Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

U2 en Simple Minds.
Hoe vaak worden ze wel niet met elkaar vergeleken.
Er zijn ook genoeg overeenkomsten, alleen was Simple Minds over het algemeen eerder.
Simple Minds brengt Empires and Dance uit als typisch (Oost) Europees album; U2 doet dat jaren later met Achtung Baby.
U2 komt met Joshua Tree als kijk op de USA; Simple Minds deed dat jaren daarvoor al met hun Sister Feelings Call.

Sister Feelings Call die gelijk sterk opent met Themes For Great Cities.
Toevallig lijkt dit nummer weer erg sterk op Boomerang van U2; de B-kant van het latere Pride.
Themes For Great Cities is Neon reclame, Billboards en Coca Cola.
Themes For Great Cities is de knieval voor Amerika met het commerciele Don’t You.
Geen Englishman In New York; gewoon een zelfverzekerde Schot.

The American is de voorbode van het nummer New Gold Dream (’81, ’82, ’83, ’84); een waarschuwing voor wat komen zal; jawel de Nieuwe Droom begon al in 1981, en zette zich vervolgens door tot 1984. Jim Kerr geeft dit het volgende jaar zelfs toe.
Een droom die niet langs de waterfronten van Glasgow begint.
Hij begint in Het Beloofde Land van de 20ste eeuw.
Weer net als bij U2.
Al zullen ze later met regelmaat beiden terug grijpen naar hun roots; Amerika blijkt het keerpunt.

Sister Feelings Call is dan wel niet hun sterkste troef, maar wel bepalend voor het verdere verloop in hun carriere. Misschien zelfs dus ook voor die van Bono en zijn vriendengroep.

Ik weet het niet?
Zou zo mogelijk kunnen zijn.

Ik lees het verhaal hierboven en ik pleur bijna van mij stoel: de parallel tussen SAF/SFC (81) en Unforgettabel Fire van U2 (84).

De verdiensten van de SM-combi en die U2 plaat staan als een spreekwoordelijke paal boven enerzijds de Clyde en anderzijds de Liffey. Imo zijn de SM altijd 'moderner' geweest dan U2 (qua thematiek, uitstraling, impetus en aanpak) en U2 altijd spiritueler, 'boerser' (jazeker, Dublin was meer een dorp in '81 dan Glasgow - 25 km buiten Dublin was er geen snelweg meer) en meer van het type 'ruwe bolster, blanke pit'. Dat Jim Kerr ooit website-bedrijf heeft gerund verbaast mij dan ook niet.

Ik zie parallellen, maar ik zie meer verschillen - en juist deze dubbele combi SFC-SAF is voor mij een teken van de moderniteit van The Simple Minds - samen met PLC van New Order en nog een enkele album (Japan bijv) is dit voor mij een ideale soundtrack voor modern city life in the 80's, urgent, actueel, to-the-point.

TUF - U2 is voor mij meer een plaat van "waar ging het allemaal verkeerd en hoe fiks ik het?"

Ik zie meer een parallel tussen NGD en TUF. Waar SM met SITR ging joetoe'n (diezelfde delay/echopedalen, dezelfde producer), ging U2 met Eno in de slag om een meer atmosferisch, arty geluid te produceren. Luister naar 4th of July en daarna naar Somebody Up There Likes You. En kijk eens naar de hoes van Under a Blood Red Sky, als je niet wist dat het een U2-album was, dacht je echt dat Jim Kerr in z'n karakteristieke pose op het podium knielde.
U2 draaide tijdens de War-tour steevast het nummer New Gold Dream in de kleedkamer, voordat het podium werd beklommen.
In imago was er een wereld van verschil, zoals Mjuman al hierboven melde. Simple Minds was het neusje van de zalm in de periode van1980-1983 in het arty wereldje, samen met Japan. U2 was meer van de spijkerbroek, opgerolde houthakkershemden. Laat dat nou later het imago van SM worden. U2 neemt hier zowaar een voorsprong

Ik vind een vergelijking tussen SAF/SFC en TUF ook vergezocht of beter: niet op zijn plaats. Maar die vergelijking maakt Deric ook niet zozeer. De punten die hij noemt, zie ik ook wel: Empires is de ode aan de Europese steden (vgl. I Travel, Capital City). U2 voert jaren later een vergelijkbare thematiek ten tonele op 'Achtung' en 'Zooropa'. En SFC bevat idd een (beperkte) blik op de VS, zoals U2 met 'Joshua Tree' en 'Rattle' ook zouden doen, zij het in een andere vorm.

