Tame Impala - Currents (2015)

Zijn er eigenlijk meer mensen die bij 'Yes i'm changing' denken aan Twin Peaks?

Het zal wel aan mij liggen maar ik vind het helemaal niks dit.. Ik dacht dat Tame Impala een psychedelische rockband was, niet deze popmuziek waar we al zoveel van kennen. Is het slecht? Nee ik denk het niet. Is het saai? zeker weten. 2*

Waarom duurt Disciples maar 2 minuten... Wat een goed nummer, 3 minuten te vroeg klaar.

Na de vakantie net mijn 2LP in 2 kleuren (geel en paars) vinyl opgehaald. Wat ziet dat er mooi uit (en oh ja, klinkt het goed)!

Tame Impala goes synth-pop en dat smaakt mij best goed eigenlijk. De openingstrack trekt de luisteraar op memorabele wijze het album binnen. Let it happen is ruim 7.5 minuut perfecte ritmische popmuziek. Niet elk nummer is echter even goed geslaagd: Yes, I'm changing vind ik bijvoorbeeld net iets te gelikt. De R&B-invloeden heb ik (gelukkig) nog niet ontdekt. Prima plaat. Zit bij mij ergens tussen 3.5* en 4* in. Geen eindejaarslijstjesmateriaal(wat een goed scrabble-woord overigens ), maar wel erg genietbaar.

Ik was nogal wat huiverig voor dit album: Let It Happen vond ik een erg lekkere single, maar de paar die daarna kwamen nauwelijks te pruimen. The Less I Know The Better vond ik dan wel weer een fijne met die melodietjes die door elkaar dwarrelen zoals we dat kennen van hun oudere nummers, dus toch eens dat album geprobeerd. En ik moet zeggen dat het me eigenlijk wel bevalt. Dat gladde discogeluid past het psychedelische geluid eigenlijk wel goed. Goede plaat en die mindere singles vallen in de context van het album ook een stuk beter op hun plek. Ergens doet het me wel aan Daft Punk's Instant Crush denken, maar ook aan de single die Kevin Parker opnam met Mark Ronson: Mark Ronson - Daffodils (Audio) ft. Kevin Parker - YouTube

Ik heb het nu een paar keer beluisterd en moet bekennen dat het toch beter klinkt dan in het begin. Dat het helemaal jaren tachtig klinkt klopt ook niet helemaal maar vind wel dat het een stuk tammer is. Bij deze toch nog een leuk album.

Vooralsnog vind ik niet Let it Happen, maar the Moment de echte knaller op deze plaat. Heerlijke dik aangezette synths en super basslijn. Ongelooflijke sfeer heeft dat nummer. Disciples had inderdaad 3x zo lang mogen duren. Tame Impala brengt opnieuw een plaat met genoeg leuks, maar niet genoeg om als geheel geslaagd te noemen. Een probleem wat ik eigenlijk al vanaf Innerspeaker heb met deze band. Parker lijkt altijd zoveel te willen doen met een plaat dat het een beetje een overkill aan ideeen wordt. Wel een zeer getalenteerde muzikant waarvan ik zeker weet dat hij op een dag met een echte klassieker komt.

Dit is dus duidelijk niet mijn muziek. Het doet me niets, het zegt me niets, het is saai. Elektronische snufjes her en der wat mij totaal niet bevalt. Eens geluisterd, nooit weer. Totaal niet mijn genre.

Tss, kom eens uit die hokjes...
Dit is niet meer of minder poppy dan Lonerism. Laat je toch niet zo leiden door het feit dat een melodie gespeeld wordt op een synthesizer of een gitaar. Het gaat om het idee, niet om het instrument.

Tja er zitten nou eenmaal veel Rockists op Musicmeter.

Synthesizers zijn gewoon kut.

Wat een onzin. Het gaat net zo goed om de uitvoering. Ik ben gek op gitaarklanken, hou van orgels en van piano's, maar heb minder met bepaalde synthersizer klanken (sommige vind ik wel mooi, zeker als ze door Rick Wright worden gespeeld ). Als je een nummer hebt met een mooie melodie, kun je die naar mijn smaak enorm verkrachten door er allerei vage electronica bliepjes doorheen te gooien. Heeft niets met hokjes te maken, maar gewoon met smaak.

