Blur - The Magic Whip (2015)

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit

Op hun titelloze plaat en 13 na heeft een Blur album mij nooit lang kunnen boeien. Dat is met The Magic Whip niet anders. Het klinkt leuk en het zit allemaal goed in elkaar hoor maar het doet me helemaal niets.

Mijn probleem met Blur is altijd dat ik het wel gezakt vind klinken en dat ik er ook gemakkelijker vrolijk van wordt, maar daar blijft het ook altijd wel bij. Alhoewel je ook nog kunt stellen dat Damon Albarn een goed zanger is.

Dit album vind ik gelukkig ook muzikaal gezien interessanter, meer invloeden van andere genres (nu ken ik niet heel veel werk van Blur, dus wellicht dient dit album als eye-opener).

Overigens blijft een halfuur Blur op cd voor mij wel genoeg, vindt het snel wat langdradig worden en dat heb ik met alle projecten van Albarn. Live is het wel een geweldig feest en kan ik er veel langer van genieten.

Zo juist voor de derde maal gedraaid en ik vraag me af waarom ik blijf volharden. M.n. tracks 4-7 en 9 doen me verlangen naar Where will it end.

Die temerige lijzigheid bevestigt eens te meer dat vaste verkering met een Britpop voor mij geen haalbaar gegeven is. Krijg 'n onbedwingbare behoefte iets kapot te maken. Je zult maar een soort van writers block hebben en dit net draaien - nou ik kan je verzekeren dat je sterk de neiging krijgt nietjes in je hand te willen jagen, spontaan al je aantekeningen (ook revisies) te verscheuren. Maar ik heb mezelf beloofd dat ik saté met frietjes mocht maken als ik vol zou houden.

Van de vier mij bekende gedaantes van Damon Albarn is dit een herkleedpartij die van mij achterwege had mogen blijven. Waarom is Bokito niet nog een keer uit zijn hok gehaald, i.p.v deze treiterdeunen.

Ik dacht even; prima zet van Damon Albarn om zijn nieuwe album onder de naam Blur uit te brengen.
Zouden de overige bandleden bij optredens als animaties het podium betreden?
Gelukkig is dit wel degelijk een echt Blur album geworden.
Ze grijpen regelmatig terug naar de periode waarbij ze de concurrentiestrijd met Oasis aan moesten gaan.
Zeg maar The Great Escape tijd.
Toch klinkt The Magic Whip een stuk luchtiger.
De druk is nu een stuk minder lijkt mij, zelfs ondanks de niet te verwachten comeback.
De gekte van Blur zit wel degelijk in de nummers verwerkt, maar het hoeft weer niet zo artistiek te klinken, dan op het latere werk.
Eigenlijk zijn het bijna allemaal popliedjes.
De balans is perfect, en het geheel laat zich prima als een hecht album luisteren.
Thought I Was a Spaceman vind ik het beste nummer, mooi die Erotic Dreams achtige synthesizer geluiden door het geheel heen.

Het is een echt luister-album geworden met maar 3 uptempo typische blur-songs, 3 popart songs en 5 luister parels, met soul, blues en funk invloeden.
Om favo's aan te wijzen is het nog te vroeg, vindt eigenlijk elke song geweldig. Alleen OngOng doet zich voor als skipper.
Al het andere voldoet ruimschoots aan de hoger verwachtingen, met zeer gelaagde songs waarin meerdere melodieën gelijktijdig een behoorlijk tegenstrijdige samenwerking aangaan..

Eindelijk ook een paar minder positieve berichten.
Dit hadden ze inderdaad beter kunnen laten. Totaal overbodig en oninteressant.
Ik ben een blur fan van het eerste uur hoor, de herinnering is mooi, en dat had het moeten blijven. in 2009 was het reunieconcert wat geweldigs en dat was een waardige afsluiter.

