Tame Impala - Currents (2015)

Zou me niets verbazen als dit gewoon afgetekend de nummer 1 wordt, tenzij Arcade Fire of Radiohead nog met een nieuw album uit de hoge hoed komt.

Vwb dat laatste - iig voor die blanke jankmuziek - mag óf de hoed gewoon opblijven, óf Rachel mag met the hidden Hazes-tapes uit de kast komen - valt er écht met succes wat te janken

Hun eerste EP vond ik erg leuk, dat album daarna vrij saai en die daarna slecht. Apart dat de band dan toch steeds bekender wordt, zal deze dan maar eens opzoeken maar ik vrees het ergste.

Precies. Jij hebt het door

Ik vond de vorige ook een stuk minder, maar deze juist een stuk leuker, dus wie weet...

In de Top 40 klinkt alles hetzelfde of dat nou rock is of elektronische muziek.

Ze hebben gewoon een flinterdunne plaat afgeleverd dat nogal vlak en inspiratie loos klinkt vergeleken met voorgaande albums

Het klinkt steriel en naar een mierzoet 80's album alsof ze alle oude apparatuur overboord hebben gegooid om een nieuwe start te maken.

Dat mensen dit dreampop/shoegaze noemen is mij echt een raadsel want daar lijkt het in de verste verte niet op.

Die hebben waarschijnlijk ook nog nooit dreampop of shoegaze gehoord dan Het is nog steeds psych in mijn ogen, alleen meer psychedelische pop dan psychedelische rock zoals de voorgaande albums. Misschien heeft Parker veel naar Pet Sounds geluisterd voorafgaand aan dit album bedenk ik me nu ineens. Die overkill aan falsetto is dan wel wat meer op zijn plaats.

(*denkt nu aan Pet Sounds *gaat Pet Sounds nu opzetten)

De singles hebben me niet echt enthousiast gemaakt, ik hoop er het beste van!

Wel onverwacht dat deze plaat het zo goed doet en 'The Less I Know the Better' de hele dag op de radio is. Leuk voor zo'n band, al hoop ik niet dat ze doorslaan in deze richting. Eerdere twee albums zijn wel iets meer mijn ding, maar wat stilistische veranderingen houden de boel in ieder geval fris.

het komt wel goed, heb ik de indruk . ze behoren alvast tot mijn selecte kransje lievelingsbands, gezien hun verleden.
veel essentiële bands hebben een poppier fase waarmee ze populairder worden. of het minder is, laat ik in het midden. hij begint hier al te groeien. chill uiteindelijk zijn ze qua sound gewoon consequent over het album heen.

eventually, yes i'm changing, the less i know the better, het album zit propvol van zeer geslaagde melodieën. op eerste gehoor lijkt het allemaal TE smooth. is het ook. maar toch zit er meer in de muziek dan op het eerste gehoor lijkt. het GEVOEL is vooral zeker niet verdwenen. als dit al pop is, is is dit verdomd goeie popmuziek. the world needs tame impala, ik toch.

en let it happen, mannekes...een BOM als reflektor.

ik zag ze 2 jaar geleden op primavera barcelona voor veel volk in openlucht. en ik dacht toen: dit bereik zouden ze op pukkelpop nooit krijgen. op die moment eh. ik was daar geëmotioneerd door, gezien deze steengoede band dat bereik verdiende. en kijk nu, de zomer van '15 is op musicmeter duidelijk de zomer van tame impala.

Ik kende deze band niet. Heb nav de vele verhalen een Luister beurt erop zitten.

Muzikaal klinkt het interessant, maar ik vind de stem ervoor zorgen dat t veel op elkaar lijkt. Dromerig en weinig variatie.

Ik ga meer luisterbeurten doen, dus wie weet valt t kwartje nog.

Best goed inderdaad, leuke dreampop/chillwave. Dacht trouwens dat die hype alweer voorbij was?
Echt origineel is het ook niet, Washed Out, Toro Y Moi en anderen doen dit al jaren.

