Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Helaas niet, maar wel leuk om terug te zien.

Het best een leuk album en sommige nummers zijn best goed. Maar ik vind het album te lang duren, waardoor ik em niet helemaal zou afluisteren. De stem vind ik niet geweldig maar ik vind het ook weer niet irritant. De productie vind ik overigens uitstekend.

Ik begrijp wel wat je bedoelt. Tegen het einde nog even het epische Silverfuck ertegenaan kan af en toe nog wel eens wat vermoeiend zijn. Toch skip ik 'm nooit (daarvoor is het nummer te goed) en zet ik dit album ook nooit eerder af (wetende dat Luna nog moet komen)

Wat waren die van Nirvana eigenlijk toch beperkt als je dit na 15 jaar opnieuw luistert. Briljante plaat van de Pumpkins. Als het erop aankomt je miserie te verwoorden is Corgan zeven keer beter dan Cobain en als surplus straalt het nog uit in ieder nummer. Depressief na zijn Gish tour is elk nummer hiervan doorspekt. Corgan kan als geen ander die gevoelens uit zijn tekst door laten vloeien naar de bijpassende muziek.

Neem bijvoorbeeld het schitterende Soma, een van de hoogtepunten uit hun carriere voor mij.
"So let the sadness come again
On that you can depend on me, yeah
Until the bitter bitter end of the world, yeah
When god sleeps in bliss" begeleid door de scherpe gitaren en de pijnlijke zang van Corgan. I love it

Of "Life's a bummer
When you're a hummer
Life's a drag" het leven is niet voor de neuriënde gelukkige mensenvolk (=hummer), uiteindelijk valt het leven ook voor hen tegen.

En dan eindigen met het optimistische en volledig album-atypisch Luna. 'I'm in love with you' ... is een veel gebruikte zin in nummers, maar nergens zo oprecht en gemeend als hier.

Mayonaise, Today, Disarm, Luna, Geek USA, Silverfuck, Spaceboy, Cherub Rock allemaal topsongs in mijn ogen. Volle 5 sterren en in de top 10 van mij.

Smashing Pumpkins - Siamese Dream

Na 3 EP's en 1 studio album kwam in de zomer van 1993 het tweede studio album van de veelbelovende band: The Smashing Pumpkins.

Twee jaar eerder kwam het spraakmakende album Nevermind van Nirvana uit. The Smashing Pumpkins werd vaak vergeleken met deze band. Zo deed de stem van Billy Cogan voor vele erg denken aan die van Kurt Cobain. Ook de opbouw in hun nummers leek voor vele hetzelfde in elkaar te zitten.

Maar toch heeft dit album in mijn ogen een heel ander gevoel dan Nevermind.

Van deze plaat werd ik vrij snel (tot mijn grote verbazing ) erg enthousiast. Van sommige sterke gitaar stukken krijg ik een erg warm gevoel van binnen. Dat gevoel is voor mij erg zeldzaam, dit is de eerste rockplaat waarbij ik dat echt mee maak.

Alles, maar dan ook alles wat er op deze plaat wordt neergezet is voor mij meesterlijk. De band vult elkaar perfect aan. Als individuele mannen is ieder band lid al erg sterk, maar ook het geheel mag er wezen. De warme stukken muziek worden dan ook prachtig aangevuld door de mooie stem van Billy Cogan. Zijn teksten zijn heel mooi en poëtisch.

Wat vaak op deze plaat wordt opgebouwd zijn de in eerste instantie rustige akkoorden. Dit kan soms doorgaan tot je er helemaal dromerig van wordt. Net op dat moment komen alle instrumenten bij elkaar. Zo switched het nummer zich snel om, naar lekker wilde rock. Toen ik dat het eerst mee maakte op Silverfuck schrok ik wel even. Zat ik net lekker te dromen, en dan komt er die drukten.

Maar die drukten kan ik op deze plaat zeer waarderen.
Alle ingrediënten die een plaat nog heeft, worden door The Smashing Pumpkens optimaal gebruikt.

Siamese Dream was zo'n beetje een solo-project van Corgan. Het liep niet erg lekker met z'n collega's op dat moment

De band sloeg alle woeden er in ieder geval lekker uit dan.