Wat een ontdekking! Ik kende deze heren al langer maar had nog geen album beluisterd. Heel veel sterke nummers op dit album: Let It Happen, Yes I'm Changing, The Less I Know the Better, 'Cause I'm a Man... Ook Eventually bijvoorbeeld is een zeer goed nummer. De twee laatste nummers zijn wat minder, jammer van de zwakke afsluiters.

Snel de andere albums eens downloaden en beluisteren

meesterwerk

en ik moet weerom luidop lachen met de talrijke conservatieve gitaarfetisjisten hier op mm die dit plaatje niet kunnen smaken omdat de gitaartjes verdwenen zijn. duidelijk blijven plakken in een vorig leven, die jongens.

Ik heb het geprobeerd, maar kan er echt niet veel mee.

Ik vind de sound van de basgitaar en de drums niet mooi. En de zang ook niet. Daarbij duren de thema's te lang om te boeien. Het duurt maar en het duurt maar.
Natuurlijk is het psychedelisch en uiteraard houd ik ook daarvan, maar niet op deze manier.

Nee, leuk voor de band dat ze wereldberoemd zijn, maar ik zoek mijn heil ergens anders. Ik ga er ook geen cijfer aan hangen, want deze muziek is gewoon niet voor mij bedoeld.

Dit vind ik juist het sterke punt van dit album, de productie. Die drums klinken geweldig, lekker dikke compressie op de snare en kicks. Heerlijk in your face zoals het moet...knallen!

Verbaast me niets dat jij dat vindt. Maar ik raakte geïnteresseerd in deze plaat door de vermeende electro/synth invloeden. Ik ben niet zo gek op de stoner/fuzz/psych sound van de band.

En dat is best vreemd. Want vroeger zou ik het te gek vinden. Ik was een flinke stoner-liefhebber. Misschien komt het wel weer terug.

Let it Happen, nummer van het jaar en zomerplaat voor mij. Prachtig! Rest van het album ook zeer goed. Ik hou gewoon van die zweverige sound.

Ik begrijp best dat sommigen dit mooi vinden, maar ik vind het vooral Pale (blank) en zielloos.

Ik draai de laatste van Pond veel. Dit kan gewoon kant B zijn. Een rustiger kant dan. Ze komen allebei uit Australië....toeval of niet? Maar de muziek is lekker dromerig, je moet ervan houden.

Een aantal leden hebben een hele tijd live meegespeeld in de band. Volgens mij nu nog 1 of 2 leden van Pond. De frontman is sinds kort niet meer in Tame Impala om zich op Pond te richten.

De synthesisers maken de muziek net beter vind ik

Hoe dan ook één van de spraakmakende platen van dit jaar. Veel aandacht in diverse media, hoge waarderingen in veel reviews. En eerlijk gezegd, kan ik het ook wel waarderen. Meanderende, psychedelische synthpop, waarbij Kevin Parker opnieuw bewijst gewoon goede liedjes te kunnen schrijven. De plaat zet zich makkelijk vast in je hoofd en laat niet meer los. Anders dan de voorgangers, niet minder. Dit album ga ik nog wel even onthouden.

Dit is echt niets voor mij, op papier klopt het maar het lukt me niet om zijn stem te appreciëren: Wat is dat toch tegenwoordig met al die zangers die zo hoog zingen. Het begint nochtans uitstekend met Let it Happen, en dan gaat het echt bergaf voor mij. Ik kan de nummers niet uit elkaar houden en het klinkt allemaal nogal glad.

De Soulwax remix van Let it Happen is dan weer wel een vette schijf.

Let it Happen is echt een fantastische plaat! Ik begin Tame Impala net op te pikken en het smaakt me erg goed. Vooral het live optreden op Lowlands vind ik echt fantastisch klinken.

Overigens vind ik de break in Let it Happen wel echt een grote smet op die plaat. Dat loopje dat zo lang afgespeeld wordt klinkt in mijn oren echt vreselijk. Snap totaal niet wat daar het idee van is. Het moment dat de melodie weer terugkomt is daarentegen wel weer heerlijk euforisch.

Ik denk dat dat het idee er achter is. Mensen te laten irriteren aan de break om vervolgens met de melodie terug te komen, die men dan als euforisch kan ervaren.

de break is toch net hetgene dat ie song episch maakt.

Dan vrees ik dat we daarover toch echt van mening verschillen. Ik vind het een hele irritante onderbreking van een verder briljante plaat.