album, maar ik kan de stem van Corgan niet zo goed hebben. Favoriete nummers: Disarm en Rocket.

En die van Axl Rose wél???!!!

Ja. Ik vind het zelf niet zo belangrijk of iemand perfect zingt of niet , maar de ene stem kan je hebben en de andere niet. Corgan zingt voor mij irritant , voor een ander mischien prachtig. Zo werkt het nu eenmaal, Lennonlover.

Inderdaad valt dit album moeilijk bij de eerste beluistering vanwege het nasale stemgeluid van Billy Corgan en de tergend trage ritmes. Maar uiteindelijk blijkt het een klassieker in de rockgeschiedenis omdat Smashing Pumpkins met verve erin is geslaagd om verschillende, zeer uiteenlopende muziekstijlen te versmelten in een zeer eigen geluid : dromerige, bezwerende, vaak psychedelisch getinte rock dat soms aan metal grenst. De songs zijn dynamisch, zeer afwisselend en weten steeds te boeien, waarbij "Today" en "Disarm" topsongs zijn.

Het is niet helemaal 'mijn ding' , maar Siamese Dream vind ik op zich wel een uitstekend rockalbum, zeker één van de beste van de 90's; dat het mij niet allemaal ligt is een tweede en verder niet belangrijk.

Een van de beste albums ooit gemaakt voor mij.
En dit is toch wel het allerbeste wat ik ooit live heb gezien. (sorry voor het slechte beeld, maar als iemand beter kwaliteit heeft van pinkpop 94 dan houd ik me aanbevolen.) http://nl.youtube.com/watch?v=UOLH9YHkzvM