Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Nu ik de remaster binnen heb, word het tijd om even nostalgisch te doen:

Mijn verhaal begint op een luie zaterdagnamiddag in het voorjaar van 1998. Ik was toen dertien en zat in het tweede middelbaar. In een richting die me niet interesseerde, zonder vrienden waar ik me écht goed bij voelde. Bovendien kreeg ik de baard maar niet in de keel en die eerste zoen liet ook op zich wachten, terwijl heel wat jongens in mijn klas die véél minder leuk waren dan ik dat wel al ervaren hadden.

Je kan dus gerust stellen dat ik toen nogal in de knoop lag met mezelf. En net in de kwetsbare periode begon in een 'muziekofiel' te worden. Eerst Queen, toen werd ik dankzij Bittersweet Symphony ook onvoorwaardelijk fan van The Verve, en daarna begon ik de platenkast van mijn ouders uit te pluizen en ontdekte ik Bruce Springsteen, Bob Dylan, Bryan Adams, The Beatles en Prince. Tot zover de achtergrondinfo.

Ik zat dus op die bewuste zaterdag (het kan ook zondag geweest zijn) naar tv te kijken. Via een programma waarin ze wat oudere clips draaiden probeerde ik nieuwe muziek te ontdekken. Via deze weg had ik al David Bowie (met Let's Dance ) en Simple Minds (met Don't You Forget About Me ) leren kennen. Die bewuste dag in mei was er echter niets dat mijn aandacht trok.

Tot er opeens een clip begon over een verdrietige ijscoman die met zijn wagentje door de woestijn rijd, terwijl om hem heen allemaal kussende koppeltjes te zien zijn. 'Today is the greatest day of my life' zong de ijscoman vol ironie op een hemelse melodie. Ik was verkocht. De tv zei dat het ging om ‘Today’ van een band genaamd ‘Smashing Pumpkins’. Ik besloot om zo snel mogelijk de cd waarop dit nummer stond, te pakken te krijgen. Internet hadden we toen niet, dus het was nog een uitdaging om nieuwe muziek te vinden.

In mijn naïviteit hoopte ik erop de cd/plaat aan te treffen in de collectie van mijn ouders. Maar die waren in 1993 al lang gestopt met muziek aanschaffen. Ik heb onlangs nog eens hun hele collectie bekeken, en het jongste album is de tweede Helmut Lotti Goes Classis
Ik had weinig geld, dus de enige andere optie was de bibliotheek. Bij de eerstvolgende gelegenheid zou ik erheen gaan en mijn geluk beproeven. Dagen zat ik met ‘Today’ in mijn hoofd, tot het verlangen om het nummer opnieuw te horen bijna ziekelijke proporties aannam. Toen ik uiteindelijk de biblotheek kon bezoeken, zag ik dat het enige album van The Pumpkins dat er lag een album genaamd ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ was. En daar stond ‘Today’ niet op. Terwijl ik mijn teleurstelling verbeet, kwam de oude bibliothecaris binnen met een aantal vers teruggekregen cd’s. En jawel, daar zat hij tussen! Zo blij als een kind snelde ik terug naar huis, en speelde eerst ‘Today’ een paar keer af, voor ik de rest van de cd onderzocht.

Ik heb een paar weken naar bijna niks anders geluisterd. ‘Disarm’, ‘Geek USA’ en uiteraard ‘Today’ vond ik steengoed, maar het was toch ‘Cherub Rock’ dat me het hardst van mijn sokken blies. Die gitaarriffs! Wauw! De enige nummers die ik minder vond, waren de laatste drie nummers, en dan vooral ‘Silverfuck’. Wat een hoop herrie was me dat!

Na al die jaren ben ik nog steeds een heel klein beetje verliefd op deze plaat. Nog steeds hebben nummers als ‘Disarm’, ‘Geek USA’, ‘Today’ en ‘Cherub Rock’ nog niets aan kracht ingeboet. En ook ‘Silverfuck’ ben ik gaan waarderen. Waarom geef ik dit album dan ‘slechts’ 4.5? Terwijl ik dit bericht schrijf, vraag ik het me eigenlijk ook af. Het is wel zo dat ik ‘Sweet Scent’ nog altijd niet zo’n sterk nummer vind, maar vooruit, een album dat me zo sterk heeft geroerd, kan ik niet anders dan de volle mep geven.

Vanavond ga ik gezellig de nieuwe remaster beluisteren, en nog wat denken aan vroeger.

Mooie recensie Arthur.

Bedankt, kobe bryant fan

Ik kan helemaal met je meeleven. Het is net alsof ik me terugwaan ik het verleden, terwijl ik de pumpkins nog geen maand ken. Vreemd, maar absoluut een goed teken.

In die tijd waarover ik in mijn recensie schreef zeiden de leerkrachten op school al dat ik een 'vlotte pen' had. Maar ik geloofde ze niet

Hoe dan ook, bedankt voor het compliment!

Leuk bericht Arthur. Moet je vaker doen. Misschien ook een bij wat Springsteen albums?

