Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

Het is een cd die je niet gelijk wat doet, zal ik mijn problemen er mee erkennen.

Vooral na de teksten op Animals, The Wall en The Final cut vond ik Roger Waters op dat gebied erg achteruit gegaan.

Ook muzikaal vond ik het allemaal een redelijk voortkabbelende brei, zonder enige uitschieters of veel afwisseling. Dan had je ook nog de wrok, over het vertrek bij Pink floyd.

Ik spreek dus in de verleden tijd, inmiddels kan ik de plaat beter verdragen en is mijn waardering van 2,5 naar 3,5 gestegen. Van "liever niet" naar "af en toe niet onaardig". Dat heeft wel 20 jaar geduurd.

Maar deze plaat is inderdaad geen schim van Pink floyd of Amused to death van Roger Waters, eigenlijk het enige briljante solo-album dat hij ooit heeft gemaakt (tot nu toe, je blijft hopen).

Ik vond het na de eerste volledige luisterbeurten juist nog wel aardig, maar veel nummers hadden destijds de pech om in een algemene MP3-shuffle gedraaid te worden en dat deed ze geen goed - met gevolg dat ik langzamerhand een aversie kreeg tegen het gehele album. Met name dat constante herhalen van het Possible Pasts-motiefje van The Final Cut spreekt me tegen; ik hoor veel liever het origineel.

Om eerlijk te zijn draai ik The Final Cut (of Amused to Death) eigenlijk ook zelden. Animals is top, The Wall heeft nog een hoop goede nummers maar het verval zette al wat in, en hier stelt het helaas weinig meer voor.

De makke van deze plaat is dat Waters voor zijn doen het muzikale een beetje heeft verwaarloosd .
Bepaalde muzikale themaatjes zijn nogal bekend en een tikkie voorspelbaar , ondanks dat Clapton in een soort van vrije rol lekkere solo's er om heen speelt .

Maar op 1 of andere manier is dit toch ook wel weer zo'n typisch Waters bedenksel . Erg in de lijn van de 2 laatste Floydalbums , maar wel uiterst herkenbaar en over het geheel gewoon goed .

Maar geen masterpiece daar verrast Waters mij te weinig hier .

Ik ben het dus niet met je eens Musician. Alle drie de solo albums van Roger zijn geweldig. Niet mel elkaar te vergelijken. Ik hoop overigens met jou dat Roger weer eens met een nieuw solo album op de proppen komt.

tis nu eenmaal een conceptalbum, en wat voor 1

het mag dan wat eenvoudig overkomen met de terugkerende basismuziek, effectief is het zeker!

tis gewoon 1 lange opbouw naar the titelnummer, erg knap gedaan, zonder te vervelen

Zo blijven we gelukkig in gesprek!


De albums zijn inderdaad in zekere zin sterk verschillend. Radio KAOS vind ik de slechtste van de drie. Amused to death verreweg en met veel voorsprong de beste: muzikaal, qua uitvoering, productie, muzikanten, venijn en de hoeveelheid aanwezige stevige rockmuziek: een verademing.

Is 'What God Wants" eigenlijk nog genomineerd voor onze top 2000?? Lijkt me bij uitstek geschikt! Anders doe ik het alvast voor volgend jaar!

Ik heb dit album een paar dagen terug eens wat harder afgespeeld, want dat kan ook nog wel eens helpen. Ik vind hem dan iets beter, maar ik blijf dit een ietwat ongeinspireerd en slaapverwekkend album vinden. Nergens boeit het of word het spannend. Gewoon een rustig voortkabbelend album is dit, tot de titeltrack begint, want dat nummer is wel super. Voor 1 goed nummer ben ik eigenlijk nog uiterst mild met mijn 2*, want eigenlijk vind ik hem nog minder waard. Deze zal ook niet snel weer in de speler belanden. Ik heb nog wel op stapel staan om een koptelefoon van erg goede klasse te gaan kopen, misschien dat ik deze dan weer een kans geef en wie weet.

Ik heb me trouwens nog niet in de texten verdiept verder. Maar als de muziek mij niet aanstaat en raakt, dan kunnen goede texten het vaak ook niet goed maken bij mij. De muziek staat bij mij zeker voorop.

