Blur - The Magic Whip (2015)

maarre....is dus wel zó van het net te plukken voor de liefhebber

Top album! Ze werpen je terug naar de periode Parklife en daar wordt je weer een beetje in de hoek van Gorillaz gesmeten

Geweldige albumhoes, vooral op lp. Maar waarom is dit verdeeld over 2 lp's? Qua tijdsduur kan het makkelijk op 1 lp.

De sound van Albarn's solo plaat hoor je ook terug in nummers op deze plaat. Gelukkig ook maar, want dat was een voltreffer.

Bijna twaalf jaar na het laatste album Think Thank verschijnt dan toch nog een nieuw album van de britpop band Blur. Hun grote populariteit gedurende de jaren 90 bracht de band in 2009 weer bij elkaar voor een aantal reünieconcerten. Nadat in 2013 een optreden in Japan werd afgelast besloot de groep de studio in te duiken om nieuw materiaal te schrijven en op te nemen. Later keerde zanger Damon Albarn terug naar Hong Kong om de teksten bij de nummers compleet te maken. Na soloprojecten van bandleden Damon Albarn en Graham Coxon is The Magic Whip de comeback plaat die het viertal opnieuw in de aandacht kan zetten.

Lonesome Street is het openingsnummer en past precies in het plaatje van de band. We begeven ons terug naar midden jaren 90 en horen een pakkende gitaarriff van Graham. Het swingende ritme dat gevuld wordt met synths, fluittonen en wisselende drumritmes komt snel binnenzetten. Maar niets is zo kenmerkend als de zang van Albarn, die de eenzaamheid van het moderne leven beschrijft. In New World Towers komen de tijden van Hong Kong voorbij. We passeren de gebouwen met neonlichten en zien de ene na de andere wolkenkrabber uit de grond schieten. De sfeer wijzigt naar het intieme, met keyboards en de korte aanhalen op de gitaar. Van het ingetogen liedje geven we ons over aan het schurende geluid van Go Out. Deze kenmerkende Blur song begeeft zich tussen krijsende gitaren en een industriële sound. Westerlingen die zich begeven naar de oosterse wereld, het roer omgooiend. De steden verlatend in puin, terwijl ze hun eigen bankbiljetten tellen vanachter hun bureau. Ice Cream Man speelt een videospel, de mensen achterlatend als bevroren nietsdoende wezens. De geluiden van het videospelletje versmelten met het herhalende gitaargeluid tot een klankenspel.

Here comes the ice-cream man at the end of the road
With a wish of his magic whip
All the people at the party froze

Op Thought I Was a Spaceman zweven we door de ruimte tussen de vele sterren door. De plaatsen die we bezoeken maken deel uit van ons leven, maar voelen verder weg dan ooit. Het elektrisch geladen geheel wordt ontwikkeld met synths, keyboards en de klanken van de percussie. Terwijl we steeds verder van huis zijn wordt het alsmaar donkerder om ons heen. Het volume neemt toe en onze wereld lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. De muziekstijl wordt behouden in I Broadcast, dat met zijn ruwe klanken de regels en wetten de mensheid laten overnemen. De steden waar niemand meer veilig is en iedereen alles van je weet. My Terracotta Heart begeeft zich dan weer in de emotionele wereld. De melancholische gemoedstoestand laat de diepe dalen van een relatie voelen. De muziek is verfijnt en ingetogen en samenzang van de bandleden maakt de gevoelens rauwer en diepzinniger. De opmars van There Are Too Many of Us begint met de roffel van de drums. De wereldbevolking is alsmaar groeiende, terwijl we streven naar onsterfelijkheid. De levensvragen komen voorbij en we vragen ons af hoelang dit nog goed blijft gaan. De pakkende samenvoeging van synths, drums en gitaren halen deze vragen dichterbij.

There are too many of us
In tiny houses, here and there
All looking through the windows
On everything we share

De basgitaar voert de melodie van Ghost Ship aan. Het funky nummer doet wat treurig aan met zijn tot rust gekomen storm. Hoe de toekomst er in de liefde uitziet lijkt onbeantwoord. De dictatuur van Noord-Korea doet zijn intrede in Pyongyang. We horen de regeringstrein voortredeneren, terwijl de mensen onder druk worden gezet. De grauwe en donkere tonen vormen een wereld waarbinnen niemand veilig lijkt te zijn. De lichten doven en de stad lijkt zich in het duister te hullen. De grote pleinen met daarop de beelden van de leiders volgen je overal. In een achtervolging probeer je te ontsnappen, maar je wordt in de gaten gehouden. Damon heeft de treurnis in zijn stem te pakken, waarbij de rest van de band de grimmige sfeer neerzet. Het duister maakt plaats voor de zon op Ong Ong. De oosterse klanken vermengen zich met de kenmerkende speelstijl van Blur. De korte opleving maakt plaats voor de emoties in Mirrorball. Lopend door een land vol tempels en woeste zeeën zijn je gedachten maar bij één persoon. Alles lijkt even stil te staan, terwijl de gedachtestroom door blijft draaien.

Een comeback maken na al die jaren wachten is geen gemakkelijke opgave, maar met Damon en Graham in de gelederen heeft de band veel kennis en ervaring in handen. Deze ervaring zorgt ervoor dat we naast het bekende bandgeluid een hele lading aan vernieuwende nummers voorbij horen komen. De krachtige gitaarriffs maken plaats voor ingetogen nummers, waar emoties en alledaagse vraagstukken in naar voren komen. Daarnaast is er ook plaats voor ritmische en energieke melodieën die herinneringen aan het bandverleden oproepen. De band bewijst hiermee zich niet neer te leggen bij het herhalen van hetzelfde kunstje en drukt daarmee opnieuw zijn stempel op de hedendaagse muziek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Erg mooie beschrijving Hugo! M'n complimenten.