Inderdaad, mooi stukje Arthur.
Normaal lees ik lange stukken niet gauw(al schrijf ik ze zelf ook..) maar dit is vrij aangenaam neer gepend!
Ik abonneer me gelijk even op je updates!

Het is trouwens niet "Sweet Scent" maar "Sweet Sweet".

Bedankt, johannes. Ik zal het proberen

En ook dank aan Ducoz. Ik lees mijn foutje nu ook net. In de eerste instantie las ik dat nummer ook altijd verkeerd. Pas jaren later merkte ik dat het nummer 'Sweet Sweet' heette. En dan schrijf je een stukje over die tijd op musicmeter en zit je er zo weer middenin

En trouwens, de remaster is geweldig! Zelfs de bonustracks zijn de moeite waard!

De bonustracks van Siamese Dream vind ik eigenlijk minder spannend dan die van Gish.
Die bij Gish zijn echt overweldigend!

Waarom heet Mayonaise eigenlijk Mayonaise? Geweldig mooi nummer, daar niet van. Een absolute favoriet.

Ik mag helaas niet quoten van Songfacts, maar daar kun je het vinden:

Mayonaise by The Smashing Pumpkins Songfacts

Tamelijk onzinnig dus.

Geek U.S.A was ook zo'n nummer.
Las laatst een leuk stukje over de tekst, dat het nergens over gaat maar dat ze de melodie hadden en dus allemaal regels moesten gaan plakken om er een song van te maken.

Dat vind ik sowieso wel leuk aan de pompoenen. Ik heb wel vaker het idee dat de tekst op zich nergens concreet over gaat, maar het weet altijd een bepaald "gevoel" op te wekken. Volgens mij mag je dit dan ook gewoon "Kunst" (met hoofdletter) noemen!!

Die laatste zin komt zo letterlijk uit de Mania..

Ik vind juist denk daarom de teksten sterk. Vorm hebben ze niet echt, maar de emotie spat er van af. Breekbare teksten in combinatie doen het altijd goed bij mij.

Niets is zoals het lijkt. Op m'n oude school zat een meid. Echt een prachtkind. Niet zo'n make-up babe, maar eentje met een aparter uiterlijk en een voorliefde voor persoonlijkheid. Misschien is ze wel helemaal niet zo knap, maar och, wat heeft haar persoonlijkheid meters diepgang. Zo iemand zou je best voor de rest van je leven willen hebben. Waarom deze review beginnen met zo'n lullige anekdote vraag je je af? Ik heb hetzelfde met dit album. Siamese Dream was het eerste album waar ik iets uit m'n leven in herkende. Vandaar dat verhaaltje. En dat terwijl ik de band pas een paar maanden ken.

Want in het begin was het helemaal niets. Of eigenlijk, 'Disarm' was niets. De instrumentatie was wel redelijk, maar die 'vervelende Alice Cooper achtige' zaagstem verpeste de boel. Waarom zou je in hemelsnaam op deze manier willen zingen? Wat heeft dat voor meerwaarde voor de muziek? Als ik het album toen had gekocht had ik al de tracks afgezeken en er een halve ster tegenaan gepleurd. Maar zoals je ziet is dat zeker niet het geval.

Want net zoals bij die meid was hier 'gewenning' het toverwoord. Ik heb de boel laten rusten en liet alles over me heen komen. Opeens brande er een lichtje ergens in mijn pens. Disarm werd weer opgezet, en die lelijke nutteloosheid maakte plaats voor lelijke schoonheid. De reissue werd besteld. Siamase Dream zou voor mij het album worden die hard en zacht het beste combineert. De grens tussen woede, verdriet en romantiek was nog nooit zo klein.

Want wat weten de pompoenen hier te variëren in termen van emotie. Bij de solo in 'Cherub Rock' is het kramperen van kracht geblazen. In 'Today' wordt hardrock gecombineerd met ernstige onderhuidse depressie. De melodie in 'Rocket' is te euforisch voor woorden. 'Luna' ontroerd met een vertederende zachtheid. In 'Mayonaise' lijkt alles samen te komen in een van de mooiste nummers ooit. Het is allemaal op de juiste plaats gezet En de gevoelens blijven na velen malen luisteren nog altijd hetzelfde. Zodra je eenmaal door de periode van gewenning heen bent, houd de kracht van dit album niet meer op.

Als ik een verschil zou moeten noemen tussen dat meisje en Siamese Dream: Door haar ben ik gefriendzoned. Hier is de liefde wederzijds. 

Dat is dan mooi kut geweest voor je. Hoop dat je nu inmiddels een leuke meid hebt ontmoet .

Leuk om te lezen wanneer mensen gevaarlijk persoonlijke dingen op MuMe vermelden. Ik doe het zelf ook wel eens, want je koppelt muziek onbewust toch vaker dan je denkt aan gebeurtenissen of ervaringen met belangrijke personen in je leven.

Zo heb ik ooit 3 jaar geleden met Disintegration van The Cure een liefdesband opgebouwd. Dat album ademt een en al liefdesverdriet uit. Ik heb zelf het besluit genomen het toen uit te maken, het kon niet anders, maar dat album herinnert me aan de leuke tijd die we hebben gehad.

