Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

hoe kan je deze plaat slecht vinden en the final cut goed

is zowat dezelfde plaat

hoe kun je deze plaat goed vinden en the final cut slecht

is zowat dezelfde plaat

De emotie die Final Cut heeft is op dit album ver te zoeken .
Ik ga deze nog eens opzetten.

Dit album heeft niet dezelfde zwaarmoedigheid als The Final Cut. Hij is wat luchtiger, heeft hier en daar wat zelfspot. Wanneer je echt in het verhaal wil kruipen en er echt voor gaat zitten, zul je heel wat moois ontdekken. Ben wel van mening, dat op het album iets te vaak hetzelfde muzikale thema herhaald wordt. Haal er maar een half sterretje af, omdat The Final Cut en The Wall toch een stukkie beter zijn. Maar het blijft een geslaagd album.

Niet makkelijk om de aandacht het hele album erbij te houden , er staan zeker een paar mooie momenten op maar als geheel boeit het niet de volle lengte en je hebt ook de neiging om op bepaalde momenten op de eject knop te drukken .
3 sterren is meer dan genoeg .

Ik heb met dit album altijd als hij is afgelopen van, verrek wat heb ik nou gehoord eigenlijk en wat heb ik eigenlijk beluisterd.

Echt bijna niets blijft hangen in mijn geheugen van deze plaat, vandaar dat ik hem erg matig vind en zeker niet essentieel als Waters album, voor mij dan he.

Dit album spettert te weinig en heeft i.m.o te weinig echte grootse hoogtepunten, een beetje de On A Island van Gilmour is dit eigenlijk.

Nogmaals: de titeltrack vind ik echt de enigste interessante song van dit album, de rest blijft gewoon niet hangen. Maar dit album zal ik eerst wel weer 3456,678 keer moeten beluisteren denk ik voordat het kwartje valt. Misschien is dat het probleem wel.

Ik ben het album pas echt heel erg gaan waarderen toen ik me op het concept ben gaan richten i.p.v. alleen op de muziek.

Tekstueel is dit (haast) literatuur, en de manier waarop de muziek (en geluidseffecten) soms heel subtiel de tekst weerspiegelen is schitterend.

Daarom is het een aanrader om sites als deze eens te lezen terwijl de plaat aanstaat:
http://www.pinkfloydfans.nl/vertalingen/rogerwaters/prosandcons.htm

DPRP : Counting Out Time : Roger Waters - The Pros And Cons Of Hitchhiking

De tekst geeft de meeste betekenis aan dit werk, al moet je daar wel wat moeite voor doen.

Wat een geweldige site. Bedankt voor de tip!

Daarmee is gezegd dat Roger Waters dus het meesterbrein achter Pink Floyd was. Na The Wall Live concert van 9 april jl. in Arnhem, alle solo albums van Roger afgelopen zondag weer gedraaid. "In the flesh", "Amused to death", Radio K.A.O.S" en "The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)": het zijn stuk voor stuk solo-albums van heer Waters die van een PF stempel kunnen worden voorzien.

Wat betreft 'The Pros and Cons of Hitchhiking (1984): er is niets aan dit album wat mij stoort. De achtergrondzangeressen zijn ok, die lekkere stoot voorop de hoes is ok, Eric Clapton is ok en last but not least, Roger Waters is OK. Met andere woorden: alles aan "The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)" is dik in orde!

Daar ben ik het helemaal mee eens.

Tenminste op track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, en 12 na dan.

Ik vinnut echt een slaapverwekkend album die mij op de titeltrack na maar niet kan boeien, ook na meerdere complete luisterbeurten niet.

Lukt me maar niet om wakker te blijven als ik deze plaat weer eens opzet.

Geef mij The Wall, The Final Cut of Amused To Death maar, veel boeiender en daardoor betere en scherper klinkende albums dan deze gezapige zooi.

En dat Roger Waters het meesterbrein achter Pink Floyd was is natuurlijk meer dan waar, waar ik het zonder cynisme echt volledig mee eens ben Hans.

en elke keer toch maar weer uit de kast halen voor die hoes

pesies nummer 10 en de hoes zijn ok.

Dom... ik vergeet de naam van Andy Bown te noemen U weet wel, die man die op zoveel Status Quo albums heeft meegespeeld en die bij ieder Quo concert zijn medewerking verleend. Ook de muzikale inspanning van Andy Bown op "The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)" maakt dit tot een zeer genietbaar album.

Nee Ricardo, geen sterren a.u.b. .

Tekstueel vind ik dit het sterkste werk van Roger Waters. Nog voor Amused to Death en The Wall.

Mag ik voor deze plaat niet geven wat u voor The Final Cut gegeven heeft.

@Stijn_Slayer: Jij kunt dit misschien het sterkste Roger Waters album vinden, maar mij doet het geen donder verder. De texten kunnen nog zo goed zijn, als het muzikaal bij mij niet aanslaat word het nooit iets, hoe vaak ik hem ook beluister.

Ricardo, je hoeft geen meneer Brouwer en U tegen mij te zeggen hoor . Maar je hebt je punt gemaakt, ik zal mijn stem bij dat Pink Floyd album snel verwijderen .

Het was toch Hans voor vrienden, en voor anderen u of meneer Brauwer toch.

Moet denken aan het idee dat Gilmour ooit had om zonder Waters meer uitvoeringen van The Wall te gaan spelen, rond 1981 met als vervanger Andy Bown. Nog steeds lachwekkend.

Hoe weet je dat nou , je hebt haar gezicht niet eens gezien .

zie ut probleem nie

Ik vind Amused to Death zijn sterkste, maar Pros and Cons heeft een schitterend (uitgewerkt) concept.

Maar als de muziek je niets doet houdt het snel op inderdaad.

Dat kan je toch niet weten? Misschien heeft die wel verkering met haar. Of kocht die in 1980 een Penthouse.

Linzi Drew - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Hoe ik weet dat die chick op de hoes een wel heel erg lekkere stoot is Voor jullie een vraag, voor mij een weet .

Ik ben het in zekere zin met Stijn eens, dat wanneer je je verdiept in The Pros And Cons, het album zich ontvouwt als een goede roman, met meerdere lagen. Tekst en muziek versterken elkaar soms op een sublieme wijze.

Amused To Death vind ik echter, ook tekstueel, nog sterker. Dat album raakt me echt. Het bevat waarheid, om het zo maar uit te drukken. Mijn absolute nummer één.

Overigens, naast de al genoemde Clapton, vind ik drummer Andy Newmark een glansrol spelen op Pros And Cons.

De vrouw die op de hoes staat is Linzi Drew,oordeel zelf of ze jouw smaak is

Euh.. ik heb zo'n sterk vermoeden dat er wat aan de hand is met die Wikipedia pagina. Partner = Ben Dover ??? Zet die D is achter de n en laat dan de spatie vallen

Ben Dover (born Simon Lindsay Honey on 18 December 1955) is an English pornographic actor and director/producer of pornographic movies.

Met namen als "Lindsay Honey" zou ik ook iets anders kiezen om in die business aan de slag te gaan