Vandaag nog eens afgespeeld, maar het enigste nummer wat ik goed vind is de titeltrack. De rest is gewoon niet aan mij besteed. Ik verlaag daarom ook naar 1* voor de titeltrack.

Aardig album, maar ook zeker niet meer dan dat. Muzikaal zo achter de final Cut te plaatsen (die ik overigens wel een stuk beter vind)

Titlenummer en Every strangers eyes zijn voor mij kleine heuveltjes in deze voor mij nogal vlakke autoweg

Beste plaat die de valszingende bassist van Pink Floyd heeft gemaakt met heerlijk spel van Eric Clapton en zo heeft ieder zijn mening.

Inderdaad toch ook weer het mooie van muziek. Geef mij maar Amused to death

ja mij ook met de weergaloze jeff beck op gitaar !

Wat horen velen toch in die titletrack? Het enige nummer op de plaat dat ik nog wel eens wil skippen en dan vooral door die achtergrondzangeressen. De coupletten zijn toch wel erg okee, maar wat een zeikerig refrein zeg. Eigenlijk de enige smet op het album. Dit is samen met The Final Cut toch wel het hoogtepunt van Roger's sarcastische, emotionele venijn. Fantastisch luisterspektakel!! Toppers: "Sexual Revolution", "Go Fishing" en "Every Strangers Eye". Wat een energie zit er in deze plaat en wat kan Clapton fantastisch spelen! (Die sax ook trouwens!)

De titeltrack is het enigste nummer wat eruitspringt en die wat swingt en echt muzikaal is. De rest kabbelt maar wat weg vind ik, en klinkt in mijn oren maar inspiratieloos en weinig boeiend.

Ik vind het titelnummer maar een dom, flauw nummer. Vooral door de achtergrondzangeressen inderdaad.

Deze plaat heb ik vandaag 2 keer beluisterd, en Ik moet zeggen dat het wel een erg passioneel album is. Dat kun je zeker wel horen. Het gitaarspel van Clapton klinkt op de meeste nummers dan ook erg goed. En de stem van Waters gaat ook op dit album soms door merg en been. Het probleem vind ik dat er op de titeltrack na geen enkele echte uitschieter staat, en ik vind de meeste nummers gewoon teveel op elkaar lijken. Op zich vind ik het best een leuk album, maar zeker niet om veel te beluisteren. Van de topalbums van Waters: The Wall, The Final Cut, Amused To Death en deze, vind ik dit de minst goede. Waters heeft wel alle passie erin gegooid, dat hoor ik wel, maar op de 1 of andere manier doet dit album mij gewoon minder dan andere Waters albums. Moeilijk om te stemmen op dit album. Ik weet niet echt wat ik hem moet geven, en heb daarom de stem maar verwijderd.

"passioneel", "merg en been": absolutely!! En wat een dynamiek ook! Van het rijtje dat je noemt prefereer ik denk ik toch deze en The Final Cut. The Wall en Amused to Death zijn ook prachtig, maar tikkie te lang. Moeilijker om in 1 ruk uit te luisteren. Pros and Cons is compact, niet volgepropt (waar Amused to Death toch beetje naar neigt) en hier is Waters' stem op z'n top. Dat nivo haalt ie niet meer op Amused to Death.

Clapton is op deze plaat meer op dreef als Roger Waters zelf, hij draagt deze plaat op momenten. Waters lijkt op deze plaat kramachtig het PF geluid in zijn eentje na te willen bootsen, alsof hij wil bewijzen dat hij PF was.

Zucht... Zo blijven we die onzinnige discussie voeren...

Ik vind juist dat het verre van Pink Floyd klinkt. Er zijn kwa muziekstijl natuurlijk wel paralellen met vooral The Wall (het "In The Flesh" loopje), maar vooral Clapton's gitaarwerk maakt dat het heel anders klinkt. En ik ga me niet in de Gilmour/Waters discussie mengen (ook niet in de Lennon/McCartney). Daar heb ik het nut nog nooit van ingezien.

Het is toch een soort van left over deze plaat , want deze kwam dus tegelijkertijd tot stand met The Wall . De overige 3 leden kozen voor de laatste . De wat bedrukte en broeierige sfeer is hier ook duidelijk aanwezig . Ik vind er erg veel raakvlakken met de ( latere) Pink Floyd .
Alleen het krijgt een iets andere sfeer mee dankzij Clapton en vooral ook door het wat speelsere drumwerk van Andy Newmark .
Maar dit had ook best een Floydalbum geweest kunnen zijn .