Verder eens met Mju: SM is in de eerste helft van de jaren 80 moderner, meer abstract en experimenteel. U2 is in die jaren vooral emotie.....beiden zijn mij echter dierbaar.

Zien jullie de overeenkomst dan niet tussen Boomerang en Themes For Great Cities. Die zijn er muzikaal in mijn ogen wel.
De verdere vergelijkingen die ik maakte zijn vooral gericht op de interesse naar Oost europa, Amerika en je kunt evt. ook het touren noemen ( I Travel; a sort Of Homecoming; alleen slaat dat dan weer niet op dit album).
De parallel zit hem dus meer in de thematiek die gebruikt wordt.

Daar zit nou net de kneep in die twee nummers: I Travel - modern life brengt ons overal ("decadence and pleasure towns"), het hoort bij onze levensstijl, ons werk (maar hoort echt het bij ons), de vraag (de zoektocht) zit in ons zelf, terwijl we reizen (de reis is misschien onze bestemming, ons lot).

Sort of Homecoming is de rust NA het reizen - heb even de tekst niet bij de hand en de plaat niet onlangs gedraaid - daar komt "borderland" in voor; A Sort of Homecoming zie ik als een resultaat van het reizen. Ja, er is verwantschap in thematiek, maar ik heb Kerr nooit als een 'one' zinger opgevat toentertijd - Bono was altijd meer van de community, Kerr van het post-moderne, narcistische.

Alive & Kicking is de One van Simple Minds.
En ik heb totaal geen hekel aan dat nummer.
Ja, ik vind het zelfs geweldig als een vol stadion het meezingt.
En nee, ik stoor me niet aan het lalala gehalte.

Arno Hintjens had het altijd over Alive and Flipping en Promised You a Sausage Roll - en daar kon ik wel om lachen; 'k was 't er eigenlijk wel mee eens, al vind ik het loopje in de tweede song wel subliem, en de tekst: "believe is a beauty thing" is een fraaie regel. Eens Daz' mening peilen op dit punt.

Alive and kicking verliest wat mij betreft na de eerste 40 sec. (na "you took me on" zo'n beetje) zijn zeggingskracht (d'r komt verder niets extra's bij) - maar die eerste 30 - 40 sec. zijn wel essentieel.

Ik ben waarschijnlijk net een aantal jaar jonger dan jij, ik was 12 jaar toen Alive & Kicking uit kwam. Via dat nummer Simple Minds gevolgd, en zo al snel via een collega van mijn vader bij dit album beland.
En natuurlijk mede dankzij de Hitkrant en Muziek Express.
Want Jim Kerr was toen een idool.

In het begin wel ja, maar ttv OUAT en SFY wist ook Kerr het "one" (in het stadion)-gevoel goed te brengen. Toen leken beide bands wat betreft thematiek toch wel op elkaar.

@DR - die discussie heb ik ooit met Daz gevoerd: wat je oppikt in je puberteit/jeugd is een goede imprint, dat blijft lang (en stevig) hangen, net zoals ook wat je oppikt in je studententijd (een tweede pubertijd?) lang blijft hangen.

@CD - ik doelde idd op de pre-83 Kerr; dat narcistische is wel blijven kleven na '83 overigens.

Theme for great cities doet 't 'm op deze plaat. Geinig dat dit nummer gecoverd is, zeg maar gerust gekopieerd, door Raven Maize die er zijn "The Real Life" van heeft gemaakt.

