Van Morrison - Astral Weeks (1968)

U bent zeer vriendelijk bedankt, ik geniet al in jou plaats.

Ik vind het een bijzonder sfeervol album, maar ik moet de nummers op zich nog eens goed beluisteren of ik ze (afgezien v/d sfeer) ook echt mooi/goed vind. I'll be back !!

grootheid Mr. Morrison heeft vele prachtexemplaren afgeleverd. dit is een voorbeeld daarvan.

Maar toch nog steeds slechts 2,5/5,
Kom op Zigstar, deze groeibriljant verdient veel meer.

Dat zal de toekomst uitwijzen . Madame George en het titelnummer vind ik alvast heel genietbaar. Maar zijn vocale uitspattingen bij momenten (vb dat einde van Beside You) doen nog steeds pijn aan mijn oren...

Het einde van Beside you bezorgt mij dan weer alle keren kippenvel. Vocaal Morrison's beste nummer.

Ik vind de andere versie van Beside You nochtans vocaal een pak sterker. Jammer dat die niet op deze plaat staat.

Lol, da's meer een bluesy versie, toch? Die zou echt compleet misstaan op Astral weeks als je het mij vraagt. Vele malen minder emotioneel en vocaal komt-ie volgens mij bij lange na niet in de buurt, al heb ik hem lang niet meer gehoord. Weer even opzoeken dus.

Overigens staat dat nummer, net als Madame George, op talloze goedkope meuk-verzamelaars van Van Morrison, omdat hij contractueel verplicht was 2 nummers van zijn vorige label op het album te zetten. Hij heeft voor het album niet voor niets van deze twee nummers bijna totaal andere versies opgenomen. De Bang-versies halen het dan ook bij lange na niet bij de albumversies. Vreemd dat je dat anders ziet, Chungking.

Iedereen die geïnteresseerd is in dit album, kan ik trouwens van harte aanraden de uitstekende wiki-pagina ervan te lezen, met veel uitleg over de opnames en wat dies meer zij.

Ik lees net op wiki dat Morrison dit jaar 6 van de 8 AW-songs live heeft gespeeld (alleen Beside you en Slim slow slider niet). Bij mijn weten heeft hij in 40 jaar nooit meer dan alleen Cyprus Avenue live gespeeld. Zal wel door het 40-jarig jubileum komen of zo. Misschien zit er ook een reissue in?

Astral weeks
Cyprus Avenue
The way young lovers do
Madame George
Ballerina



Alleen jammer van die dikke VM door het beeld. En Sweet thing staat er niet op.

Leuk allemaal die nieuwe opnames en mooi voor de fans, maar als je net het ontroerende originele album hebt zitten luisteren, komen deze matige nieuwe opnames toch als een koude douche over je heen.

Het heeft een tijdje geduurd voor het kwartje hier viel maar nu het dan toch gebeurde viel het dan ook extra hard. Vooral het einde van Slim Slow Rider is puur kippenvel, maar dat is de ganse plaat eigenlijk wel.
Alleen The Way Young Lovers Do is wat minder treurig maar ook erg goed, dat jazzy sfeertje weet me wel te bekoren.

Het zal voor de tijd waarin deze plaat uitkwam wel een revelatie zijn geweest maar god, wat is dit een saaie bedoeling zeg. Zelfs na een tijdje gaat er geen kwartje vallen en worden nummers eigenlijk alleen maar irritanter.

Ja, je hebt wel gelijk dat die versie niet op dit album zou passen, volledige stijlbreuk inderdaad. Ook wel een meer conventionele uitvoering van het nummer, in vergelijking met de meer inventieve versie op Astral Weeks

Toch vind ik de Bang-versie leuker, om de een of andere reden raakt de Astral Weeks versie mij niet echt. Ik blijf er ook bij dat de Bang-versie vocaal minstens even sterk is - Van Morisson die een aantal keer zijn enorme longinhoud met verve demonstreert.

Sluit je ogen en waan dat je aanwezig bent tijdens de opnames. Voel
de aanwezigheid van alle instrumenten met als baas van het geheel;
een klein rossig mannetje die je 3 lagen dik kippenvel bezorgt.
Oh god, wat een meesterlijke plaat...

Heb je het nu over Simply Red???

Nee, over Bassie

Vandaag vond ik het tijd geworden hier eens goed mijn licht over te laten schijnen. Anderhalf jaar is deze plaat me al bekend en in die periode is Astral Weeks altijd een van mijn grote favorieten gebleven. Heeft zelfs een periode op nummer 1 gestaan. Toenertijd wist ik niet wat door m'n speakers heen vloeide, dit was muziek zoals ik het nog nooit had gehoord. Het leek zelfs wel van een andere wereld. Termen die ik nog steeds bij deze plaat vind passen.

