Jamie xx - In Colour (2015)

Van begin tot eind vind ik het echt een geweldige plaat. Ben alleen heel erg benieuwd of dit album de tijd doorstaat... nu vind ik het in elk geval een 5.

Bijna precies hoe ik er over denk. Wisselt twee stijlen met elkaar af, met als resultaat dat het nergens excelleert. Wel bovengemiddeld omdat het zo catchy is en veel variatie biedt, maar wat er verder zo bijzonder aan is hoor ik niet.

Long awaited maar stelt tijdens de eerste (volledige) luisterbeurt absoluut niet teleur. De vrijgegeven nummers die in aanloop naar het album zijn verschenen waren uiteraard al een goede indicatie dat dit album mee zou gaan dingen bij de top van 2015. Ik ga het album nog wat vaker luisteren alvorens ik mijn stem plaats.

SLEEP SOUND heeft mij overtuigd om dit album eens door te nemen; zoals een robot die na afgedankt te zijn door zijn menselijke overlord naar een elektronische hemel opstijgt, zo klinkt SLEEP SOUND.

jammer van al die kutfeatures, was niet echt nodig

Gewoon maar weer een album met The XX maken, de chemie ontbreekt hier wel.

ff volhouden deric, vond het eerst maar 3 keer niks, veel ophef over een luchtig plaatje. Inmiddels ben ik aardig hooked. Het einde van Gosh bijvoorbeeld, werelds

Bovendien kan ik de afwisseling in stijlen wel waarderen

Ik stem dan ook niet, maar snap dan ook de 4,5 en 5 sterren niet helemaal.
Wees eerlijk: helemaal luisteren of niet stemmen!

Loud Places vind ik erg goed. Maakt mij wel nieuwsgierig. Ben niet bekend verder met Jamie xx.

Echt een fijn album. Van begin tot eind. 4,5*

Vanwege het eerste bericht van Herman bij het debuut van The XX ben ik erg snel naar dat album gaan luisteren.
Hij noemde dEUS en Chris Isaak, dus ik was wel nieuwsgierig geworden.
Ondanks dat ik deze artiesten totaal niet terug hoorde, trok The XX mij wel gelijk.
Voor mij hadden ze juist raakvlakken met het kille van de jaren 80.
Het koude oorlog gevoel.
Ik moest meer aan The Hurting van Tears For Fears denken, en ook aan It’s My Life van Talk Talk.
Het verhaal van een jongen en meisje in een afstandige wereld.
Twee geliefdes?
Broer en zus relatie?
Mooi hoe die stemmen zich een weg mengen in de bijpassende muziek.
Jamie XX moest het brein achter dit gebeuren zijn, dus wel degelijk benieuwd, en met hoge verwachtingen naar In Colour gaan luisteren.
In Colour; inderdaad, er is meer kleur aanwezig, maar ik had juist meer met die 50 tinten grijs die The XX die geladen, erotische sfeer geeft.
In Colour is voor mij de omschakeling van een zwart wit televisie, met aan de zijkant zo’n draaiknop met de mogelijkheid om het beeld lichter en donkerder te maken, naar een kleuren televisie met afstandsbediening.
Ook In Colour wordt terug gegrepen naar de jaren 90, Robert Miles erotic dreamhouse, maar ook de meer eigenzinnige The Future Sound Of London, en zelfs wat van Orbital.
Zo af en toe worden er nog collega’s van The XX doorheen gemixt, maar duidelijk op de achtergrond.
Ik denk dat dit een geweldig album is voor liefhebbers van de jaren 90 dance, maar mijn voorkeur gaat over het algemeen meer uit naar de jaren 80 disco.
Voor mij is in ieder geval duidelijk, dat The XX een band is, waarbij elk aandeel van elk afzonderlijk lid even belangrijk is.

Mooi bericht weer, deric. Ik snap ook goed dat dit je verder niet trekt.

uiteraard komt pitchfork weer klaar op deze shit, verrassend

Jamie xx: In Colour | Album Reviews | Pitchfork

Je lijkt daar niet blij mee te zijn?

Het maakt me verder niet zoveel uit Maar ik vind het niet geheel terecht en denk tevens dat het zo hoog is alleen omdat het hier gaat om leden van The XX

Jammer, doet me (te) weinig. Dat gecombineerd met enkele echt onprettige tracks doet me vermoeden dat ik dit niet al te vaak ga beluisteren.

Ach.. Pitchfork moet je ook maar een beetje met een korreltje zout nemen. Ik vind het overigens een fijn album tot nu toe.