Edit: Wat vaker beluisterd en buiten Let It Happen is dit best een suffe plaat eigenlijk, beetje mosterd na de maaltijd gevoel.

Je moet Innerspeaker eens checken dan Alsof je John Lennon hoort zingen.

De vakantie zit er weer op. Dit jaar waren Denemarken en Zweden mijn bestemming. Elk jaar komt er een album of nummer bovendrijven dat jaren later nog steeds heel goed de betreffende vakantie naar boven weet te halen. Dit jaar gaf mijn Last.fm scrobbler aan dat Ola Salo het meest is gedraaid. Niet geheel onverwacht, maar dat het album Currents van Tame Impala wel eens de soundtrack van deze vakantie zou kunnen gaan worden had ik dan weer absoluut niet verwacht.

Het nummer Let It Happen doet het goed in het hoge noorden en nadat ik het album Currents in de auto een paar keer gedraaid had hoorde ik het ook terug in winkels en bars. De betere muzak zullen we maar zeggen. Toch heb ik met Tame Impala nooit een innige band gehad en daar is een persoonlijke reden voor.

Toen debuut InnerSpeaker uitkwam werd ik al snel getipt daar naar te luisteren. Ik hoorde een fijne psychedelische rockplaat die sterk teruggreep op de jaren ’60. Niks nieuws en behoorlijk retro, maar deze Australische band deed dat op exact dezelfde wijze als de Zweedse band Dungen van wie ik al langer een groot liefhebber was en die band werd nauwelijks opgepikt, terwijl Tame Impala het al snel goed deed bij de liefhebbers. Ironisch genoeg gaf Tame Impala op hun MySpace pagina aan dat Dungen tot hun invloeden behoorde. Nu blonk Dungen ook niet uit in originaliteit, maar toch. Het drukte de pret rondom de Australiërs wel een beetje. Flauw van mij natuurlijk; soms werkt dat wel zo.

We zijn inmiddels vijf jaar verder en waar Dungen een beetje is blijven hangen in dezelfde sound (benieuwd of hun in september nieuw te verschijnen album daar verandering in gaat brengen), daar slaat Tame Impala op hun derde plaat heel gedurfd nieuwe wegen in. Ga er maar aan staan: een rockband die synthesizers gaat gebruiken en nogal nadrukkelijk ook. Op Currents wordt er een flinke jaren ’80 saus overheen gegooid waardoor de band een heel andere sound krijgt. ‘Uitverkoop’ roepen de puristen onder de fans. Ja, het blijkt te werken, want Let It Happen scoort. Maar is het ‘uitverkoop’ of had frontman Kevin Parker echt gewoon zin in wat anders?! Ik denk het laatste.

Currents is een wat dromerig album geworden met groovy gitaarloopjes, synthesizer klanktapijten en de zang is redelijk onveranderd gebleven ten opzichte van de vorige albums: een ietwat gekweld geluid dat niet voor iedereen ruim vijftig minuten vol te houden zal zijn.
Wat mij betreft een uitstekende zomerse plaat voor muziekliefhebbers die wat minder zin hebben in tropisch getinte niemendalletjes of eenmalige hitjes uit de zuidelijke landen. Persoonlijk zal ik elke keer als ik dit album hoor terugdenken aan een fijne zomervakantie, ook al ben ik op moment van schrijven nog niet helemaal zeker of dit album ook heel hoog gaat scoren in mijn eindejaarslijstje. Daarvoor vind ik het net even wat te lang duren en begin ik gaandeweg het album vordert de zang wat lastig om te blijven volgen. Let It Happen daarentegen blijft een dijk van een nummer.

Oeh! Waar in Zweden heb je vakantie gevierd?

Beetje off-topic natuurlijk Maar de basis was telkens een stad en van daaruit soms ook de omgeving. Kolding-Kopenhagen-Göteborg-Stockholm-Malmö en nog een dagje Hamburg
En ja, ik weet nu waar de leuke platenzaken in die steden te vinden zijn.

Heul erg off-topic maar als vaste Zweden-ganger annex liefhebber brandde het op mijn lipjes.