In the beginning, het mooiste en licht opgewektere gedeelte van deze plaat. Nummers van een Morrison terugblikkend op zijn tijd in toen nog Ierland.

De plaat wordt ingeluid door het titelnummer. Van's akoestische gitaar gaat tesamen met bas. Daaroverheen volgt Morrison's bijzondere stem. Hij zingt apart over het ritme van het nummer heen, met een passie die je niet veel tegenkomt. Langzaam maar zeker werken de instrumenten, die een prachtige sfeer creeën, hypnotiserend en wordt het nummer alsmaar mooier en intenser, waarna de violen Astral Weeks compleet maken. Wonderschoon!
Beside You is een melancholischer, desperater nummer, zonder dat Van zijn formule wijzigt. Weer werken instrumenten en stem op een onconventionele manier samen, om af te sluiten met grootse kippenvelopwekkende uithalen van Morrison.
Wat dan volgt laat zich niet makkelijk beschrijven. Wat ik wel kan zeggen is dat dit behoord tot de mooiste nummers allertijden. Sweet Thing heeft het allemaal. Prachtige instrumentatie, prachtige tekst, en een ogekende sfeer. Zo heerlijk, zo vrij. Waren love songs altijd maar zo mooi.
Met Cyprus Avenue komen we in een verhaal terecht. Qua instrumentatie is dit wellicht zelfs wel het beste nummer van deze plaat, perfect aansluitend ook op Van's tekst. Hij weet deze enorm interessant te houden door steeds maar een deel van het gehele plaatje te zingen. Als dan langzaam maar zeker duidelijk wordt wat er aan de hand is, wordt de instrumentatie en zijn stem steeds schokkender, waardoor beide langzaam aan totaal verkeerd op elkaar in gaan spelen. Alsof de gekte in Morrison's hoofd toeslaat, wat natuurlijk aansluit op het verhaal. Erg mooi gedaan.

Afterwards, het deel dat je met beide benen op de grond zet. Na de droom van het begin is dit het melancholische, nostalgische punt.

The Way Young Lovers Do is zo'n nummer waar de nostalgie van afdruipt vind ik:

Then we sat down our own star and dreamt of the we were and the way we were meant to be

Een mooi uptempo, jazzy nummer dit, maar niet wat deze plaat zo groots maakt.
Zo'n nummer is bijvoorbeeld wat volgt, Madame George. Haast logischerwijs het middelpunt van deze plaat. Van weet met een prachtige riff 10 minuten te hypnotiseren, ons te vervoeren naar de plek waar dit verhaal zich afspeelt. Per minuut wordt de muziek voller, intenser, nostalgischer en emotioneler, om tot een prachtige climax te komen:

Get on the train, get on the train.......

Ballerina is na al die zware kost een enorm vreugdevol punt. De levenslust druipt van de muziek, stem en tekst.
Die echter weer wegvallen in het meest indringende nummer, de afsluiter Slim Slow Slider, de minimale, kille arrangementen en tekst werken haast verstikkend, waarna een paar tikken van Van op z'n gitaar de plaat abrupt eindigen.

Op Astral Weeks staat muziek van een man die hier compleet buiten de hokjes ging, zorgend voor een uniek, prachtig, eerlijk album. Ongeëvenaard in zijn genre en verreweg het beste van Van Morrison.

5*

'T is erg maar vaak wordt de mooiste muziek gemaakt door ongelukkige zielen die het noorden even kwijt lijken te zijn. Zo waren albums als Beautiful Freak een middel voor E om zich recht te houden in een wereld die onder zijn voeten instorte en was Cobain's enige uitlaapklep het kapotschreeuwen van zijn getormenteerde stem.
2 voorbeelden die ook te vergelijken vallen met dit meesterwerk hier. Een zoekende Van die de duivels van zich af wou schrijven liet ons het prachtige Astral Weeks na. Pakkende verhalen worden op perfecte wijze ondersteund. De muziek klinkt apart, eigenzinnig en op het eerste gehoor afstandelijk. Zelf heb ik lange tijd moeite gehad om alles te kunnen doorgronden. Er rezen vragen zoals 'Waarom zit die gitaar achter zoveel verstopt?' en 'Waarom lijken de nummers zo eentonig?'. Op een mysterieuze manier bleef het album me echter intrigeren waardoor hij na verloop van tijd toch steeds vaker in mijn cd-speler verdween. En zo viel beetje bij beetje de puzzel in elkaar, elk detail bleek te gaan kloppen en Astral Weeks begon me zowaar recht in te hart te treffen. De pijn, vertwijfeling, angst,... wordt zo treffend in de teksten weerspiegeld dat mijn ogen er niet altijd meer droog bij bleven.