Dankzij dit forum (en ook een beetje doordat Graffiti Soul is uitgekomen wat mijn interesse voor Simple Minds weer heeft aangewakkerd) heb ik me ook weer eens in het oudere werk verdiept. Vroeger had ik hem op LP. Ben Simple Minds gaan volgen in het voorjaar van 1984 omdat ik New Gold Dream helemaal geweldig vond (en nog steeds vind), maar deze mag er ook wezen! Het voordeel van deze cd (en het broertje) vind ik dat ik dat het allemaal wat ruimer klinkt dan "Sparkle" en de cd's daarna, waarbij de nummers vaak volgepropt staan met instrumenten en effecten. De basspartijen vind ik ook geweldig. Jim heeft hier nog een lekkere jonge stem, later is hij meer doorleefd. Alleen vraag ik me af of wat hij op had toen hij " League of Nations" in zong... mijn God, de helft is vals. Dat had de producer toch ook moeten horen? Daarom een 4, terwijl ik het "broertje" een 4.5 ga geven.
Favorieten: "Themes", "Wonderful" en "70 cities"

Deze cd dus dank zij dit forum ook weer eens lekker gaan draaien! Ik vind dit 1 van de beste cd's van Simple Minds. Het mooie aan deze vind ik o.a. (wat ik ook bij "het zusje" heb geplaatst) dat het allemaal wat ruimer klinkt. De basspartijen komen hier goed tot hun recht. Dat mooie gitaarspel van Charlie, ik hoor hem toch echt liever dan The Edge, hoewel ik U2 op bv "The Unforgettable Fire" ook geweldig vind. En hoewel ik Mel een superdrummer vind, hebben de mensen wel een beetje gelijk door te zeggen dat de andere instrumentalisten wat beter tot hun recht komen met deze McGee. De band is gewoon een eenheid op deze cd. Mijn favorieten: "In Trance", "Sweat in Bullet" "Boys from Brazil" ," Love Song", "Seeing out the angels". Net iets betere nummers dan op "Sisters", dus vandaar een half punt meer

Ik vind dit werk een ultiem voorbeeld van gezond dualisme tussen Charlie Burchill en Michael MacNeil. Fantastische effecten, nooit vertoond, vernieuwend en gedurfd. Iedere keer wanneer ik hem afspeel wordt ik vrolijk en kan vooral niet stil blijven zitten, iets wat de "Minds"" vooral met "Love Song" beoogden. Alleen "Boys" sla ik stelselmatig over.

Een beetje kort door de bocht. Iedere succesvolle band wordt keer op keer afgerekend op enkele succesvolle albums, vaak uit de beginperiode. Het is ondoenlijk om continu te proberen om dit succes te evenaren, blijf muziek maken en probeer er plezier in te hebben, precies wat ze nu aan het doen zijn. Wanneer het ze lukt om weer wat meer ruimte te geven aan het toetsenwerk door een talentvolle muzikant ( Eddy Duffie heeft het hiaat welke door Derek is achtergelaten perfekt ingevuld, het kan dus wel ) dan staat ons nog heel wat moois te wachten. Nogmaals, de eerste 10 jaren waren puur genot, daarna werd door commerciele motieven het een stuk minder spannend, vanaf Black & White wordt er weer als band gewerkt en dat betaald zich nu uit in een prachtig Graffiti Soul. Wij zijn nog niet klaar !!

Mijn eerste kennismaking met Simpleminds, na 'don't you forget...'
Ik was in de bieb (waar je dus ook l.p.'s kon huren voor een gulden)
in de 'S'-bak. En ik weet nog goed dat ik me verwonderde om de hoes. Die kon ik namelijk niet rijmen met de sfeer van hun bekende single toen. Maakte me nieuwsgierig, en die werd verrassend beantwoord toen ik deze thuis opzette. Niet lang erna heb ik deze aangeschaft en is mij nog altijd wel waardevol (zit uiteraard behoorlijke nostalgie aan vast). Grandioos vind ik deze waarvan ik niet had durven hopen dat die nog overtroffen zou worden met 'Sons & Fascination'. Ik zie ze beide als verlengde van elkaar, wat dan ook een heel fraaie lengte vormt. Deze twijfel ik niet, gewoon 5*

Zeker ook een zeer goed album, maar schiet tegenover het rijtje 'New Gold dream', 'Sparkle in the rain' en 'Once upon a time' te kort.