Aan deze Siamese Dream heb ik eigenlijk niet echt een belangrijke gebeurtenis gekoppeld, ondanks dat het veel emotie heeft. Ja, ik weet nog dat ik toen alleen was, ik zat in de trein naar Amsterdam voor m'n werk, en kwam toen voor het eerst in aanraking met de Pompoenen. Niet heel erg speciaal verder dus.

Hummer heeft een fijne outro. Disarm een leuke kerkklokbel en een gevoelige climax erin met de viooltjes. Verder zijn Soma en Mayonaise prachtig. Silverfuck beukt er lekker op los en Luna vormt een subliem afscheid van dit album. Het stemgeluid/gebruik van de zanger vind ik erg apart, maar past prima in het geheel.

Ik heb er even over zitten denken om het in m'n recensie te zetten, maar ik heb het toch maar gedaan omdat ik het belangrijk vond. Zo heel gevaarlijk zal t niet zijn, behalve dan als Graf zich gaat melden voor een date. Met puur technische reviews heb ik niet zo veel. Gevoel zegt veel meer.

Laat ik zeggen dat ik met beide wel iets heb. Maar uiteindelijk geeft het gevoel absoluut de doorslag of een album/lied een persoonlijke favoriet van je wordt.

las het daarjuist nog eens bij het album 'Pisces Iscariot' en dus bij deze nog maar eens herhalen;




dank u en een Vrolijk Pasen

Wat een heerlijke cd is en blijft vdit toch. Me periodes vindt ik het zo lekker om naar deze plaat te luisteren. 1 en al emotie! gewoon prachtig!

Ik heb en ken eigenlijk alleen Mellon Collie... maar als ik de reacties van dit album lees met de hoge beoordelingen, moet ik deze ook maar eens beluisteren. En warempel: ook nog eens hoog in de Top 250 .
Is de deluxe editie nog het luisteren/aanschaffen waard?

Dat is nogal zacht uitgedrukt. Het album is, ten eerste, geweldig geremasterd. Geeft het net wat meer gevoel mee, al was het al zo tijdloos. De tweede cd met demos is ook zeker de moeite waard. Vooral de alternatieve versies van Disarm en Luna zijn geweldig. De dvd is ook een must dankzij de prima beeldkwaliteit. Van de kaartjes moet je houden. Ik vind het zeker voor de prijs een aanschaf waard!

Hebben meer mensen te maken met een onbeschrijflijk gevoel van vrijheid bij Hummer zoals je nergens anders in je muziekcollectie ervaart? Ik wel namelijk

Ik wil wel altijd heel hard meeschreeuwen met Porcelina of the vast oceans, maar bij Hummer heb ik er geen last van.

Ik zie hierboven weinig posts over de nieuwste uitvoering.
Heb hem eens even binnen gehaald en ik weet niet of het misschien ligt aan de digitale versie van de originele uitgave, maar de re-release klinkt toch wel goed!
Waar ik bij Ten van Pearl Jam me kapot heb geergerd aan het opgepoetste geluid, vind ik dat ze hier heel trouw zijn gebleven aan het origineel. Hooguit komt alles nog krachtiger naar voren. Hulde! Weet iemand of het geluid op de nieuwe vinyl-versie ook beter is? In dat geval overweeg ik namelijk toch een aanschaf naast het origineel, dat hier al staat.
Of lag het echt allemaal aan het verschil in digitale kwaliteit tussen mijn twee versies

Nee, de kwaliteit is denderend.
Waar de originele uitgave wat mat en dof klinkt. klinkt deze springlevend.
Ik denk dat je het zelf ook wel hebt gehoord en dat prima hebt omschreven.

De vinyl uitgave heb ik niet, maar die kan denk ik alleen maar beter klinken dan de CD versie!

Vinyl klinkt altijd beter dan een CD gekkie
Maar ik bedoel natuurlijk of het nieuwe vinyl beter klinkt dan de originele versie

Mijn eerste volledige The Smashing Pumpkins album en ik moet zeggen dat het heerlijk klinkt. Het klinkt een beetje donker door de zware (bas)gitaren en de toch wel donkere stem van Corgan. De stem van Corgan is niet net op het randje, maar is toch wel soms moeilijk te behappen. Zeker als je nog nooit veel hebt gehoord van deze band.

Mijn eerste kennismaking was eind 2010 door het nummer Bullet with Butterfly Wings en het is nu maar twee maanden dat ik alles van deze band kan behappen. Dat is een anderhalf jaar dat ik enkel Bullet with Butterfly Wings luisterde, wat eigenlijk ook een uitmuntende prestatie is voor dat nummer. Nu klinkt dit album heel goed voor een eerste luisterbeurt, dus is een vier op dit moment een geschikte score. Mijn favorieten zijn Hummer, Silverfuck en Luna.

Inderdaad, ik verdiep me niet echt in dit album, maar dat zal ik pas doen als ik dit album al meermaals heb beluisterd.

Het debuut bevalt jou waarschijnlijk ook goed.
Gish heeft de Dreampop die jij hoopte te horen bij Afghan Whigs.