Maar nogmaals ; Inhoudeijk in orde maar net iets te veel van het zelfde .

Helemaal mee eens, de afwisseling ontbreekt compleet op dit album. Ik vind dat je best veel geeft nog met 3.5*.

Mooi concept, mooie tekstuele invuling en ook de meeste songs weet ik te waarderen, maar het saxofoon getoeter en het clapton gepingel juist weer niet.
Daarom ben ik wel benieuwd hoe dit album had geklonken wanneer het door Pink Floyd was uitgevoerd. Daarin zit natuurlijk het verschil met 'The final cut', ook daarvoor leverde Waters concept, tekst en muziek, maar dan beschouw ik David Gilmour toch als een duidelijke meerwaarde in de uitvoering. (Geldt wat mij betreft ook voor Rick Wright, maar deze was op 'The fina; cut' ook niet van de partij)

Toch is dit album eentje die mij na jaren nog weet te bekoren, ondanks het getoeter en gepingel. En dan met name het geheel, niet een nummer in het bijzonder.

Net nog eens aandachtig beluisterd, met teksten en interpretaties van anderen bij de hand, en ik besef me nu pas wat een briljant concept Waters hier heeft geschreven. Soms behoorlijk vaag, maar het is vaak nu eenmaal een droom.

Tekstueel is het verhaal soms zeer dubbelzinnig, en hoewel Waters je veel ruimte voor eigen interpretatie gunt is dit toch niet eenvoudig. Teksten die in combinatie met een of ander klein detail in de muziek weer iets heel anders gaan betekenen, etc. Dit concept is echt nog een stuk hoogstaander dan dat van The Wall, en tot in de puntjes uitgewerkt. Alleen het titelnummer valt een klein beetje uit de toon.

Met het einde had Waters ook meer kunnen doen. Hij wordt wakker en alles is weer goed. Dat is nogal voorspelbaar en gemakkelijk, al is dat in principe wel wat er gebeurd na een droom/nachtmerrie.

Daarnaast is het leuk om alle fragmentjes van eerdere nummers terug te zoeken, zoals 'Have a Cigar', 'Mother' en 'In the Flesh'.

Een soort muzikale puzzel met verschillende mogelijkheden en oplossingen.

Deze heb ik net ook nog even beluisterd, maar alleen de titeltrack spreekt me echt aan. En vanaf 2.30 minuten gaat Clapton toch echt los met een lekkere solo. Voor mij is de titeltrack het enigste nummer wat echt de moeite waard is. De rest vind ik maar zo zo.

Ik vind dit een prachtige Waters plaat. Het is één geheel, maar Go Fishing en Every Strangers Eyes kun je ook prima apart draaien. Veel dynamiek, veel onderdrukte spanning die soms tot een geweldige, agressieve uitbarsting komt.

Het solide drumwerk van Andy Newmark, het droge gitaarwerk van Clapton en de gepassioneerde saxsolo's van David Sanborn zijn uitmuntend te noemen.

Even wat minder oorlogen, dierentuinen en vader- en moedercomplexen op deze, maar eerder een persoonlijke (midlife) crisis in het (liefdes)leven van de auteur, met hier en daar wat meer zwarte humor dan we van Waters gewend zijn.

Hele goeie plaat dus, maar wat minder "allesomvattend" dan een Dark Side Of The Moon of een Amused To Death.

Deze plaat ben ik nu aan het beluisteren, maar hij werkt mij echt op de zenuwen. Het zeurende karakter en steeds dezelfde terugkerende ritmes en structuren kunnen mij in het geheel niet boeien. Nietemin klinkt het bij vlagen soms toch wel erg lekker, vooral door de lekker jankende gitaar van Clapton.

De enigste uitschieter die er met kop en schouders bovenuit steekt is natuurlijk de magistrale titeltrack.

Ik blijf me verbazen wat mensen toch in die zenuw opwekkende titeltrack horen. Zou mooi zijn als er eens een remix van kwam, zonder de refreinen. Dan zou het beluisterbaar zijn. Rest van het album is hoogtepunt van Waters' venijnige zang en toppunt van dynamiek. Toch nog maar eens goed beluisteren ricardo.