Waarom hebben ze Life in Oils (demo versie staat op de de Siver Box) van deze sessies niet aan deze plaat toegevoegd? Deze demoversie is beter dan alles wat ze de laatste 15 jaar hebben uitgebracht en dan had deze cd met 8 nummers ook een stuk completer gemaakt.

Verder zijn de demoversies van Careful in Career, The American, Love Song en de Talking Heads achtige Sweat in Bullet verschrikkelijk goed, zelfs beter dan het origineel.

'Life in Oils' is de oerversie van 'League of Nations'. Dus in zekere zin staat het nummer al op dit album.

Maar wat je zegt, de demo's doe je noemt zijn idd van een zeer goede kwaliteit. Ze hadden zeker als bonustracks op een cd-versie van dit album gekund.

Heb ik weer, is deze remastered uitgebracht met 2 extra nummers d.w.z inclusief het geweldige League of Nations & Sound in 70 Cities !!!
Ik heb enkel de uitvoering met de 13 tracks in de kast staan, maar wat een mooie plaat blijft dit zeg !
Theme For Great Cities is een van de mooiste instrumentale nummers ooit.
Andere favorieten: In Trance As Mission, Love Song, The American & Sweat In Bullet.

Voor 5 euro kan je hem best wel ergens vinden. MM, Fame, Saturn.

Ik heb hem ook maar weer eens uit de kast gehaald na zoveel jaren en moet eigenlijk bekennen dat ik deze toch beter vind dan New Gold Dream. Deze plaat klinkt nieuw en vernieuwend en wat een energie spat hiervan af.

Met name de synthesizer, bass en drumloops zijn sterk vertegenwoordigd op deze plaat en is de gitaar van Burchill meer op de achtergrond te horen. New Gold Dream was een logisch vervolg op deze plaat m.n. Colours Fly and Catherine Wheel, Hunter and The Hunted en Big Sleep. Sparkle In The Rain is een andere plaat en compleet overgeprocuceerd door Steve Lillywhite.

Let dan alleen wel op dat je de, sinds enkele jaren gangbare, versie met héél Sister Feelings Call erop aanschaft (met 15 songs) en niet de tot dan toe gangbare versie waarop de laatste twee SFC-nummers missen.

Dat is nog eens een aardig weetje. Thanks. Direct besteld.

Eigenlijk zou er een aparte cd met Sister Feelings Call uit moeten komen, omdat die originele blauwe hoes zo mooi is.

Klopt

Maar op vinyl was het ook een gatefold dubbelaar (limited). Toch? Was daar de ene hoes de voorzijde en de andere de achterzijde. Ik weet het eerlijk gezegd niet meer.

Nope - waren twee losse albums die met een week tussentijd uitkwamen. Als zodanig heb ik ze ook weer.

Het waren inderdaad twee losse albums. Sons and Fascination was een normale LP, die tegen LP prijs verkocht werd 18 - 20 gulden (hierbij zat ook een apart vel met de songteksten van de nummers) en Sister Feelings Call was een mini LP die toe ca. 15 gulden was.

De maxi singles van o.a. The American, Love Song en Sweat in Bullet waren toen ca. 13 gulden. Ik heb trouwens nooit een maxi single gezien van Themes For Great Cities. Steve Hillage was de producer en maakte toen ook zelf nog soloalbums.

Peter Gabriel werd op de achterkant van de hoes bedankt. Waarvoor? daar ben ik nu achter gekomen, Simple Minds speelde toendertijd in het voorprogramma van Peter Gabriel.

Ja twee losse, maar er was dus een limited dubbelaar. Een huisgenoot van mij had die - ik weet het vrijwel zeker - maar kan geen bewijs verzamelen vooralsnog. wikipedia meldt: Sons and Fascination being the main feature, and Sister Feelings Call included as a bonus disc with the first 10,000 copies of the original release. Ook de popencyclopedie van begin jaren 80 rept over "aanvankelijk verschenen als dubbelaar". Of was S&F op zich al een gatefold album.

Hoe dan ook, die hoes van de ander is (nog) mooier - zou graag een losse release hebben.

edit: bizar dat die nummers van SFC hier dan als bonustracks bijstaan. Is me ook nog niet eerder opgevallen.