Live ja (en dat heb ik vaak mee mogen maken van hun optreden in 1992 op het Metropolisfestival-Rotterdam tot aan hun afscheidstour in de Ahoy). Op deze cd was het Billy met een bijzondere vermelding voor drummer Jimmy Chamberlin.

Een album vol met toffe gitaar.. tsja, want zijn het eigenlijk? Het gaat wel erg ver om het enkel met trucjes te betitelen. Maar je begrijpt het vast beter als je het begin van Quiet op goed volume door de speakers knalt. Maar ook de ingetogen stukken zoals in Hummer raken me. Heerlijke (échte) gitaarmuziek die mij nog veel luistergenot in 2009 gaat bezorgen.

Inderdaad aERo, goed omschreven 'een solo project van Corgan'. Ik vond het een bizar verhaal toen ik het hoorde destijds. Op wikipedia staat ook veel info over de totstandkoming van dit album. Heel bizar. Het schijnt ook geen fijn mannetje te zijn die Corgan. Hij zette zich onlangs nog vreselijk voor lul in een interview die op de alternative blog stond . Maar dit is inderdaad een geweldig album. De opvolger mog er ook best wezen vond ik.

Super super plaat, laatste tijd weer veel opstaan, wat een geweldige nummers, al 15 jaar te bewonderen in mijn verzameling.
Kan er nog steeds met dezelfde enthousiasme na luisteren

Dit blijf ik maar luisteren, Siamese Dream is een flinke verslaving de laatste paar weken.

Opnieuw ben ik een rockalbum gaan beluisteren, dit keer op aanraden van RLCB. Smashing Pumpkins is een band waarvan de naam mij wel iets zei maar waarvan ik niet bewust een nummer ken. Wat ik van Siamese Dream moest verwachten wist ik dan ook niet.

En ook nu kan ik al snel zeggen dat ik het goede muziek vind. Het zijn met name de wat rustigere nummers waar ik verbondenheid mee voel. Dat neemt niet weg dat ik een wat steviger nummer, zoals Cherub Rock, niet kan waarderen. Integendeel want ook dan kan ik genieten van het stevige gitaarspel, om maar een voorbeeld te geven. Wel heb ik dan wat minder met de zang.

Liever heb ik dat Billy Corgan wat rustiger is, dan komt zijn stem het mooiste uit en klinkt hij wat bedroefd. Het is met name de emotie die het voor hem doet, want als ik aandachtig naar de teksten luister merk ik dat daar nog wat op aan te merken is, soms komt dat ook omdat het onderwerp mij niet helemaal aanspreekt.

Maar terug naar de positieve kanten van de CD, die er in overvloed te vinden zijn. Bijvoorbeeld mijn favoriete nummer: Disarm. Want wat een sfeer straalt dat nummer uit, allereerst is er een zeer spannende opbouw en als dan ook nog eens de strijkers klinken kan het niet meer verkeerd. De stem van de zanger sluit hier prima bij aan; alle ingrediënten voor een topnummer zijn aanwezig en dat is het dan ook. Daarnaast vind ik Spaceboy ook nog eens een parel van een track, met name het instrumentale gedeelte vind ik erg sterk; hier kan ik echt van genieten. Opnieuw is het de sfeer die een belangrijke rol speelt.

Oké er staan ook wat nummers op die ik net wat minder vind en die ik niet veel meer zal draaien maar ik kan toch wel zeggen dat ik Siamese Dream een meer dan geslaagd album vind. Ik heb er weer een fijn rockalbum bij .

Persoonlijk vind ik Quiet toch echt veruit het beste nummer!
(terwijl elk nummer geniaal is). Maar in Quiet is de zang perfect, en hoe het opend met die heerlijke drums, onbeschrijvelijk!

Quiet is in mijn beleving altijd gewoon een fijn stevig nummer geweest met een vrij ironische titel, maar het beste op het album zeker niet. Doe mij maar het meer uitgesponnen werk zoals een Hummer, Rocket of misschien wel mijn persoonlijke favoriet: Geek U.S.A. Onbegrijpelijk dat mijn favorieten zo relatief weinig geliefd zijn nu ik de statistieken zo bekijk.