Had het dan nog gelardeerd met een dagje op een Zweeds platteland (dat niet zo plat is) - Bosjökloster, ksteel bekijken, naar runenstenen gluren, het Huis van de zalm bezoeken Öppettider - sveaskog.se of naar Louisiana (museum) in Hvidovre, vlakbij Kopenhagen.

Mij klinkt het nu als een excuus om platen te kunnen gaan kopen in veel buitenlandse steden en onder de vlag van vakantie je partner meekrijgen. Mij is zoiets nog nooit gelukt

On topic: dit album is redelijk ok - nou niet om meteen de vlag te gaan uithangen (die wil toch niet wapperen, nu), maar het draait lekker. Ik hoor nog steeds 60s-invloeden.

Dat is natuurlijk wel heel erg overdreven en er zijn wel degelijk uitstapjes buiten de steden gemaakt (de steden waren een bewuste keuze van juist de partner na een aantal jaar geleden met de camper door Denemarken en Noorwegen) maar dit is niet reismeter toch?! Ik ga hier echt niet tot in details mijn vakantie doornemen

Ik begrijp trouwens ook dat jij mij een volgende trip gaat sponsoren waardoor ik langer daar kan blijven en meer tijd heb voor alle moois wat er te doen is?

Hoe dan ook: hoor ik dit album, dan hoort die bij deze vakantie.

die gaat hier nog groeien. die melodieën, man!
maar goed, eerst 'onderdrijven', dan overdrijven, een oordeel kan past vaststaan na een tijdje...bij mij toch.

De openingstrack is geweldig maar helaas haalt de rest dat niveau niet. Cause I'm a Man wekt bij mij zelfs de nodige irritatie op.

Tame Impala slaagt er met dit uitstekende album in hun vorige album "Lonerism" uit 2012 moeiteloos te evenaren. Er moet er wel bij gezegd worden dat het wel deels ligt aan de magistrale openingstrack "Let It Happen", voor mij tot nu toe met straatlengte de beste song van het jaar 2015. Zwakke nummers heb ik op dit album niet kunnen ontdekken, hoewel de veel gehoorde songs Eventually en 'Cause I'm a Man nu niet direct tot mijn favorieten behoren.

4,5*

Groeier. Zo goed als alle nummers bezitten een zeer sterke melodielijn die goed blijft hangen. Dit mag misschien pop zijn, maar het zit zeer goed in elkaar. F*** de haters en respect voor deze koerswijziging.

Volledig mee eens!
De eerste twee platen waren fantastisch, maar een derde in dezelfde sfeer zou teveel als een trucje gaan aanvoelen. Slimme en sterke zet van Parker & co om dan met zo'n plaat af te komen.
Let It Happen mag zich alvast bij het rijtje 'beste nummers van 2015' gaan voegen.

ik last net een kort interview van kevin parker. het gaat niet over een slimme zet ofzo. hij is de psychedelische rock gewoon beu. gevoelsmatig wou hij dus iets anders.

maar nu staat hier lonerism hier op't moment toch nog ns op. IK word dit nooit beu.
zit de kans erin dat ze naar een zaal in belgië komen? please

let it happen is de reflektor van dit jaar.

Wat een fijne verrassing deze plaat. Niet dat ik per sé ieder liedje geniaal vind, maar het is wel degelijk een ander geluid dan ik gewend ben. Over het algemeen had het naar mijn smaak iets minder 'dichtgekit' gemogen, omdat dit mijn oortjes altijd wat uitput. De liedjes zijn wel fijn.

Hoogstwaarschijnlijk wel, Tame Impala tourt absurd veel. Ik heb ze al een keer of vier live gezien en dat had nog een stuk meer kunnen zijn als ik alle concerten had meegepakt. Mooiste keer blijft toch wel die eerste keer op een zwoele zomeravond in 2010 in de Charlie-tent op Lowlands.

Dit album maakt al een weergaloze indruk op me. Maar nu hij zijn eerste vinyl rondjes heeft gemaakt is de magie nog groter.

Fenomenaal album!