Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Dan overschat ik hem blijkbaar ook enorm (nr.2 in Top 10). Lekker belangrijk.

Als ik dit album hoor vind ik Nevermind en Ten, de zogezegde beste grunge albums ooit, zwaar overschat. Dit is zooo veel beter, origineler, boeiender en gewaagder dan die 2 kutplaten.
4*

Ik vind "Nevermind" en "Ten" zeker geen slechte platen, maar op de lange termijn vind ik "Siamese Dream" ook een stuk boeiender dan die twee albums. "Siamese Dream" draai ik tegenwoordig nog geregeld, terwijl ik de andere twee albums eigenlijk nooit meer draai.

Dit hele album is van een torenhoog niveau (met voor mij als uitschieters "Disarm", "Mayonaise" en "Silverfuck"). 4.5*.

Waarom geef je een van deze kutplaten dan evenveel punten als Siamese Dream??

Tezamen met Mellon Collie het summum van Billy Corgan en zijn team. Op m'n 15e ontdekte ik ze via een schoolvriend. Met name het drumwerk van Chamberlin maakte toendertijd enorme indruk op me. Ik heb veel van zijn speelstijl in mijn eigen drummen geïmplementeerd, helaas blijf ik qua snelheid en techniek zeer in gebreke bij deze grootheid.
Logischerwijs zijn Geek U.S.A. en Silverfuck bij mij de uitschieters, maar ook Cherub Rock en Disarm kunnen mijn waardering wegdragen. Ach, elke song is gewoon goed, het hele album staat als een huis.
1 opmerking: Smashing Pumpkins is geen grungeband, het is een rockband. Hoort niet in hetzelfde rijtje als toendertijd Pearl Jam en Nirvana.

****1/2

Hell yeah! Geek USA heeft fantastisch drumwerk.

geweldig album.

En omdat er weinig over gesproken wordt: het laatste nummer 'luna' is ook fantastisch. Het moment waarop Mr. Corgan 'i'm in love with you' inzet bezorgt me altijd kippenvel.

lange tijd voor mij dé plaat van de jaren '90.

En ik luister er steeds weer vaker naar. Maakt bij mij een comeback van jewelste!

Wat een geweldige cd dit, had ik niet verwacht, voor mij ook absoluut de betere ten opzichte van P-jam en Nirvana. Het buldert vanaf het begin tot het einde door in een rap tempo, en hoe meer je luistert hoe meer mooie details opvallen, wat ik bij bovengenoemde bands minder heb, al is een van de rustigere nummers, Dis arm, toch wel een van de toppers op dit album.

Inderdaad schitterend album! Staat wat mij betreft te boek als één van de klassiekers uit de vroege jaren 90 als "Ten", "Nevermind" en "Nurse"

Ik heb dit album onlangs nog een paar keer opgezet en ik moet zeggen dat het de tand des tijds prima doorstaan heeft.

Absoluut een van de beste platen uit de jaren negentig. Als liefhebber van de iets rustigere nummers van SP vind ik dit dan ook een beter plaat dan Mellon Collie.

Nummers als

Hummer
Luna

en Mayonaise: Eeuwigheidswaarde

Als Billy in Mayonaise I just want to be me zingt breekt iedere keer mijn hart. Zooooo mooi....

En dan bij Luna nog een keer als het "I'm in love with you" begint.....

En als hij dan nog een keer inzet met "So in love I'm so in love" dan nog een keer....

Je doet je naam wel eer aan...

Ik weet niet hoe het bij hem zit, maar het gebeurt dat ik twee keer onder elkaar post omdat ik mijn eerste post niet meer kan editen... Kan hier iets aan gedaan worden? In principe zou ik toch al mijn eigen posts moeten kunnen editen denk ik.

x aantal uur na je post vervalt de mogelijkheid om te editen, denk ik.

Zalige schijf.
Mayonaise & Silverfuck zijn schitterend.

