Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

Mark (c-moon), ik vrees het ook dat het niet realistisch is, het zal wel bij dromen blijven helaas, maar als er meer fans voor in zijn, ik doe mee.

Wat Edinburgh betreft: als de heren echt iets speciaals willen organiseren in verband met het 30 jarige jubileum en de 50 ste verjaardag van Jim hebben de fans dan wel een 2 dagen voorsprong gekregen om een kaartje te kunnen bemachtigen en inderdaad zitten of staan we vooraan, ik zou met dit feest de toeristen er helemaal niet bij willen hebben, dus enkel kaartverkoop via simpleminds.com, hebben we gelijk meer ruimte en ik zou tevens via hun site aan de fans vragen welke nummers ze willen horen.
Nu zal het wel een standaard concert worden in een romantische setting.
Is ook wel gaaf uiteraard, anders zou ik niet gaan, maar ik kan me een nog mooier concert voorstellen met enkel nummers van voor '85 en tevens meer ruimte.

By the way wat betreft deze topic: S&F is en blijft gewoon kei-kei-gaaf
met zeer imponerende songs !!

Voor de liefhebber, een van de betere uitvoeringen van Love Song, live en funky.

http://www.youtube.com/watch?v=ngLvJHq3mQo&feature=related

Momenteel loeit deze door m'n boxen, en ik heb eigenlijk geen woorden voor de pracht van dit album. Na een drukke werkdag wilde ik iets ontspannends horen en intens tegelijk. Met deze sloeg ik de spijker op zijn kop.
Ik luister deze nu vijfentwintig jaar, al dan wel met soms flinke tussenpozen, maar ik blijf me erover verwonderen.

Wat jammer toch dat de track 'Life in Oils' deze plaat niet gehaald had en de instrumentale versie van 70 Cities er wel opstaat..

'Life in Oils' had er idd ook op gemogen. Maar ik zou de instrumentale versie van '70 cities' niet willen missen. Bijzonder nummer, evenals de gezongen versie op 'SaF'.

Hoezo 'instrumentale versie'?

Ik leid hieruit af dat je de cd-versie hebt zonder 'Sound in 70 Cities' en 'League of Nations', of heb ik het mis?

'Sound in 70 Cities' is de instrumentale versie van '70 Cities as Love Brings the Fall'..

Uhm nee, ik heb bewust de versie mét. Alleen was dat laatste me dan weer nooit opgevallen.

Mooie reden om de pla(a)t(en) weer eens op te zetten.

Heerlijk album, maar op één of andere manier kan het cijfer niet hoger dan 3,5 worden. Dat komt omdat hij waarschijnlijk tussen twee erg goede albums in zat. Ik weet nog wel dat ik een gesingeerde versie (vinyl) heb weten te bemachtigen voor een prikkie. Volgens mij heb ik er in '90 nog geen tien gulden voor betaald. Was ik toen heeeeel blij mee.

Voor mij is dit album vijf sterren waard; er zijn maar zeer weinig albums waar ik 69 minuten (dat is dus de CD-versie uit 1985 met 5 songs van SFC bijgevoegd) geboeid naar kan luisteren! New Gold Dream is eveneens fantastisch, maar zakt net iets over de helft toch wat in qua power vind ik. Maar dit: een beetje New Wave, een beetje gothic, vleugjes synthpop (maar dan uiteraard juist gedoseerd; nergens wordt het kitsch, het past allemaal precies in de context) met inderdaad het typische eighties "dansen op de vulkaan" gevoel. Ben vanwege dit album weer helemaal in de ban van de vroege Simple Minds en wacht nog op mijn bestelling van Empires And Dance.

Wel vind ik het soms prettig bij dit album om te stoeien met de songvolgorde, waarbij ik de vijf songs van SFC tussen het Framework van SAF voeg. Wat bedoel ik daarmee? Bv als volgt:

1. In Trance As Mission
2. The American
3. Sweat In Bullet
4. 70 Cities As Love Brings The Fall
5. 20th Century Promised Land
6. Boys From Brazil
7. Theme For Great Cities
8. Love Song
9. This Earth That You Walk Upon
10. Wonderful In Young Life
11. Careful In Career
12. Sons And Fascination
13. Seeing Out The Angel

Oh ja, en nog eervolle vermelding voor Derek Forbes, één van de betere bassisten van deze aardbol naar mijn mening!

Zeer zeker! Maar wel met een gebrek aan discipline. Was een van de redenen waarom hij de band verlaten heeft, als ik het goed begrepen heb.