Smaken verschillen natuurlijk, maar ik vind moeilijk om me voor te stellen dat een Blur liefhebber niet blij wordt van deze plaat. Dit album borduurt heerlijk voort op de verschillende stijlen die we van Albarn kennen en staat vol met mooie nummers. Ik denk dat het ook helpt dat Albarn zelf nooit heeft stil gezeten. Blur is weliwaar weg geweest, maar toch voelt het helemaal niet als een reünie. De plaat klinkt alsof ze al die jaren gewoon nog samen muziek hebben gemaakt en past uitstekend in hun oeuvre.

Goeie recensie, deric raven! Of, nou ja, goed... Ik kan me heel goed vinden in zowel je beschrijving als mening.

Thought I Was a Spaceman staat bij mij netjes naast Pyongyang als favoriete nummer.

Ja, ik vind het toch ook een uitermate sterk album.
Ik wist niet goed wat ik vooraf moest verwachten. Lonesome Street deed me denken aan Modern Life is Rubbish maar uiteindelijk komen alle variaties wel voorbij op dit album.
New World Towers en Terracotta Heart als solo tracks van Albarn. I Broadcast van Coxons' solowerk. Ong Ong van The Great Escape en zo kan ik nog wel ff doorgaan.
Toch weten ze genoeg originaliteit in dit album te leggen.
Wat mij betreft slechts 1 misser en dat is Ghost Ship wat mij snel verveelt en dwingt tot skippen.
Ice Cream Man, Spaceman en Mirrorball de favorieten.
Gewoon een volwaardig Blur album!

mwwwa in de verste verte lijkt het niet op the great escape.... Ze recyclen gewoon Think Tank b-sides en hebben studio jams van een week proberen uit te mixen tot nummers. Te makkelijk... Over een jaar is iedereen deze plaat vergeten.

Echt man, echt, ik zal dit album nooit, maar dan ook nooit vergeten

jeetje

Kwestie van fotografisch geheugen, lijkt mij zo

Ik ben blij voor je dat jij dat allemaal zo goed weet.

Als je met zulke betwetersretorica aankomt, valt er inhoudelijk verder niet veel op te zeggen.

Zo, ik ben er wel uit. Een paar keer serieus achter elkaar gedraaid en ik ben blij te mogen melden dat deze nieuwe Blur uitstekend is.

Tuurlijk was ook ik wat sceptisch, wat was er nog over van de magie bijv ? Nou dat zit dus wel goed.
The Magic Whip opgenomen in Hong Kong ( ach, het is eens iets anders.) heeft een boeiend geheel opgeleverd en klinkt vooral geinspireerd.
De britten experimenteren weer lekker met weirde sounds en er is sprake van een spacey sfeer die heel aanstekelijk werkt.
De typerende Blur aanpak is in ieder geval aanwezig en blijkt gewoon prima in deze tijd te passen.
Sterke opener ook met Lonesome Street die gelijk de toon zet, volgend door het hypnoserende New World Towers en het jachtige Go Out.
Thought I Was A Spaceman, met vervormde stem van Albarn, wordt prachtig uitgebouwd en een ander hoogtepunt is There Are Too Many Of Us,- marsritme, wat onheilspellend en indringend voorgedragen door Albarn.
Toch is het waanzinnige Pyongjang voorlopig mijn favoriet. Geweldige melodielijn, mooi arrangement en Albarn..... wat zingt ie weer perfect hier. Een man die mij vocaal al raakte op Everyday Robots.
Ong Ong is wat Old Skool Blur, maf coirtje en The Kinks sijpelen weer wat door.
Mirrorball sluit het zaakje af. Weer een wat lome song waar de ijzige gitaar mooi in lijn gaat met Albarn's zang.

The Magic Whip is een plaat waar Blur mee voor de dag kan komen. Het tempo ligt wat lager dan vroeger, maar dat lome en sferische past de meeste songs goed.
De produktie is ook erg sterk. Transparant en verzorgd.

Verrassend sterk album ! Één van hun betere !

Ben het hier echt helemaal mee eens. Niks sentiment... gewoon een erg lekker Blur album! Knappe composities, lekkere muziek en goed in het gehoor liggende nummers.

