Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Nou, gezien de mate waarin het album muzikaal gezien een collage is van (historisch) zwarte muziekstijlen, dat wil zeggen funk, disco, jazz, blues en hiphop (verwoven in een hiphopvorm); het gegeven dat de clip een verzameling jaren tachtig en negentig videoclipclichés is (breakdancing, supermarktshots, lowriders, wulps aandoende vrouwen met bepaalde gewelfde lichaamsdelen &c); en het beeldformaat en belichting van de video (4:3) lijkt het me een onvermijdelijke conclusie dat de video iets anders probeert te betekenen dan andere, doorsnee hiphopvideoclips. Let wel: ik probeert niet te beweren dat het een geslaagde keuze is geweest. Stomme clip.

In andere, doorsnee hiphopvideoclips zitten (afgezien van het beeldformaat) toch precies dezelfde ingrediënten? Waarom heeft het bij deze clip dan een betekenis?

Nee, helemaal niet. Auto's en erg naakte dames komen wel nog erg vaak voor, maar niet in de vorm waarin ze in de clip van King Kunta gebracht worden; tegenwoordig zijn het eerder supercars en modellen met minder dikke dijen en een lichtere huid ('lightskins' in het Engels). Bovendien kun je die elementen allemaal moeilijk los zien van de vorm van de videoclip, en dat in ogenschouw nemend vind ik eht moeilijk om te beweren dat King Kunta een typische gangsterrapvideo is.

Och het is allemaal weinig speciaal en wat gedateerd maar dat slaat ook gewoon terug op de inhoud van het nummer dat toch een soort van brag en boast feel heeft. Het resultaat is inderdaad een clip die je hooguit een keer uitkijkt en dat is dat. Weinig vernieuwend of origineel maar moet verder ook niet. Het medium "videoclip" vind ik sowieso wat gedateerd.

King Kunta is het beste wat dit album brengt (voor mij dan). Kan me niet echt vinden in dit album, maar zeg ook zeker niet dat het slecht is. Heb alleen het idee dat Kendrick dit album wat té creatief in elkaar heeft willen zetten, zit voor mij te weinig flow in. De beats zijn niet slecht, maar hebben gewoon te weinig structuur.

Ga niet stemmen. Maad kid beter!

Hoe goed ik het album ook vind, ik begin me toch echt mateloos te ergeren aan al die Kendrick fanboys die maar blijven schreeuwen wat voor een klassieker dit is.

Dit is echt een klassieker.

Ik heb wat moeite om door het hele album heen te komen maar King Kunta is nu al een klassieker.

Bwa klassieker is toch een term die je pas na een tijd kan toekennen aan een album. Nu ik heb wel dat instant classic gevoel dat ik destijds ook had bij pakweg 2001 maar het blijft toch afwachten hoe het album de tand des tijds doorstaat. Het omgekeerde gebeurt overigens ook vaak, bij GKMC was ik aanvankelijk niet echt weggeblazen maar naarmate ik het album steeds vaker ging luisteren, kwam het steeds beter binnen en een jaar later had ik wel dat klassiekergevoel erbij...

GKMC had bij mij flink wat tijd nodig en ik vind het nu een leuk album maar verre van een klassieker.
Deze bevalt mij echt een stuk beter, vooral de producties gaan met stip omhoog.
Een klassieker moeten we inderdaad maar eens zien na verloop van tijd, kijken of het nog steeds zo goed klinkt maar vind dit echt een goed album en beter dan verwacht.

sommige platen zijn objectief gezien meesterwerken en mijlpalen in de muziekgeschiedenis. dit is er zo eentje. dit is meer dan een plaat: het is een coherent, filmisch en verhalend geheel dat zo ongeveer alle genrebepalingen overstijgt.

dit is het type plaat die men binnen 50 jaar op het zelfde niveau zal zetten als een "sgt peppers", een "kid a", een "what's going on" of een "velvet underground & nico".

overigens zelden gezien dat critici zo unaniem lovend zijn over een album. metacritic scoort de plaat op 97/100, met niet minder dan 15 perfecte scores en slechts enkele publicaties die er minder dan een 9 voor veil hebben

Ik vind dat je iets pas een klassieker kan noemen als deze over een langere periode nog steeds gezien wordt als een absolute topplaat.
Vaak genoeg heb je albums die voor een tijdje echt vet klinken en dan ineens een stuk minder interessant worden. Aangezien deze net uit is, lijkt het me wat vroeg om het al als een klassieker te zien...maar hij heeft potentie

Zeker de plaats in muziekgeschiedenis is pas te zien na een langere periode. Hoewel je nu kunt denken dat dit een grote mijlpaal gaat worden, ligt dat aan andere artiesten die hier ook inspiratie uit halen. En ik zie nog steeds niet het grote interessante aan de vermenging van soul en hiphop, als ik eerlijk mag zijn. Dat is toch iets dat bijna sinds het begin al in mindere of meerdere mate is gebeurd.