Mooie recensie Hugo, je weet het sfeertje goed te beschrijven.

Dank! Altijd fijn om te horen dat iemand het met plezier gelezen heeft.

Nog niet overtuigd.

Hier van hetzelfde. Wil weliswaar nog geen score meegeven (heb het album vooralsnog maar twee keer beluisterd), maar het lijkt eerder te neigen naar een 3'tje ofzo. De nummers lijken nog geen vat op me te krijgen.

Op uitzondering van Lonesome Street. Toffe starter van deze plaat.

Deze begrijp ik niet.. je zegt het klinkt meer als een Albarn album... en later zeg je dat je alleen park Life kent en niet Albarns solo werk? Klinkt wat tegenstrijdig als je t mij vraagt. Kan je misschien uitleggen wat je bedoelt?

Nauwelijks > is het woord dat ik eerder gebruikte.

In de zin dat er bij mij van de rest van Blur en Damon Albarn solo weinig bij blijft, heb wel het één en ander geluisterd maar te weinig om er op te stemmen. Weet wel dat ik Parklife heel veel geluisterd heb en dit album klinkt niet echt in het verlengde daarvan maar eerder in dat van Albarns recente solo album, wat ik wel meerdere keer heb beluisterd maar mij ook niet enorm uitnodigde om het vaker te luisteren.

De klank zal wel super zijn op 2 LP's: minder nummers per plaatkant geeft bredere groeven.
Ik heb onlangs enkele van de Blur-platen uit de 90s op vinyl gekocht, dat waren telkens dubbelelpee's met een fantastisch geluid!
Maar die had ik dan wel voor minder dan 20 euro...

Ja, dat is dan wel weer zo. En misschien ook weer afhankelijk per platenspeler hoe het geluid is.
Veel lp's klinken op mijn recent gekochte Soundmaster van 65 euro heel erg goed, terwijl bijvoorbeeld de op Record Store Day op blauw vinyl gekochte Blue Wonder Power Milk van Hooverphonic maar blikkerig klinkt ivm de cd. En waar dat weer aan ligt, geen idee. Ook de re-issues van Tori Amos klinken op cd gewoon veel beter dan deze op 180 grams vinyl...

Ik hoor Albarns solo plaat ook op de achtergrond maar meer als een blauwdruk. De beste ideeen uitgefilterd en aangevuld met het beste van Coxon's A+E wat ik persoonlijk een veel beter album vind dan Everyday Robots.
Ik hoor een goeie mix van beide en erg goeie songs. Had ik niet verwacht overigens.

Als je daarop een cd probeert af te spelen klinkt het waarschijnlijk nog beter!

Dank voor je uitleg.

Ik vind dit album juist heel erg Blur klinken. En eerlijk gezegd was ik wel klaar met Blur na het album Blur" uit 97, maar dit album brengt precies wat ik toen juist kwijt was.
Albarn is gewoon een sterke songwriter gebleken in al die jaren, met een fijn stemgeluid!

Als jij Parklife leuk vind, raad ik je toch eens aan om the great escape eens te proberen. Die liggen toch dichtbij elkaar qua sound en niveau vind ik.

Geweldig album!

Downloaden is zo 2001. Dit staat ook gewoon op Spotify.

doe niet mee aan de mode. ben van de heb
trouwens...vertrouw dat streamen niet...straks mag je gaan betalen...

maar....ieder z'n meug

Spotify is zo 2014.
Je kan het ook gewoon fysiek op lp aanschaffen.

LP ziet er mooi uit, maar dat omdraaien vind ik niet zo praktisch.

Bizar trouwens dat er van dit album al 6, 7 singles zijn getrokken.

Bovendien zijn LP's zo 1970, al maken ze nog een comeback

Maareuh, ik dacht dat we nog maar aan drie singles zaten (Go Out, Lonesome Street, There Are Too Many Of Us).

Heb deze ondertussen ook al een paar keer geluisterd natuurlijk, en ik vind hem best goed zonder er echt uit te springen. Er staat geen verkeerd nummer op en luistert lekker weg, en is daarmee geen overbodige comebackplaat geworden (zoals Indie Cindy van Pixies verleden jaar er wel eentje was). Maar om nu te zeggen: gelukkig hebben we deze toch nog gekregen anders hadden we iets Groots gemist...Nou nee.

Is deze comeback van Blur echt zo goed of is het puur sentiment waardoor niemand meer objectief luistert? Ik ben daar wel nieuwsgierig naar, binnenkort ga ik deze eens beluisteren.

Objectief luisteren bestaat bij muziek sowieso niet.

ArthurDZ, volgens mij deze:
Go Out
Lonesome Street
There Are Too Many Of Us
My Terracotta Heart
I Broadcast
Ong Ong

Oei ja, ze laten er geen gras over groeien inderdaad. En dat terwijl Lonesome Street eigenlijk het enige nummer op het album is waarvan je kan zeggen 'da's nu eens een typisch singlenummer'.

Maar vriend toch!

Noel is het trouwens niet met je eens. Ze gaan trouwens weer samenspelen, mogelijk als Oasis. Leuk om dat hier bij Blur te melden.

Dat zijn inderdaad de nummers die (sommige enkele dagen) voor het album uitkwam al te beluisteren waren. Maar maakt ze dat dan ook singles? Alleen van de eerste drie nummers zijn er ook clips geloof ik.

Dat zijn de drie singles inderdaad.

Discography at Discogs