Neil Young - Living with War (2006)

De Amerikaanse (+coalitie) inval in ligt alweer ruim tien jaar achter ons, dus dat maakt het makkelijk om Living With War af te schrijven als een gedateerd album dat gerust op de mestvaalt van de geschiedenis gegooid kan worden. Dat vind ik iets te makkelijk.
De teksten handelen in meerderheid inderdaad over de oorlog in Irak, en de bijbehorende termen als ‘Shock and Awe’ en ‘Mission accomplished’ en de geluidsfragmenten van Bush in Let’s Impeach the President maken het album in die zin wel gedateerd: Living with War is geen universeel anti-oorlogsalbum. Daar staat tegenover dat sommige andere nummers, zoals The Restless Consumer (voor mij een van de beste nummers op het album), niet direct de oorlog in Irak behandelen en ook in andere situaties van toepassing zijn.
Belangrijker dan dat vind ik dat Living with War ook tien jaar na dato nog steeds een gevoel van urgentie bij me weet op te wekken, een gevoel van iets te moeten doen, of in ieder geval mijn stem te laten horen. Daarnaast vind ik het album nog steeds erg boos klinken. Neil Youngs woede komt nog steeds oprecht over, en lijkt na twaalf jaar na de inval nog steeds relevant, niet in de minste plaats gezien de toestand in Irak op dit moment. Bij die woede en urgentie vind ik het onaffe, het afgeraffelde van deze cd eigenlijk perfect passen. Geen tijd voor een gepolijst geluid, voor piekfijn uitgewerkte nummers, of zelfs maar wat afwisselende drumpartijen.
Dat wil niet zeggen dat ik alle nummers de moeite waard vind. Vanaf The Restless Consumer vind ik het album pas overtuigend worden, en na Let’s Impeach the President zakt het niveau ook weer een beetje. America the Beautiful vind ik een draak, die een voldoende goede reden vormt om Living with War af te zetten. Daarnaast viel me op dat ik dit album vooral sterk vind als ik het niet al te vaak draai. Zet ik het een paar keer per week op, dan begint het me toch snel te vervelen.

Living with War is voor mij een album dat nog steeds overtuigend overkomt, mits met mate beluisterd. Of, in sterren uitgedrukt: 3.5*

Haha

Daarnaast viel me op dat ik dit album vooral sterk vind als ik het niet al te vaak draai. Zet ik het een paar keer per week op, dan begint het me toch snel te vervelen


Wel album verveeld dan niet?

Een van de weinige albums van Neil Young die ik nog nooit had beluisterd tot vandaag. Het was niet alleen lang lastig te vinden op internet toe het uitkwam maar ook omdat ik verwachtte dat het te eenzijdig zou zijn.

Muzikaal valt het wel goed te pruimen, gruizig / Lo-Fi, en de teksten vallen eigenlijk ook wel mee. Heb iets meer moeite met zijn wat onvaste stem. Zoals in The Restless Consumer, waar er duidelijk te veel noten zijn die te hoog zijn voor hem.

Shock and Awe wat steviger en iets strakker op de wat aandoenlijk amateuristische trompettist na. Mijn favoriet van het album.

Roger and Out klinkt muzikaal verdacht veel als Every Rose has its Torns van Poison.

America the Beautiful is gewoon mooie Gospel maar heeft verder niet veel met Neil te doen, tenzij hij een kerstsingle wilde uitbrengen, zonder daar eentje voor te hoeven schrijven (of zingen).

Dit album was juist overal te vinden destijds omdat Neil Young het gratis streamde omdat hij de boodschap zo belangrijk vond. Zelf vind ik de ruwe versie van dit album (in the beginning) net iets beter. Ook vanwege het interessante bonus materiaal op de DVD. Dit album is denk ik nog steeds toepasbaar op de Trump administration maar evenzogoed een tijdsbeeld.

Het blijft een geweldig album van Young.

Oorlogen blijven bestaan, Amerikaanse inmenging eveneens, en presidenten komen en gaan. De namen mogen dan wijzigen, de thema's blijven onveranderlijk.

Ik kom een dergelijk strijdbaar album, met korte, puntige, stevige rockers met scherpe teksten, aangevuld met af en toe een trompettist uit het leger en samenzang met een vrijwilligerskoor, eigenlijk nergens tegen in het oeuvre van Young.

Toch vind ik deze spontane, strijdbare opzet en dan tegelijkertijd toch ook de sterke composities zo'n beetje het meest aantrekkelijke wat Young ooit heeft gedaan. En dat is natuurlijk niet weinig.
Het blijft in zekere zin dus actueel, alleen andere plaatsen, andere namen en een andere tijd. Maar je kunt het nog steeds afspelen (en graag met een beetje volume):

Let's impeach the president

Er zijn van die albums die ik niet zou missen als ik ze zou verwijderen uit mijn collectie. Dit is één van die albums. Het blinkt uit door ondermaatse songs vol kretologie, een monotoon gitaargeluid en last but not least een vreselijk drumgeluid (Chad Cromwell was de drummer). Het album kocht ik snel na het verschijnen, maar ik was zeer teleurgesteld. In de herkansing die het album onlangs van mij kreeg werd het er niet veel beter op. Het introspectieve Roger and Out is het enige nummer dat me in positieve zin raakt, maar dan is het album alweer bijna aan zijn einde. America the Beautiful, waarmee het album eindigt vind ik ook wel aardig, maar verder is dit album helaas niet aan mij besteed.

Het blijft prachtig.
Niet alleen het geluid.
Ook de teksten die onvervalst getuigen van het anti oorlog sentiment doen voor de geïnteresseerde luisteraar de emoties hoog oplopen.
Het meezingen van een speciaal daarvoor opgetrommeld koor versterkt het effect.

Ik heb eigenlijk dringend behoefte aan een album als dit inzake Rusland en Putin.
En dan ergens mooi opgenomen midden in een graanveld in Oekraïne.
Dicht bij de eerste groep Russische militairen.
De opnames op internet, de cd en bijbehorende dvd worden dan verspreid in Rusland.
Maar ja, zouden we dat nog aan Neil kunnen vragen.

Neil Young zal vast denken: "Oekraïne..., dat is ver weg van mijn Canadeese bed, geef mijn portie maar aan Fikkie". Geef 'm eens ongelijk, immers als bejaarde singer-songwriter hoeft Neil Young niet meer alle ellende van de wereld op z'n schouders te nemen.

Uit mijn uitgebreide NY verzameling heb ik deze nog eens bovengehaald. Voor mij een mindere NY , maar het openingsnummer After the Garden is toch wel een geweldig nummer.
Deze plaat lijkt mij geen instapplaatje om NY te leren kennen.
Ik heb NY leren kennen door platen als Everbody knows this is nowhere, Harvest en After the goldrush. Maar ja, dat zijn dan wel stuk voor stuk NY klassiekers.