Zo gek vernieuwend is het album inderdaad niet. Ik hoor er erg The Roots in, veel van hun jazz-kant en dat dwarse van Phrenology, jaren negentig-hiphop met jazzflirts ook, en die fusie van soul en hiphop is ook verre van nieuw. Het is allemaal heel slim bij elkaar gezocht, dat wel. Bijvoorbeeld een Kanyeëske productie combineren met Public Enemy-aggressiviteit op 'The Blacker the Berry', dat vind ik een strakke move.

Qua sound is het ook niet echt vernieuwend, nee. Toch zou dit best een invloedrijk plaatje kunnen worden. Niet zozeer omdat wat hier gebeurt allemaal nooit vertoond is op muzikaal gebied, maar het zou kunnen dat andere mainstream hiphopartiesten ook meer aangespoord worden grootser te denken over albumconcepten of het meer aandurven om minder commerciële, zelfs vrij gewaagde dingen ('U') op plaat te zetten. Want ik vind dit wel een bijzonder album, zeker als je bedenkt dat dit gewoon mainstream is. En mainstream hiphopartiesten die op geslaagde wijze gewaagde dingen doen, die zijn er niet zoveel (buiten Kendrick en Kanye).

Maar dat is allemaal speculatie. De impact van dit album is nu erg groot en het is best tof dat mee te maken. Dat dit album vergeten gaat worden lijkt me wel sterk.

Ik denk dat je daar toch best gelijk in hebt: het gaat ook om Lamars, min of meer, mainstreampositie. En een rapper die krankzinnig verkoopt en er zinnige en soms behoorlijk militante opmerkingen uitgooit over raciale kwesties, is toch wel bijzonder binnen het mainstreamlandschap. De reikwijdte is daarom ook heel groot. To Pimp a Butterfly komt wel op een goed moment, gezien recente volksopstanden in Amerika, en controverses rond politiegeweld. Opvallend overigens dat Lamar nooit naar dat geweld lijkt te verwijzen. (En aan het rijtje Kanye en Kendrick zou ik graag The Roots toe willen voegen.)

Ja, en er zullen er vast nog wel wat te bedenken zijn.

Nu schiet trouwens Earl Sweatshirts nieuwste me ook te binnen.

Eigenlijk deed Lil' Wayne met Rebirth trouwens ook iets enorm gewaagds en niet commercieels. Maar op die manier lijkt er nooit naar dat album gekeken te worden. Vooral omdat het echt vreselijk is, gok ik

King Kunta vind ik tof, I echt vreselijk (vooral vocaal dan, ik hoor een smurf rappen op 1.28 ofzo) op bepaalde stukken. Genoeg mensen in mijn directe omgeving schijnen dit helemaal geweldig te vinden. Toch maar eens beter proberen, als die smurf maar opdondert........

Maar na een tiental luisterbeurten wel. Meesterwerk en nog beter dan GKMC, klaar.

En ik ook nog Drake. Op nothing was the same staan er toch ook wel een paar briljante en vernieuwende nummers.

Ik zou eerder If You're Reading This It's Too Late kiezen ipv Nothing was the same.

Zo kan ik nog wel 20 artiesten toevoegen aan zo'n rijtje. Aan Drake is natuurlijk niet veel bijzonders. Ja, rappen en muziek maken kan ie goed en hij heeft inderdaad een fijne eigen stijl, maar om nou te stellen dat ie zulke (succesvolle) gewaagde dingen doet vind ik klinklare onzin.

Hoewel ik dit album niet erg bijzonder vind, kan ik wel begrijpen dat er een kans bestaat dat mensen over 20 jaar naar dit album terugkijken als invloedrijk en dat het iets teweeg heeft gebracht in de mainstreammuziek.

How Much a Dollar Cost, geniale track!

Het is trouwens niet omdat een plaat qua sound niet enorm vernieuwend is of anderen niet inspireert om hun sound op een vergelijkbare manier te laten evolueren, dat het geen classic kan zijn. Het combineren van hip hop met jazz, spoken word, soul en toch wel vooral funk is niet nieuw. Maar de combinatie van al die stijlen op 1 plaat, een sound die soms doet terug denken aan de g-funk van de jaren 90, dan weer de jazzy hip hop uit die periode tot de wat meer klassieke pompende beats van rond de eeuwwisseling, is toch vrij onconventioneel. Dat alles daarenboven niet gedateerd klinkt maar aanvoelt als een geüpdatete, modernere versie van hip hop uit eerder periodes, vind ik een extra pluspunt qua vernieuwing. Bovendien ligt de plaat qua sound niet in het verlengde van zijn vorige album, hoewel dat album werd gezien als een modern day classic. Een gewaagde maar uiterst geslaagde keuze, voortborduren op het succes van GKMC was veiliger geweest.... Om het helemaal af te maken is Kendrick een uitstekende MC (over zijn stemgeluid kan je discussiëren maar qua flow, rijmschema's en vooral lyrics is hij echt wel top) en klopt de plaat van begin tot eind. Het concept, de opeenvolging van tracks,... alles lijkt een natuurlijke flow te hebben.