Mja, klopt inderdaad. Ik vind het verder ook een puike plaat hoor, alleen vind ik de features nogal overbodig en wat mij betreft halen ze de kwaliteit ook een beetje omlaag. Maargoed, ik heb The XX nooit heel bijzonder gevonden, misschien komt het daar door

Net in de periode waarin ik me heel erg begin te interesseren voor het hele ambient trance/ambient techno-geluid van midden jaren '90, komt Jamie xx met een album op de proppen dat bol staat van deze sound. Mijn interesse had hij sowieso al, Girl vind ik beter dan eender welk xx-nummer en ook Gosh, met die hemelse outro, kon ik ook meteen smaken.

En wat blijkt nu? De rest van de plaat doet helemaal niet onder voor beide nummers! In Colour staat qua niveau zelfs nog een treetje hoger dan beide xx-platen, vind ik. Een vrolijk klinkend album met duidelijk melancholische ondertoon werkt wat mij betreft net iets beter dan wanneer het geluid een en al melancholie is.

Maakt bij mij zeker kans als album van het jaar!

Dan verwacht je niet veel van dit jaar

Opvallend om te zien in hoeverre - een enkele uitzondering daargelaten - de usual electronic suspects deze schijf links (rechts?) laten liggen. PitchFork laat me verder Siberisch, alhoewel nu ze Holly Herndon - Platform ook waarderen, ik mezelf afvraag of ik nu aan het verhippen ben of vermainstreamen. Dit is trouwens redelijk ok onder de afwas.

Jamie xx staat al jaren in de top van meest interessante danceproducers uit de UK. Op Coexist had Jamie xx ook al hoorbaar de belangrijkste vinger in de pap. Alleen de debuutplaat is misschien een beetje van allen, daarna is het alleen maar Jamie xx die boeiende projecten heeft gedaan.

Heerlijk album, de dynamiek in de nummers is goed vormgegeven in de albumhoes en titelnaam. Echter, I Know There's Gonna Be (Good Times) is mij iets te apart.

Het contrast doet mij helaas erg denken aan 'Fitter Happier' op OK Computer.

Dit is wel grappig. Na één draaibeurt snap ik meteen dat alle zichzelf serieus nemende muziekrecencenten deze plaat met een ferme plasser zitten de beluisteren. Dat is echter een veronderstelling die ik niet kan duiden. Laat het een gevoelskwestie zijn. Ik vind het dan weer zo jammer dat ik er niet zo heel veel mee kan. Het is best knap gemaakt, maar het raakt me nergens en ik veer nergens op. Waar ik dat bij the XX hier en daar nog wel had. Of is deze plaat alleen voor de fijnproevers..?? (ik lust namelijk ook geen olijven, whisk(e)y en kaviaar).

Nee hoor. Maar het helpt wel als je wat affiniteit met dance hebt. Het is niet vergelijkbaar met The xx dus dat je The xx goed vindt, zegt niks over het goed vinden van Jamie xx. Hij grijpt veel terug naar bepaalde jaren '90 dance, o.a. UK Garage, en als je vanuit het oogpunt van The xx naar deze muziek gaat luisteren, kan dat nogal wennen zijn.

En waarom twijfel je daar dan over?!

Interessant! Heb jij in dat kader een luistertip waar ik eens mee kan beginnen?

Ik zou denken vroege Orbital (Halcyon), 808 state (pacific) in sommige nummers, acid house komt ook wel terug. Ik woonde zelf begin jaren 90 in Engeland en ging naar die raves dus ik snap de verwijzingen naar die scene maar dit is soft in vergelijking naar wat er toen gedraaid werd. Op de free raves in Engeland gingen ze hard, echt hard. happy hardcore, old school hardcore, techno, breakbeats, vroege jungle . Uk garage bvb kwam veel later en werd alleen in de clubs gedraaid, niet op de raves.

Goed album, maar misschien net allemaal een beetje te braaf.
Jamie kleurt steeds mooi binnen de lijntjes.
Volgende keer mag het wat experimenteler en gewaagder zijn. Hij mag Burial als het goeie voorbeeld nemen

Dank!! tsja, Jamie XX is inderdaad iets heel anders dan -pak 'm beet- Roni Size. Maar ik ga verder met de ontdekkingstocht. Leuk!

Goed gezegd, het is bijna nergens echt vernieuwend. Het lijkt er dan ook meer op dat Jamie XX wilt scoren bij het grote publiek. Ik vind het nummer "I know there's gonna be good times" daar een goed voorbeeld van. Volledig misplaatste track in mijn oren.

Voor de rest zet ik deze plaat graag op en kom ik er de zomer wel mee door.