Twee van de drie bij mij toch: Rocket en Geek U.S.A. Die laatste rockt enorm en Rocket is op het eerste gehoor erg onopvallend, maar nestelt zich langzaam maar zeker steeds meer onder je huid, totdat amputatie de enige manier is om 'm er weer uit te krijgen. Luna en Silverfuck zijn trouwens ook erg fijn.

Een top rockalbum uit de 90's; helaas 'smaakt' ie mij wat minder en ligt Corgans stem me niet echt. Bovendien, en dat is puur persoonlijk, heb ik het wel wat gehad met die albums uit de Grunge periode (dus niet alleen deze), terwijl ik het destijds erg leuk/mooi vond.

Onbegrijpelijk dat ik tot op een aantal weken geleden nog nooit had gehoord van dit plaatje. De naam Smashing Pumpkins kwam me ergens wel bekend voor maar ik had meer een idee van de band als een standaard pop/rock bandje. En dat terwijl ik een aantal jaar geleden helemaal weg was van de grunge en al het gedoe er omheen. Pearl Jam, Alice in Chains, Soundgarden, Nirvana... het bekende rijtje dus.

Aangezet door het 'Ga dat album eens reviewen' topic ben ik er dus toch eindelijk aan begonnen. En wat viel dat tegen tijdens de eerste luisterbeurt. Waar slaan al die positieve reacties hier nou op? Is dit nou echt zo'n zeldzaam mooie plaat? Nee, ik vond het meer klinken als nog een of andere grunge kloon aangevuld met een onaangename zeikerige zang. Niet heel slecht maar lang niet zo goed als ik verwacht had.

Dat was mijn eerste reactie dus. Gelukkig heb het daar niet bij gelaten. In tegenstelling tot de meeste grunge platen, is dit echt een groeiplaat. Iedere volgende keer begon de muziek me meer te raken en jawel ik ben nu zeer te spreken over de zang. Waar het aan ligt, geen idee. Wat ik wel weet is dat het van start tot eind prima nummers zijn die opvallend lekker voortkabbelen. Neem nou Quiet: een midtempo nummer wat gefundeerd is op even logge als swingende gitaarriffs en bas gecombineerd met de nogal 'gekweld' klinkende stem en droevige teksten.

Het gevoel wat deze plaat uitstraalt is gewoon niet te omschrijven in woorden. Dit is een album wat het niet van technische hoogstandjes moet hebben maar puur van de emotie die het oproept (of niet ). Hoogtepunt is misschien wel het lang uitgesponnen Silverfuck. De drums springen er uit op dit nummer wat schommelt tussen heftige gitaaruitbarstingen en rustige stukken waar de zang overheerst. Disarm mag natuurlijk ook niet onvermeld blijven. Hét nummer van de cd, al had het van mij iets minder dramatisch gemogen en daarmee doel ik dan vooral op de strijkers en bellen.

Had ik deze review een week geleden geschreven dan was het waarschijnlijk een 3 geweest, nu geef ik er maarliefst een 4,5 voor!

1993. Het hoogtepunt van de grunge battle tussen Nirvana en Pearl Jam. Maar de beste alternatieve gitaarrock kwam dat jaar niet uit het regenachtige Seattle. Daarvoor moest je naar de windy city: Chicago.

The Smashing Pumpkins hadden met Gish een sterk debuut afgeleverd. Met Siamese Dream werd de belofte niet alleen volledig ingelost, ze maakten een van de beste platen van het decennium.

Billy Corgan schreef een stukje muziekgeschiedenis. Inderdaad, Billy Corgan. Want de overige bandleden speelden bij de totstandkoming van dit album een bijrolletje. Corgan had de touwtjes strak in handen. Hij bespeelde de meeste instrumenten zelf. Hij bepaalde de muzikale koers.

En die koers bracht de Pumpkins in de buurt van de metal en noise. Maar net als je denkt te verdrinken in een draaikolk van geluid is de redding nabij. Siamese Dream is oorverdovend hard, maar bulkt net zo goed van de gevoelige snaren. Tedere momenten.