Ik beluister nu al weken aan een stuk alleen TPAB, iets wat aanvankelijk niet het geval was bij GKMC. Daar moest ik een jaar lang wennen aan de sound en het album intens beluisteren eer hij volledig binnen kwam en de genialiteit ervan volledig tot me doordrong. Al die tijd vond ik het gewoon een leuke plaat maar niet het meesterwerk dat men ervan maakte. De plaat bleef echter boeien en uiteindelijk viel het spreekwoordelijke eurocentje. Het gekke is dat deze plaat qua sound eigenlijk minder "makkelijk" is, GKMC is luchtiger maar de subtiliteit ervan maakt de plaat geniaal. Die subtiliteit vind je hier ook terug maar het geheel er rond is een stuk gevarieerder. Een maand geleden beluisterde ik GKMC echter nog eens en ik vond de plaat minsten even geniaal als 2 jaar geleden, waarna ik de score naar een 5 heb verhoogd (komende van 3.5 aanvankelijk). TPAB heb ik meteen op 4.5 gezet, of het ooit tot een 5 komt, weet ik je binnen 1 tot 3 jaar te vertellen

Brammeke luistert de laatste tijd niet zo heel veel hiphop meer. Brammie is vooral bezig met extreem harde black metal. Maar vandaag heb ik mij onderworpen aan misschien wel hét album van het jaar. Zo vreselijk gecompliceerd als sommige beweren is het zeker niet, maar man o man wat heeft deze man een talent. De eerste keer dat ik zijn kabouterstem hoorde vond ik het poep. Nu luister ik al zo'n beetje de hele dag naar een flow waar je u tegen zegt. En dat basslijntje in King Kunta... Mmmm.

Beste Kendrick,
Zou je volgende keer je album iets vlotter kunnen laten klinken? En niet na elke drie minuten van 'harde beats' twee minuten slap lullen? Dat zou ik echt fijn vinden!

M.V.G.

Het is een publiek geheim dat Kendrick zich vooral laat inspireren door 2Pac, Dr. Dre en Michael van Gerwen, dus ik denk dat de bovenstaande oproep weleens succes kan hebben.

Serieus??? Ik vind het album juist een enorm goed geheel met teksten die ergens over gaan en voor een keer producties om van te smullen. Maar vooral de lyrics die zijn echt goed...

Toch begin ik me wel langzaam te storen aan elke keer hetzelfde stukje tekst aan het eind van de nummers.

Erg muzikaal album. Veel jazz en funk invloeden vooral. Dit zonder gedateerd te klinken. Of het heel vernieuwend is, durf ik niet te zeggen. Daar heb ik iets te weinig hiphop releases van de laatste 4 jaar voor gehoord. En dat wat ik al ken, vind ik niet vergelijkbaar. Echt baanbrekend komt het ook alweer niet over op mij. Het klinkt verder wel erg lekker allemaal. Kendrick heeft ook een eigenaardige, opvallende stemgeluid, wat bijdraagt aan de vibe van dit album. Heel eigen. Een mc heeft iets nodig wat hem onderscheidt van de rest. De teksten van Kendrick heb ik nooit met veel aandacht naar geluisterd. Vraag me niet waarom, maar nergens nodigt hij mij uit om zijn teksten nader te bestuderen. Ik neem genoegen met de producties, de hooks, zijn stem en zijn flow. Ik wel best geloven dat hij een uitstekende schrijver is.

Het verschil met Good Kid.. is voor mij voornamelijk dat op dit album, itt Good Kid, bijzonder weinig uitschieters zijn te vinden. Op King Kunta en Blacker the Berry (en misschien How Much a Dollar Cost) na zijn weinig nummers mij als losstaande tracks bijgebleven. Good Kid zat vol met nummers die ik op repeat kon zetten. Als geheel klopt dit album dan weer wat meer.

Nog iets vaker luisteren om echt een waardeoordeel aan te kunnen koppelen, maar een fijne plaat is het zeker. Overigens wordt het voor mij nergens echt geniaal. Maar dat is dan ook vrij zeldzaam. Dat vergeef ik Kendrick.

White power.