Ik verhoog ook naar 4

the making of
Blur - The Magic Whip: Made in Hong Kong - YouTube

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blur - The Magic Whip - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de jaren 60 moest er gekozen worden tussen The Beatles en The Stones, in de jaren 90 tussen Blur en Oasis. In de jaren 60 zou ik het waarschijnlijk moeilijk gehad hebben, maar in de jaren 90 koos ik zonder al teveel moeite voor Oasis.

Oasis maakte in de jaren 90 immers een aantal platen vol memorabele popsongs, terwijl ik in de platen van Blur destijds niet zo heel veel hoorde. Ik ben Blur in een later stadium wel gaan waarderen, al bereikte de band wat mij betreft nooit het niveau van de beste platen van Oasis.

Waar ik altijd moeite had met de platen van Blur, kon ik de soloplaten die verschenen in het leven na Blur wel zeer waarderen. Gitarist Graham Coxon maakte een aantal geweldige platen en ook zanger Damon Albarn maakte uiteindelijk platen die moesten worden gerekend tot de ware krenten uit de pop.

Toch had ik wel wat twijfels bij een nieuwe plaat van Blur. Wanneer leden van een band meer dan tien jaar niet door één deur kunnen, moet er heel wat veranderen om een goede plaat te kunnen maken en hiernaast was het voorlopige slotakkoord van Blur, Think Tank uit 2003, er één om heel snel te vergeten.

Ondanks de vetes die het afgelopen decennium werden uitgevochten, dook Blur eind vorig jaar dan toch de studio in, overigens nadat de band al ruim een jaar had getoerd. De basis voor The Magic Whip werd tijdens de tour van 2013 gelegd, maar de songs werden eind vorig jaar, samen met topproducer en voormalig Blur-producer Stephen Street, verder uitgewerkt.

Mijn verwachtingen met betrekking tot The Magic Whip waren zeker niet hooggespannen, maar toen de plaat zeer positief werd ontvangen door de critici (die momenteel superlatieven tekort komen), werd ik toch nieuwsgierig naar het nieuwe werk van Blur.

The Magic Whip is me zeker niet tegengevallen en hoewel ik het werk van Blur zeker niet als mijn broekzak ken, durf ik wel te beweren dat de band sinds 1991 mindere platen heeft gemaakt dan The Magic Whip (en dan heb ik het niet alleen over Think Tank).

The Magic Whip borduurt deels voort op het werk van Blur uit de jaren 90, maar ook het solowerk van Graham Coxon en Damon Albarn en het werk van Gorillaz (een van de vele projecten van Albarn) hebben hun sporen nagelaten op de nieuwe plaat van de band. Hiernaast citeert Blur meer dan ooit uit de rijke geschiedenis van de Britse popmuziek.

Dit betekent dat Blur aan de ene kant vermaakt met popmuziek die ooit Britpop werd genoemd, maar ook kan worden omschreven als muziek die voortborduurt op de grote Britse rockbands uit de jaren 60.

The Magic Whip heeft hiernaast een meer experimentele en vooral ingetogen kant. Hierin klinken de fascinatie van Graham Coxon met psychedelica en de vele flirts van Damon Albarn met wereldmuziek nadrukkelijk door.

De twee uitersten van The Magic Whip staan soms ver uit elkaar, maar ze weten elkaar ook te versterken, wat een plaat zonder zwakke momenten oplevert. Het is opvallend hoe hecht en ontspannen Blur op The Magic Whip klinkt. Blur klinkt op haar nieuwe plaat gedreven en slaagt er in om alle puzzelstukjes op de juiste plek te leggen.

Natuurlijk zijn het geweldige gitaarspel van Graham Coxon en de herkenbare zang van Damon Albarn de belangrijkste bestanddelen op de nieuwe plaat van Blur, maar ook de rest van de band en producer Stephen Street dragen zeker bij aan het bijzonder fraaie resultaat, waarbij de fraaie elektronica een speciale vermelding verdient.

Blur slaagt er in om op The Magic Whip steeds weer net wat anders te klinken, wat een veelkleurige plaat oplevert. Het is een plaat die afwisselend vermaakt, intrigeert en benevelt. Het is ook een plaat die nog heel lang nieuwe dingen laat horen en het is een plaat die nog heel lang beter wordt. Met name de meer ingetogen tracks blijken kunststukjes vol verrassingen.

