King Crimson - Red (1974)

een goede recensie Aquila. alleen jammer dat je niet over starless uitwijd. laten we hopen dat meer mensen een lange recensie neer pennen(typen).

Klopt. Overmand door emoties van de terugkeer van McDonald vergat ik Mel Collins bijdrage aan Starless (minder prominent dan die van McDonald - en ook maar op één track) te noémen. Opvallend dat Collins terugkeerde, want die was écht afgedankt en afgebrand door Fripp en zijn gedrag (die scheen toen heel erg te zijn, ook al had hij 'rivaal' Sinfield enkele maanden daarvoor al geloosd) aan het einde van 1972 toer door Amerika. Hoewel Fripp toen volgens eigen zeggen openstond voor bijdragen van anderen werden die van Mel Collins consequent afgedaan als 'te weinig King Crimson'. Iets dat Collins altijd erg heeft dwars gezeten als je dat in interviews terugleest.


Daar valt simpelweg niet over uit te wijden, dat is een kwestie van luisteren. Net als 'Exiles' mijn favoriete King Crimson nummer kan ik er weinig zinnigs over schrijven. Luisteren en er stil van worden...

Bruford vond de melodie teveel op Tea For Two lijken...

Ach, volgens mij konden Bruford en Fripp niet zo goed door één deur en aangezien dit toch wel Fripp's kindje is, was Bruford er sowieso tegen.

Nu de 5.1 versie nog die eerdaags uitkomt, lijkt me interessant.

Als dat zo was waarom kwam hij dan bij de eerste de beste gelegenheid die Fripp hem bood weer in een band terecht samen met Fripp? (1981: de band Discipline die miraculeus ineens King Crimson ging heten toen het album uit kwam).

Naar ik heb begrepen, ook uit zijn eigen mond tijdens een interview wat ik een flink aantal terug met hem had, heeft hij juist groot respect voor de man Fripp en zijn keuzes hoewel Bruford zelf lang niet altijd helemaal achter die keuzes staat.

Sterk album, heel anders dan In the Court of the Crimson King, dus laat ik de vergelijking maar niet maken.

Wel een wat vreemd begin. Dat geldt ook voor het eind van One More Red Nightmare. Twee kleine dingetjes, het zij ze vergeven.

Deze keer overheerst een nogal zwaarmoedige sfeer. Het maakt de plaat wat minder toegankelijk, al heb ik daar zelf geen last van.

het einde van one more red nightmare doet me eigenlijk een beetje denk aan dat van i want you/ she's so heavy van de beatles. de spanning wordt enorm opgebouwd en opeens is het over. ik vind einde van one more red nightmare erg brilliant trouwens.

wat vind je eigenlijk van starless stijn. goed ik zit de laaste drie berichten(ook bij het debuut) wel heel erg starless te promoten maar voor mij is dat het allerbeste nummer wat ik tot nu toe gehoord heb.

Ik denk, al ben ik er nog niet helemaal uit, dat ik Starless het sterkste nummer van deze plaat vind.

Providence word hier het minst goed beoordeeld, maar dat vind ik een heerlijk experimenteel nummer, en zeker niet de minste op dit album.

Mee eens ricardo. De Moonchild van deze plaat.

Al zijn ze natuurlijk heel verschillend.

de wat expirimentelere(lees geïmproviseerde) nummers van kc moet je even op je in laten werken maar dan zijn ze ook zeer sterk. providence vind ik geweldig. heerlijk duister sfeertje.

In Providence ligt een heerlijke rol weggelegd voor violist David Cross.
Mooi begin en later complete chaos. Maar wel gecontroleerd, hoe ze dat zelf zo graag zeggen.

Dat vind ik nu juist niet. Met Providence heb ik veel meer dan met Moonchild. Moonchild duurt naar mijn mening gewoon te lang. Met dit nummer heb ik dat niet. Gewoon lekker gefreak van 8 minuten, ik snap ook niet waarom dat nummer met afstand op de laatste plaats staat bij best beoordeelde nummers van dit album staat.

mischien om dat de andere nummers ook zo godsgruwelijk goed zijn. het nummer valt een beetje in het niet bij one red nightmare en starless.

Dat zal de reden zijn. Al zou ik zelf Fallen Angel noemen en niet One more Red Nightmare (wat mij betreft het minste nummer van de plaat). Ze speelden overal improvisaties a la Providence (en noemden het nummer naar de locatie) en heel vaak pakt dat goed uit, al stijgen ze zelden boven het bekende werk uit. Dat is het denk ik ook wel een beetje het manco. De rest zie je terug in concertopnames en zijn daarmee bekender. Althans zo werkt het bij mij.

Goh wat is die nieuwe versie goed, alleen een rare verpakking.

Ik ben dit album vandaag tegen gekomen en liet er geen gras over groeien. Gelijk aangeschaft!

Dan ben je nu de trotse bezitter van 1 van de beste albums allertijden!

ben echter wel benieuwd wat kill er van vind.

dit is qua structuur radicaal anders dan de hiphop die een groot deel van kills top 10 bedraagd. hoewel je uiteraard ook andere muziek draait.

Inderdaad. Ben ook wel benieuwd. Gaat bij hem wel wat luisterbeurten vergen

Dit is zeker een topalbum, maar van de 3 klassieke KC albums, moest ik aan deze het meeste wennen. En dan bedoel ik In The Court Of, deze en Discipline. Larks word ook gezien als topklassieker van KC, maar die reken ik er dan even niet bij, omdat ik die alleen maar ken van The Great Deciever. Voor deze moet ik echt zinmaken, en dat is gewoon niet vaak zo. Als ik KC wil horen dan het liefst een live album. En anders het debuutalbum of Discipline. Live kan ik er gewoon geen genoeg van krijgen, en heeft duidelijk mijn voorkeur dan welk studio album dan ook.

Ik speelde vroeger in een hip-hop band (drums) en de rapper/zanger heeft toen In the Court van me geleend (en nog niet teruggegeven) omdat hij vond dat hij wel het een en ander kon samplen van die plaat.
De grens tussen HipHop en King Crimson is kleiner dan je denkt...

HipHop kijkt als geen ander genre veel makkelijker over muurtjes heen.
Ik denk dat Kill deze plaat wel vet vind. De bas en de drums staan goed in de mix.

Dat album, Starless & Bible Black, Lizard én Wake Of Poseidon vind ik persoonlijk duizend keer beter dan 'klassieker' Discipline, maar da's een persoonlijke mening...

Discipline klinkt me iets teveel als een kind van z'n tijd, Té klinisch.
Zeker niet slecht, btw.

Ik eet dit op als koek, het ligt lekker op de maag. Het verteerd allemaal erg makkelijk. Ik vind het erg leuk klinken. Helemaal niet zo moeilijk als ik eigenlijk verwachtte.

Edit: Ik ben alweer een tijdje verder. Maar de vooral de laatste minuten van Starless gaf mij zo'n zeldaam gelukkig gevoel.

Ik wou net zeggen dit is juist een toegankelijke plaat van Fripp en co.
Een plaat als Larks Tongues of Lizard is wat mij betreft toch wel ff wat anders.

de climax van starless is echt onaards mooi.
voor mij gewoonweg het beste nummer ooit gemaakt

Dit doet mij erg aan jazz denken.

Het is ook erg fusion achtig.
Ook al laat King Crimson zich moeilijk styleren, je kan zeggen dat het een soort fusion achtige symforock is ofzoiets.

Ach.

Het valt niet mee

Het valt alleszins mee!