Gebrek aan discipline?
On a British Airways Tristar flying from Toronto to London in 1981, Derek caused considerable confusion by barging into the First Class section and asking if this was where the disco was happening. On being told to return to "the third class section", he retorted that he was worth more than "all these bald-c**** put together" and threatended to sue the snooty stewardess for assault.

Zijn vertrek in maart 1985 had met name te maken met een hoogoplopende ruzie met Jim Kerr over de video van Don't You. Derek vond dat Jim wel heel veel eer naar zich toe haalde, door 95% van de video in beeld te zijn en The Big Dan (en de rest van de band) nog geen 1%.
Daarnaast speelden irritaties over de muzikale richting van Once Upon a Time en de overmatige aandacht voor het vrouwelijke geslacht en afleiding (van de muziek) die dat met zich mee bracht...

Haha, wat is de bron van dit verhaal?



Daar kan ik me wat bij voorstellen. Big D. was er niet zo blij mee? Een veel mindere hoofdrol voor de baspartijen.



Van The Big D. of van alle bandleden?

Ok - interview op JJJ FM (JayJayJay) - oktober '82:

"What about this newfound sex appeal that you seem to have?"

Derek Forbes: "Yes... no ... highly psychological... I'm available"
en iets verderop: "We were going to get Barbra Streisand to sing along on this last album but we could find a studio big enough for her nose".

Het boekwerk van Adam Sweeting dat bij de New Gold Dream Tour kon worden besteld (gekocht in 1983 bij het concert in Carré)

Ondanks dat het een gloomy persoon was/is vind ik ook Burchill een meester muzikant.. zet The Edge (voor zover dat moeilijk is) ver in de schaduw. Prima muzikanten dus al met al deze SM. Sons en Sisters zijn hun laatste non-nonsense non-bullshit platen. De opvolgers werden bombastischer, maar in de twee opeenvolgende gevallen met zeer gunstig resultaat. Ik kan ook nooit meegaan met die postpunk puristen die welgeteld twee of drie platen kunnen waarderen en de rest teveel franje vinden, met goede nummers kan franje alleen maar bijdragen tot betere nummers. SM zijn daar één van de bewijzen voor.

Niet zo mijn album, maar wat mij betreft een goede "voorstudie" voor NGD. Sweat In Bullet is hier duidelijk mijn favoriet en vind dat een sterk/heerlijk nummer, waar bij de keyboards en gitaar elkaar in couplet en refrein (gebruik 'boventonen' á la The Edge) heerlijk afwisselen qua 'voorgrond'.....(ik moet ook eerlijk zeggen dat in de "schaduw" van The Edge, Charlie Burchill er wel wat bekaaid vanaf komt...).

Het grote verschil tussen The Edge en Burchill is dat The Edge de melodielijnen bij U2 uitzet en dat bij de Minds dat door enerzijds MacNeil gebeurde, waarbij Burchill assisteerde of Burchill in the lead was en MacNeill opvulde. Daarbij moet gezegd worden dat ik de combi MacNeil/Burchill veel hoger aansla dan The Edge in z'n eentje. Burchill-Edge valt dan weer gunstiger uit voor de laatste.
Op S&F/SFC en NGD is de combi MacNeil/Burchill op z'n best, voor mij ongeëvenaard in de rock/popmuziek.

Laat ik eens een ander gitaarduo inzetten in dit spel: Hielke en Sietse van de Kameleon, oftwel: Reg Smithies en Dave Fielding van The Chameleons - die combi vind ik echt diepte en vaart geven aan muziek.

Het stuwwerk bij SM komt imo duidelijk van Mel Gaynor en Derek Forbes; keyboards geven idd de melodielijn.

Ik ben nooit een fan van Gaynor geweest, teveel nadruk op power en Forbes sneeuwde onder in dat geweld. Persoonlijk vind ik het jammer dat Kenny Hyslop niet langer bij de band bleef. Zijn stijl paste goed bij Forbes en de nieuwe atmosferische richting die SM met S&F/NGD insloeg.

Voor mijn gevoel paste dat juist - ik zal nog eens luisteren (van vinyl en dat maakt wel degelijk uit); in mijn herinnering waren de drums ok - en dat zou ook moeten blijken. Het alternatief: ik hou gewoon van powerdrummers - Budgie vind ik bijv. een goede drummer; maar ja Manu Katché (Sting en Peter Gabriel) valt daar weer niet onder.

Dat sferische was trouwens na NGD snel voorbij - als ik één SM-plaat klote geproduceerd vind, is het SITR wel.

SITR heeft juist nog steeds dat heerlijk sferische vind ik. Iets meer bombast ja, maar ook die lichtheid van een zonnestraal. Het gitaarwerk van Burchill is daar zeker wel een factor bij. Denk alleen maar aan het geniale Waterfront, daar kan geen Edge tegenop wat mij betreft.