Aint nothing but a stranger in this world
Im nothing but a stranger in this world

I know you're dying, baby
And I know you know it, too
I know you're dying
And I know you know it, too
Everytime I see you
I just don't know what to do


Zijn teksten slaan je gewoon keihard knock-out en laten een blijvende indruk na. Net als zijn stem. Voor sommigen blijkbaar een minpunt maar voor mij (en vele anderen) 1 van DE redenen dat dit zo'n grandioos kunstwerk is. Hij stopt er elk beetje gevoel in dat zijn geest en lichaam bevatten. Zonder omkijken schopt hij in het wild rond en laat al zijn frustraties door de lucht galmen. Alles wat eruit moest, gaat er dan ook uit. Daartegenover staat dan de mooist denkbare muzikale inkleuring. Alles lijkt met precisie gespeeld en je hoort de nummers ook altijd knap opbouwen. In Sweet Thing komt zo instrument per instrument ingevallen en schijnbaar allemaal op het juiste moment. Mooi voorbeeld is het subtiele blazerswerk in Slim Slow Slider dat op de achtergrond sluimert. Valt niet op maar wel o zo mooi. Net als het einde van dat nummer, plotsklaps uit het niets valt het doek en laat Van je beroerd en verbijsterd achter.
1 van de sterkste albums ooit zou ik zo zeggen.

Ik geniet elke keer zo intens van dit album, dat is met geen pen uit te vertellen, die bas, die bas!!!!!!

Dit is geen standaard album, songs met coupletten, refrein en break etc. moet je hier niet verwachten. Het heeft in zekere zin een prima jazzy feeling over zich...met vele dank aan Richard Davis die door zijn geweldige bass spel, zijn stempel drukt op dit album en het ook net dat beetje meer geeft. Misschien..ja misschien nog wel zelfs meer als Van Morrison. Niet verwonderlijk als je de achtergrond van die man bekijkt...deze beste man die double-bass speelt is sinds 1977 een professor aan de universiteit...en geeft daar les in bass, jazz en improvisatie...net datgeen wat hij ook al deed op dit album naar mijn smaak. Nee lees zijn cv er maar op na...geen kleine man die Richard. Daarnaast ene meneer Jay Berliner die gespeeld heeft met niemand minder als Charles Mingus. Connie Kay, die het drummen zichzelf eigen heeft gemaakt en gespeeld heeft met Stan Getz/Charlie Parker en Miles Davis..hoezo een jazzy feeling over dit album.

Back to Van Morrison..ook geen kleintje zelf...nou qua grootte misschien wel, maar dit is een droomdebuut met dito droommuziek. Dit album dien je te beleven, terug weggezakt op je bankstel of je favoriete stoel, vermoeid van een lange dag en dan als een warme deken deze prachtige muziek over je heen laten komen. Dit album klinkt als een lang uitgerekte Brown Eyed Girl..dat nummer symboliseert voor mij op de een of andere wijze leven, energie, liefde en laat de dingen zijn zoals ze zijn.

Van the Man, heeft op uitzondering van Connie Kay die helaas in 1994 overleden is, met de andere musici uit die tijd, een tweetal optredens gegeven en het gehele album gespeeld. Dit zal nog op cd uitgebracht gaan worden..Astral Weeks live at the Hollywood Bowl. Ben benieuwd, wat een re-master versie van dit album zou geen slecht idee zijn.

Een instant klassieker dat is het.

Ik vind dit album ook geniaal. 'Beside You' en 'The Way Young Lovers Do' zijn favoriet. Prachtig!!!

Dit is niet correct, gitarist Jay Berliner was de enige van de oorspronkelijke muzikanten die op het concert acte de présence gaf. Contrabassist Richard Davis moest op het allerlaatste moment afzeggen vanwege een 'family emergency'. John Payne en Warren Smith, Jr. waren evenmin present.

I stand corrected. Weet ik dat ook weer.

Vooralsnog 4*, maar wellicht in de toekomst een verhoging. De plaat weet mij meteen te pakken en te boeien

Ik hoor toch niet echt rock in dit album...

Het prachtige Slim Slow Slider de minste stemmen? ...

Wat een schaamteloze vertoning

Oh ja, ***** voor dit meesterwerk.

Uit de vele reacties hier maak ik op dat dit een groeialbum is.

Dat hoop ik dan maar. Tot nu toe kan ik alleen Madame George waarderen.

Dat is het zeker, na een tijdje zul je ze niet meer uit je hoofd kunnen zetten , dat kan ik toch niet meer.

Deze van de week voor een leuk prijsje gekocht. Ik kende er wel wat van (fragmentarisch) en hebhet nu een aantal keren beluisterd. Op de individuele nummers ga ik misschien nog wel eens in, maar waar ik wel aan moet wennen is het af en toe "schaapachtige geblaat" in zijn zang, wat uiteraard een persoonlijk 'beleving' is (of niet); voorlopig 3,5 ster.