Het was ook wel een beetje om m'n uitspraak kracht bij te zetten

.... drie woorden: oh-mijn-god....
Ik maakte kennis met de pumpkins via Mellon Collie, wat ik echt een prachtig album vond/vind, een paar weken geleden heb ik deze maar gekocht, mede op aanraden van een paar musicmeter leden....
maar nooit had ik gedacht zo een album in handen te krijgen... ik ben echt heel erg onder de indruk.

Met Cherub Rock wordt er meteen met de deur in huis gevallen. De Pumpkins maken met deze schijf prachtige melodieuze rock, met een muur... nee, een bergketen van gitaren, met de snoeisnerende stem van Corgan om deze gitaren te leiden. Ik heb zelden een schijf gehoord die zo als een geheel te beluisteren is, en nooit ergens op zijn muil gaat.
Het is heel moeilijk te beschrijven, dit plaatje. Het past bij zoveel emoties die een mens kan voelen. je wordt gewoon van hoogtepunt naar hoogtepunt geslingerd... Als hoogtepunten kan ik het hele album wel opnoemen, maar Hummer en Silverfuck zijn wel heel erg groots. Het is dat ik niet gauw/graag 5sterren geef... ik aarzel eigenlijk wel, want dat zou betekenen dat iets perfect is... maar dit komt echt heel heel heeeeel dicht in de buurt

dus... 5 STERREN VOOR SIAMESE DREAMS VAN DE PUMPKINS

Beter laat dan nooit

Nouja ik neem graag mijn tijd voor Albums Het ontdekken van andere hoogtepunten uit de rock nam nogal wat tijd in beslag mijn excuses voor mijn late ontdekking hiervan dus .... en zo te horen ben ik nog lang niet klaar, want ik bedenk me pas wat ik NOG meer over het hoofd heb gezien! en ik ben pas 16, zoveel platen ..... zo weinig tijd

Even een vraag over Siamese Dream: hoort liedje nr 4 (Hummer) zo krakend te beginnen? De eerste 30 seconden, tot de gitaren erbij komen, kraken bij mij als een gek. Hoort dit zo, of heb ik een rotte cd te pakken?

Bedankt voor het antwoord!

BettyBoop

Dat is inderdaad raar, zal een nieuwe kopen als ik jou was... Tja je komt het wel vaker tegen he, rotte cd's...

...Gewoon op vinyl aanschaffen: schitterend rood-marmer-kleurig en het gekraak is dan volledig te verklaren

Lekkere cd. Zeer lekker zelfs. Maartoch, mist er iets. Afgaande op het feit dat In Utero en Jar Of Flies mijn favoriete grunge platen zijn, is dit ook gewoon minder donker, minder rauw over het algemeen. Ik zou het niet vrolijk willen noemen, maar het komt wel wat lichtvoetiger over. Zoals zo vaak gehoord ben ik ook geen superfan van de vocalen, maar ik vind ze niet echt lelijk. 3.5 maar even.
Ben benieuwd live op Pinkpop. Ook hoe de nieuwe nummers zullen klinken.

Het drumwerk is vaak wel helemaal top natuurlijk

ehm goed, een mens kan veranderen. Me er toch maar toe gezet om dit album vaker te luisteren en hij is sowieso al beter dan Nevermind. Komt ie dus op een 4* uit voor nu.

Wel een album dat ik een paar keer heb moeten beluistern om de variaties, nuances en subtiliteiten te ontdekken. De eerste 2 a 3 keer leek het 1 lange gitaarmuur. Maar het zit toch wel goed in elkaar. Rauw, gepassionneerd en eerlijk. Hier en daar een tikje geforceerd (Silverfuck!), maar over het geheel een sterke plaat.

Ja dat steeds maar benoemen van een grote gitaarmuur snap ik nog steeds niet. Het zal er wel aan liggen dat ik ook metal luister, maar vergeleken met een band als Rage Against The Machine bijvoorbeeld, vallen die gitaren erg mee hoor.

Subliem album