Die discussie hebben we daar al eens gevoerd en die doen we ff niet over. Ik ben wel benieuwd naar jouw mening over het drumwerk van Gaynor - lees wat Premo erover schrijft.

Ik wist niet dat Gaynor zijn hele carriere lang bij de SM is gebleven.. maar zijn drumwerk vind ik fantastisch, hoewel geholpen door studio FX, no doubt. Die heldere paukslagen is precies wat een SM song van de een naar de ander kan brengen. Zal wel net zoals Lol Tolhurst geen grootse drummer zijn, maar doet zijn plicht voorbeeldig bij de SM, op deze plaat en al die anderen die ik adoreer!

Technisch is Gaynor een prima drummer hoor en past idd perfect bij de meer bombastische stijl van SM, but not my cup of tea.
Op deze plaat drumt Gaynor niet, dat is Brian McGee. McGee drumt veel spaarzamer en meer in dienst van de band imo.

Heb mijn stem voor dit (dubbel)album wat verlaagd naar 4,0 omdat ik niet zo lang geleden een belangrijke ontdekking gedaan heb: Empires And Dance. Beide platen liggen kwalitatief zeer dicht bij elkaar, maar E&D vind ik vooral tekstueel nog wat beter. Dit is toch vooral de plaat waarop Derek Forbes en de andere muzikanten uitblinken en Jim Kerr ietsje minder vind ik. En het is meer een collectie van zeer goede songs, maar mist nog een beetje de eenheid van zowel E&D als NGD. Maar het blijft natuurlijk nog steeds uitmuntende muziek. Love Song en Theme For Great Cities zijn voor mij de uitschieters.

Beste Orbit,

volgens mij is Lol Tolhurst nu uitgerekend niet de beste vergelijking die je kan maken met Mel Gaynor of welke SM-drummer dan ook. Het schijnt dat hij zo beroerd drumde (al dan niet door te veel drugs) dat sommige drumpartijen van The Cure, en dan met name van Pornography, overgenomen zijn door Simon Gallup, Robert Smith en zelfs de drumcomputer. Okee, ik weet dat dit een beetje off topic is, maar ik wilde het even kwijt.

Deze muziek blijft toch een haast goddelijke uitstraling hebben. Wat was de band tussen 1979 en 1985 toch meesterlijk goed. Om te koesteren. Ik hoop nog steeds dat 'Sister Feelings Call' opnieuw apart verschijnt.

Inderdaad haast goddelijk, voor mij de meest indrukwekkende muziek ooit gemaakt, kippevel als ik er weer naar luister. 5 sterren is te weinig voor dit album met vele top SM favoriete nummers.
Staat nr. 1 in m'n album top 10
Musicboy, grote fan, kun jij middels 5 sterren de stand niet iets omhoog krikken?
Hey Musicboy, weet je, we hebben 4 gemeenschappelijke platen in onze top 10.
Echo and the Bunnymen vind ik ook heel gaaf, zou ook zo in m'n top 10 passen.

Hier zingt Jim Kerr nog spaarzaam; iets dat in de daaropvolgende tour al verloren zou gaan (ik heb onlangs de bootleg van het Rockpalastconcert van 1982 in handen gekregen en wálg bij momenten van zijn langgerekte vocale escapades) maar gelukkig op NGD nog even terug zou komen. Op SITR kan de zang ook nog wel door de beugel, vind ik.

Op diezelfde bootleg heb ik Mike Ogeltree eindelijk eens deftig aan het werk gezien en ben tot de conclusie gekomen dat zijn lichte stijl echt niet bij SM past. Er zijn maar een paar nummers die een beetje 'drive' hebben op dat concert. Op dat punt was Gaynor wel een soort van verbetering, maar helaas begon hij algauw veel te veel lawaai te maken, zodat Derek Forbes inderdaad 'ondergesneeuwd' werd. Op SITR valt het nog wel mee, maar je merkt toch al dat Forbes moet vechten voor de ruimte die hem door McGee zo gul werd toebedeeld. Brian McGee had volgens mij wel degelijk een grote invloed op het groepsgeluid, het is jammer dat hij weg is gegaan.

Langs de andere kant, met McGee hadden de Minds waarschijnlijk nooit New Gold Dream en Sparkle in The Rain kunnen maken.

Over deze plaat: ik vind het wel goed dat JK de muziek hier zoveel ruimte laat. Hij is soms een zeer goed vocalist, maar zijn meerwaarde ligt vooral in het besef dat minder vaak meer is. Helaas ging dat besef tijdens OUAT helemaal verloren.