Vanwege de status van Blur werd The Magic Whip al bij voorbaat uitgeroepen tot één van de grote releases van 2015. Er zijn niet veel bands die dit na een lange afwezigheid waar weten te maken, maar Blur slaagt er glansrijk in. Vorig jaar haalde Damon Albarn mijn jaarlijstje. Dit jaar reserveer ik alvast een plekje voor Blur. Erwin Zijleman

Mooi verhaal !

Inderdaad mooi verhaal, deze Blur is een blijvertje hier

Hij begint me steeds meer te bevallen. Lonesome Street, I Broadcast, I Go Out en Ong Ong zijn mijn favorieten, maar ook de meeste andere nummers hebben iets. Gaat hoog scoren in het jaarlijstje denk ik. Vorig jaar al Albarn solo, nu Blur.

Gewoon een goede plaat om de zomer mee door te komen. niet iets dat ik over een aantal jaar nog uit de kast zou trekken, maar dat hoeft ook niet altijd.

Mooie release van Blur, al weet ik nog niet zo goed of dit een blijvertje is. Ach het zomerse weer komt er nog aan en ik denk dat ik dan dit album nog wel een aantal keren zal gaan luisteren. Voor nu 3,5* vanwege een prima album met enkele catchy nummers. Te weten: Lonesome Street, Thought i was a spaceman, There are too many of us.

Misschien één van de meest onverwachte albums maar ook een verrassend sterke come-back van Blur. Alle ingrediënten die Blur tot één van de beste Britpopbands hebben gemaakt komen hier aan bod, het sluit aan bij hun vroegere werk zonder iets daaruit te kopiëren. Het is een erg gevarieerd album geworden dat toch weer een sterk geheel vormt, elke song klinkt anders en toch typisch Blur mede door de zang van Damon Albarn die doorleefder dan ooit klinkt. Een evenwichtig album waarin de balans tussen experiment en toegankelijkheid perfect is, luchtig maar toch ingenieus, elke song waardeer je hoe langer hoe steeds meer. Ik durf nu zelfs te beweren dat The Magic Whip naast hun beste albums als Parklife en The Great Escape mag staan.

Ben het weer volkomen met je eens Luc.

Vrij behoorlijke plaat weer. Ik zit ergens tussen een 8+ en een 9-, maar ik doe niet moelijk en maak er 4,5* ster van, ook deels omdat ik gewoon een fanboy ben. Maar dat laatste is een terzijde bij een album dat bij vlagen echt, echt heel sterk is. 'Lonesome Street', 'I Broadcast' en 'Ong Ong' zijn prima Blur-rockers, die me toch wat aan die 4,5* ster doen twijfelen, maar wat een enorm hoog niveau wordt er op veel van de andere nummers gehaald. 'Thought I Was a Spaceman' bijvoorbeeld is echt prachtig. En wat merk ik nu eigenlijk pas dat ik Coxon op Albarns projecten heb gemist (Albarn is eigenlijk de enige van wie ik solo- en gelegenheidsprojecten heb gecheckt); zijn gitaarwerk tilt veel van de nummers naar een hoger niveau ('Mirrorball' bijvoorbeeld, fraaie afsluiter). En vlak ook Rowntree en James niet uit, wat een sterke ritmesectie zijn die eigenlijk. Dat basfundament onder 'Ghost Ship' bijvoorbeeld, erg fraai is dat.

Nooit een Blur fan geweest. Op een paar songs na vond ik het noot zo veel en van the battle of the bands met Oasis heb ik dan ook nooit iets begrepen. De laatste won met twee vingers in de neus.

In 2015 verrast Blur mij op een aantal punten met The Magic Whip. Er zit meer leven in de songs, met betere melodieën en vindingen die mij naar de plaat laten teruggrijpen. Dat geldt zelfs voor de vreselijke percussie die onder 'My Terracotta Heart' is gelegd. De manier waarop 'There's Too Many Of Us' zich ontrolt, is ronduit prachtig. 2015: het is nooit te laat om verrast te worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Met afstand de leukste plaat van deze lente