Cherub Rock en Quiet bewijzen dat knalharde nummers ook kunnen ontroeren. Door een muur van gitaren en een krijsende Corgan klinkt een hemelse melodie.

Hetzelfde hoor je in het ingenieuze intro van Today, een ware culthit met een klassieke hard/zacht aanpak en een van de meest toegankelijke songs op dit album.

Hummer is zo'n nummer waar Corgan & co halverwege moeiteloos overschakelen van noise naar pure tederheid.

Rocket is een lome rocker die nog het dichts in de buurt komt van grungy tijdgenoten als Pearl Jam en Soundgarden.

Het dramatische Disarm, met strijkers en glockenspiel, is een ongekende parel, nog steeds. Destijds live in de striemende regen op Pinkpop was een beter decor nauwelijks denkbaar.

Maar het onbetwiste koningsnummer is Soma; met dromerige akkoorden die voorbereiden op het duistere en oorverdovend harde slotstuk.

Ook het vlammende Geek U.S.A. is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Een knallend ritme, vernietigende drums en gitaren en een tierende Corgan. Waanzinnig.

Mayonaise komt net op tijd. Prachtige melancholie met gitaren keurig binnen de geluidsnormen.

Jammer alleen van het laatste kwartet songs, waarvan er drie maar weinig toevoegen. Wat dat betreft was het ruige Silverfuck een ideaal slotstuk geweest. Spaceman, Sweet Sweet [en Luna zijn een beetje overbodig. Maar wat klaag ik nou...

The Smashing Pumpkins scheren hoge bergtoppen en diepe ravijnen. Een desolaat landschap, waar de zon steeds net op tijd doorkomt. Hemelse herrie.

Bij mij is het Spaceboy, maar dat is een klein puntje. Voor de rest ben ik het wel met je eens, behalve over Sweet Sweet, Spaceboy en Luna, die ik alledrie wel essentieel vind op dit album. Vooral Luna als afsluiter vind ik erg goed, maar het is natuurlijk geen nummer dat echt in de lijn van het album past en juist daarom vind ik dat nummer zo goed.

Gisteren dit album op dubbel-vinyl gekocht.

Bij fame zeker? zo ja, hoe duur, ik wil hem ook op vinyl hebben.

Fame ken ik niet. Ik vond het in een winkeltje in Antwerpen.
De prijs voor het album was iets van een 16 euro.

Hier in Arnhem bij Kroese hebben ze hem ook staan.

Het gitaargeluid op dit album, záálig gewoon!

Lekker rauw, lekker gelaagd. Toch ook weer heel strak. En waanzinnig goed geproduceerd. Wat wil je nog meer .

Helemaal mee eens. Ik wil wel eens weten welk type distortion hij heeft gebruikt. Het klinkt zoooo moddervet gewoon. Prachtige plaat!

Fantastische plaat van Billy Corgan en co.
Disarm en Soma zijn de pareltjes !

Op één of andere vreemde manier heb ik toendertijd de Smashing Pumpkins steeds net niet gekocht. Een aantal keer kreeg ik te horen: heb jij de Smashing Pumpkins niet? Ik had wel bijvoorbeeld Nirvana en Pearl Jam.
Het was de cd die je net niet meer kocht. De waardering hier is zo hoog dat ik het alsnog geluisterd heb. Gelukkig maar. Ik moest bij de eerste luisterbeurt even wennen, ook aan de stem van Billy Corgan, die ik in het begin soms irritant vond.
Maar na drie keer draaien, kan ik dit album zeer waarderen. Heerlijke gitaren, geweldige bas, mooie composities, sterke teksten. Maar wat een intense muziek is dit zeg: je bent gewoon moe als je heel zo'n album uitzit.

Ik herken me helemaal in Deek en Redlightcityboy; ook ik heb 'm weer rotsvast in m'n cd-speler zitten. Wát een plaat. Overigens mede geproduceerd door Butch Vig (Garbage) die ook Nervermind van Nirvana produceerde. Ik vind ze niet veel voor elkaar onder doen. Misschien heb ik over een paar maanden wel weer een Nevermind-fase

Nu zet ik Soma nog even KEIHARD aan. Heerlijk!!!